Auteur: Elke

17 juli 2023 Nationaal park Torronsuo en via Hanko naar Nuuksio nationaal park

By Zweden - Finland 2023

Het werd wederom een rustige nacht. Verkeer kwam er niet meer voorbij. Het jonge koppel is bij de hut gebleven. Ze sliepen eigenlijk met hun tent bovenop de uitkijktoren ontdekte Leon vanmorgen toen hij deze toren beklom. Rond half zeven zijn we opgestaan en het ontbijt enzo ging iets vlotter omdat we TImber nu niet moesten uitlaten vermits we op wandeling vertrokken.

Dit keer geen bessen geplukt want die stonden niet in de buurt van de camper, wel verschillende soorten mos. Stapschoenen aan en rond 8u15 op pad. Eerst dus langs de toren, jammer genoeg zonder vogels te spotten. Gisteravond zag Leon nog een auerhoen. Aan de voet van de toren vertrok de wandeling het bos in. Een hobbelig pad met veel boomwortels maar erg mooi met het zonlicht dat moeite deed om door het bladerdek te komen. Even verderop was er een plankenpad. Of beter zou er een plankenpad moeten liggen. Het was hier veiliger om naast de planken te lopen dan erop wegens te rot.

Gelukkig was de ondergrond niet te vochtig zodat het veilig kon. Het was een pad door het bos met wat klimmen en wat dalen. Lag er een boom over het pad dan werd het pad gewoon verlegd zonder de boom te verzagen. Na een tijdje lopen kwamen we op een vernieuwd houten pad.

Dit keer liep het door een veengebied. Op vele plaatsen was het water weg maar hier en daar waren er nog restante vennetjes over. Hier was het wel nodig om om het pad te blijven. Dat merkten we aan Timber toen die er even afschoot en natte poten kreeg. De eerste tegenliggers kregen we na bijna 1,5 uur wandelen en toen we dicht bij de parkeerplaats waren waar we gisteren uiteindelijk niet zijn blijven staan. Op de terugweg was het wederom afwisseling tussen bos, ven, houten planken en zelfs even een stukje gravelweg. Via het laatste stukje bos kwamen we uiteindelijk uit aan de andere kant aan/van de voet van de vogelspottoren. Het rondje van ongeveer 7 kilometer gepland werd er 1 van 10 km. Rond twintig voor twaalf waren we terug aan de auto. Het was een erg mooie, afwisselende wandeling die we bij de voorbereiding op de site van Komoot hadden gevonden. Ruim 6 kilometer over de planken lopen was best wel vermoeiend. We besloten om dan maar ineens ook onze lunch op te eten.

Een paar stukjes van ons gerookt vlees op voorhand zorgde voor het aanvullen van de zoutbalans. Het gebeurt trouwens niet vaak dat we 3 verschillende maaltijden op 1 plek eten.
Na de lunch terug op weg via kronkelpaadjes en dit richting Salo. Ter hoogte van Somero kwam het besef dat er eigenlijk ook nog wel getankt moest worden en als we stopten moesten we ook liefst brood en bananen aanschaffen. Dus zo gezegd zo gedaan. Dit keer bij het tanken ook de jerrycan met 20 liter diesel gevuld. Dit mocht niet van thuis uit want we mochten geen extra diesel meenemen op de ferry’s. Daarna maar verder langs de grotere wegen om toch wat anders met de tijd om te gaan. Rond 15u ons even op een parking gezet voor een fika. Tijdens het boodschappen doen hadden we wat lekkers gekocht en dit hebben we dan opgegeten en er koffie en thee erbij gedronken.


Daarna ging het in rechte lijn naar Hanko. Dit is de meest zuidelijkste stad van Finland. Daar moesten we natuurlijk ook wel eens langs. Hanko (Fins) of Hangö (Zweeds) staat bekend als de Finse Rivièra. In de 19de eeuw was dit een trendy plek voor de mensen met geld die uit Rusland waren ontsnapt voor dat reizen verboden werd. Grote, vaak met 2-3 verdiepingen villa’s werden neergezet.

Verder is Hanko ook gekend voor zijn kilometers strand, waarvan de mooiste liggen in de buurt van hogergenoemde villa’s. Vanaf de rand van het stadje Hanko kan je naar het meest zuidelijkste punt van Finland. We dachten dat we dit met de auto grotendeels konden doen, maar dat was buiten de verbodsborden gerekend. Dan maar “even” te voet. Het bleek een wandeling van ruim 7 kilometer heen en terug.

De ondergrond was afwisselend van zand, bosgrond, keien, rotsen en mengeling. Het was pittig na vanmorgen maar we hebben het gehaald. Op het punt foto’s genomen van een jong gezin met hun telefoon, zij deden dit dan voor ons met de onze. Leuke herinnering met 3 op de foto op die plek. Timber genoot van de wandeling. Op de moeilijke onderdelen ging iemand voorop, Timber werd losgelaten en kwam dan naar je toelopen zodat de andere ook op zijn/haar tempo kon stappen. Dat werkte prima. We liepen hier een stuk langs de kustlijn met voornamelijk een stenen strand en zagen enkele mooie baaitjes. Het was vermoeiend, zeker na vanmorgen, maar we zijn erg blij dat we het uiteindelijk stapten.
Door deze uitstap was het natuurlijk al 19u30 geworden toen we aan de auto terugkwamen. Wat nu gedaan? Nog naar Helsinki of toch eerst naar het nationaal park Nuuksio om daar te wandelen. Het werd het laatste zo kunnen we morgen na de wandeling op een iets rustiger tempo naar Helsinki rijden en deze een dag later bezoeken. En eigenlijk komt het beter uit in verband met de te rijden route vermits we na Helsinki verder oostwaarts trekken. Bij het buitenrijden van Hanko toch nog even snel langs de dure villa’s gereden. Daar hebben we geen spijt van. Nu was er nog een ander probleem waar, wat en wanneer avondeten eten. Het werd langs de kant van de weg: een paar kilometer buiten Hanko even van de weg afgegaan en aan een (nieuwe aangelegde) zijweg ons aan de kant gezet. Snel een stevige maaltijdsoep gemaakt: pakje kippensoep en dan toegevoegd: paprika, 2 wortels en een gele courgette. We hadden nog een half pak spaghetti en daar hebben we dan nog eens de helft van genomen. Verder heb ik nog balletjes gerold van het net aangeschafte pakje gehakt. Meer heeft een mens niet nodig als de klok richting 21 uur gaat en men honger heeft. En met ieders nog een half kaneelbroodje als dessert was het meer dan voldoende.

Uiteindelijk richting park gereden om daar te kunnen slapen en morgen te kunnen wandelen.

16 juli 2023 van Rainio naar Nationaal park Torronsuo

By Zweden - Finland 2023

Wederom een heerlijk rustige nacht. In de verte wel iets van dieren gehoord vannacht, maar dat kan evengoed een hond zijn geweest. Eens uit de camper aan de pluk. Na een dik kwartier had ik mijn potje vol. Een portie goed afspoelen en mee in de yoghurt bij mij en op het bord bij Leon. Lekker, ook Timber is fan. Hij kreeg er nog enkele bij het uitlaten.


Vanaf onze slaapplek ging het naar Tampere. En dit liefst over de kleinere weggetjes. Putten, stof maar ook veel afwisseling en moois verzekerd. Ondertussen zijn we er achter dat vele huizen hier in Finland toch erg op die van Zweden lijken, dit in tegenstelling tot deze die we vorig jaar in Denemarken zagen. Ze hebben echter wel meer kleuren dan in Zweden waar ze hoofdzakelijk Falun-rood geschilderd zijn. Over wat kronkelende, regelmatig op- en neergaande weggetjes passeerden we Nokia. Inderdaad de stad van de telefoons. Vroeger is de fabriek gestart als papiermolen en – producent aan de stroomversnellingen van de rivier Tammerkoski (deze die ook door Tampere stroomt). Nadien produceerden ze rubberlaarzen, fietsbanden, televisies en stroomkabels. Pas in de jaren 70 ging het bedrijf (dat de naam van de stad kreeg) zich gaan specialiseren in mobiele telefoons. Zo kwamen we uiteindelijk in Tampere.
Tampere is de grootste stad in het binnenland van heel Scandinavië, omgeven door 2 grote meren. Jammer genoeg waren er wegenwerken (ook die zijn er dus in Finland) zodat we niet konden stoppen voor enkele foto’s te maken. De stad bevat verschillende grote, mooie parken en lanen. De Tammerkoski, de rivier, verdeelt de stad in twee delen. Rond de rivier staan vele fabrieken die gebruik maken van de stroomversnellingen. Bij het binnenkomen van de stad staat veel hoogbouw. Maar eigenlijk kwamen we voor de kathedraal, de Tuomiokirkko, om die te bezichtigen.

Dit is op zondag altijd spannend: zou er een dienst zijn of niet? We hadden pech, er was er 1 bezig. Dan maar eerst de buitenkant dachten we. Maar om 11 uur was de dienst die startte om 10 uur nog steeds bezig. Dan toch maar snel en discreet wat foto’s gemaakt. Het was best indrukwekkend mooi binnen in de kathedraal. Het brede schilderij boven het altaar samen met een enorm rond glasraam erboven trokken meteen de aandacht bij het binnenkomen. Ook boven naast het orgel was een mooi glasraam. De fresco’s aan de zijkanten waren erg opvallend. Een aanrader om te bezoeken en anders dan we gewend waren.

Nadien wat door de stad gewandeld richting een andere kerk.
De Aleksanterin kirkko genoemd naar tsaar Alexander II was een heel andere stijl. Langs buiten rode baksteen met veel groene torens. Langs binnen zag je enorme houtcontructies die de de kerk vormden. Het is zo eens wat anders. Ook de boog achter het altaar was in een ander, voor ons onbekend, materiaal. Ook hier weer gigantische kroonluchters, dit keer met lampjes in plaats van kaarsen zoals we elders al tegenkwamen.


Na deze kerk besloten we wat door de stad te kuieren. We passeerden zo nog de Vanha kirkko. Een mooie houten, Lutherse kerk. Jammer genoeg gesloten. Tot slot wandelden we nog door de hoofdstraat: Hämeenkatu en zo over de Hämeensiltabrug waarop 4 zware bronzen beelden staan die personen uit de lokale volksoverlevering uitbeelden.

Op de terugweg nog door een park richting auto gewandeld. Hier stonden ook veel lindenbomen maar deze zoemden niet zo sterk als eerder deze week deze op de kerkhoven. Toen zat ons bezoek erop en was het met de auto richting Hämeenlinna.
Dit keer eerst nog even langs de wat minder grote wegen om zo te kunnen lunchen en daarna een stukje via de autosnelweg. Zo waren we nog precies op tijd om het kasteel Hameen Linna binnen te kunnen. Vanaf de parking kon je al het machtige gebouw al zien. Dit werd in 1260 vorm gegeven door de Zweden als defensie tegen de Russen, alleen hebben er nooit militaire acties plaatsgevonden omdat de Zweed-Russische oorlog eerder in Karelië (streek die we later nog bezoeken, meer ten oosten van Finland) werd uitgevochten. Later werd het een gevangenis tot in de jaren 80. Toen kreeg het een grondige renovatie tot zijn huidige vorm. We bezochten de binnenplaats en liepen een rondje langs de buitenkant. Het museum en de tijdelijke tentoonstelling bezoeken is moeilijk met Timber. Hij mocht zelfs niet op de binnenplaats komen.

Na ons bezoek het ijsje uit ons vriesvakje opgegeten. Toch niet meer zo hard als gehoopt maar smaakte nog steeds. Nadien nog een rondje door de stad gereden om te zien of het klopt dat deze stad tot de vriendelijkste van Finland behoort. We hebben over dat laatste geen duidelijke mening, wel hadden we veel bekijks van de plaatselijke bevolking.
Vanuit Hämeenlinna zijn we richting Torro gereden. Dit is het vertrekpunt van onze wandeling van morgen en ligt in het nationaal park Torronsuo. Onderweg kregen we wat regen. We kwamen aan op de officiële parking van het park maar daar stonden al verschillende campers. Door de regen, die tegen 18u30 zou ophouden, alvast beginnen typen aan het verhaaltje van vandaag. Na enige tijd toch maar beslist om verder te rijden en effectief: het stopte met regenen ondertussen. We staan nu op een kleinere parking echt aan de rand van het bos. In dit bos bevindt zich ook een trekkershut, een stookplaats (deels overdekt zitten) en een droogtoilet. Aan de andere rand staat tevens een vogeluitkijktoren. Benieuwd wat Leon morgen allemaal gaat zien vandaar. We staan hier goed en hebben op een rustige manier kunnen koken en eten. Een jong koppel is nog wel richting trekkershut gereden. Hopelijk komt er nu niet al te veel verkeer meer voorbij.

15 juli 2023 van Kaitainen via Rauma en Yyteri richting Tampere

By Zweden - Finland 2023

Na wederom een rustige nacht werden we rond 7 uur wakker. Volle zon op de achterdeur van de camper. Het leek rond die tijd wel volop zomer. Rond de camper lagen er verschillende rotsblokken met mos. Het blijft toch erg mooi die verschillende soorten mos op die rotsen te zien groeien. Rond 9 uur dan op pad. Ter hoogte van Vehmaan zagen we een kerk. Even gestopt om de buitenkant te bekijken want het was nog te vroeg voor de binnenkant. Tevens snel een sanitaire stop op de WC in het gebouwtje bij het kerkhof. Dat blijft toch iets wat we erg waarderen: de toiletten aan of in de kerken.

Nadien kronkelde de weg over kleinere paden, vaak ook gravelpaden. Stof verzekerd. Langs de kant van de weg veel akkerbouw: erwten, aardappels, uien, rogge en tarwe. De boerenbedrijven die we passeerden waren best erg groot.
Rond 11 uur even koffie-/theepauze met koekjes, en ja je kan het al raden: aan een kerk. Deze vonden we er anders uitzien dan de rest die we al gezien hadden maar jammer genoeg was deze ook nog niet geopend.

We zijn ondertussen al weer enkele dagen in Finland dus even langs een tankstation om te tanken maar dit was ook een loospunt voor vuil water en aanvulpunt voor drinkwater. Het was even zoeken, het Fins is nog niet optimaal, maar we hebben onze plan getrokken en water kunnen aanvullen. Vandaaruit ging het naar Rauma.
De oude stad van Rauma staat op de UNESCO-erfgoedlijst. Het is een leuke, elegante oude stad, de meest complete en best bewaarde van Scandinavië. De pastelkleurige huisjes staan aan de kant van geplaveide straten. Door de straten lopend kom je tot op het Kauppatori. Het grote plein met daarop het oude stadhuis. Aan het einde van 1 van de straten staat de Kerk van het Heilig Kruis. Scandinavisch ingedeeld, mooie gekleurde koepel. Op 1 van de banken zat een beeld van een dame die een zangboek vasthad. Best grappig want ik dacht eerst dat er ook echt iemand zat. Lang konden we de kerk niet bezichtigen want er volgde een trouw waar voor alles in gereedheid werd gebracht. We liepen nog wat rond in de stad en kwamen ook het nieuwe stadhuis tegen.

Na het bezichtigen van de ruïnes van de oude Kerk hebben we in een tuin achterin 1 van de huizen een thee/koffie met taart genoten. Dit keer een aardbeientaart. Rustig gelegen en lekker.


Vanaf Rauma ging het over de grote baan richting Yyteri. Dit staat bekent als het mooiste strand van Finland samen met een ondiepe baai en natuurlijke duinen. We moesten dit toch ook even bekijken. Toen we aankwamen was het eerder een zuiden van Frankrijk strandsfeer. Druk. We vonden snel een parkeerplaats. Dat was het positieve. Naast de lange aankomstlaan lag een camping waar campers en caravans hokje na hokje naast elkaar waren gepropt. Niet aan ons besteed. Dan maar richting strand. Een bord: verboden voor honden. Iets wat bij ons al gevreesd werd naarmate we Yyteri naderden. Dan maar om beurten even snel het houten pad gevolgd en de duinen bekeken en een blik op het drukke strand geworpen. Zo hebben we ook eens een toeristische kant van het rustige Finland leren kennen.


Na het opeten van onze dagelijkse appel dan maar alvast richting Tampere voor morgen. Op een parkeerplek aan de oever van een meer vonden we een plekje. Jammer genoeg stond er onder de P die de parking aangaf “verboden te kamperen”. Dan maar alvast onze maaltijd klaargemaakt en opgegeten. Om zeker te zijn even aan de overkant van de straat/weg in het strandbarretje gaan vragen of we mochten blijven staan. Dat mocht eigenlijk niet maar we zouden er geen last mee krijgen moesten we het toch doen. We zouden blijven staan. Jammer genoeg was dat buiten de DJ van het barretje gerekend. Terwijl we aten stroomden de mensen langzaamaan toe. En het is geweten dat Finnen op zaterdagavond liefst zo snel mogelijk dronken zijn. Deze kennis samen met de ondertussen luide muziek dwongen ons om ons te verplaatsen.

We vonden eerst een weggetje maar daar kon alleen op de weg gestaan worden en dat mag niet. Ook op het grondgebied van een vervallen huis hebben we het geprobeerd maar toen stonden we toch een beetje te zichtbaar vanaf de weg. Dan maar weer verder. Onderweg zagen we verschillende reetjes die aan hun avondmaal begonnen. Ze bleven gewoon staan voor de foto. Uiteindelijk hebben we een doodlopend bosweggetje gevonden. We hebben alleen het gezelschap van anderhalf pak (of wat het ooit is geweest) hooi. En heel veel bosbessen. Dat wordt morgenvroeg toch even plukken als je weet dat ze daarstraks op de markt in Rauma 8 euro vroegen voor een liter bosbessen. Ja, een liter, ze werken hier niet met kilo’s maar met liters. Rare jongens die Finnen (en Zweden ook wel).

14 juli 2023 Skärgårdenroute

By Zweden - Finland 2023

Terwijl Frankrijk zich opmaakt voor zijn nationale feestdag, worden wij rond 7 uur wakker na een rustige nacht. Gewoon de normale ochtendstart: Timber uitlaten, ontbijt klaarmaken en opeten, extra thee en koffie voor onderweg. Hoe heerlijk is het als je de besjes voor bij het ontbijt maar gewoon naast je kan plukken.
Vandaag stond er een dag van eiland- en ferryhoppen over de Archipel op het programma. Het doel was om de Skärgårdenroute te rijden en ondertussen verschillende plaatsen te bezoeken. Rond 8u45 dan op pad richting de parkeerplaats waar we gisteren niet mochten kamperen. Vandaaruit ging er een wandeling naar een ruïne: Kuusiston raunit. De ruïne van een Middeleeuws kasteel, in dit geval van de bisschop. Aan de hand van een plattegrond hoe het zou moeten zijn geweest, konden we toch enkele plekken lokaliseren zoals de torens en de bakkerij. Vanaf de parking liep er ook een natural trail met als tussenstop de ruïne. Een mooie ochtendwandeling door de velden met af en toe zicht op zee. Het weggetje liep ook nog een stuk door het bos. Een leuke afwisseling van natuur en cultuur en Timber ineens ook een stevigere ochtendwandeling. We waren duidelijk aan de vroege kant , want kwamen eigenlijk niemand tegen onderweg en aan de ruïne, pas weer ter hoogte van de parking.


Dan weer in de auto om enkele kilometers verder naar de Kuusistino Kerk te gaan kijken. Deze was nog niet open, dus even over het kerkhof gestruind en dan nog even gewacht tot de dame om 11u de deur opende. Een mooie kerk met blauwe houten banken en een interieur dat voor ons gevoel meer past bij de Scandinavische kerken. Rond het kerkhof stonden verschillende lindebomen. Deze zoemden goed door ons gevleugelde vriendinnentjes, de bijen.


Opnieuw op weg nu richting Pargas. Deze stad kreeg de stempel van hoofdstad van de Archipel. Dit eiland was te bereiken via 1 van de vele bruggen die de eilanden verbindt. Daar bevond zich Pargas Hembygdmuseum. Een beetje Bokrijk, een beetje volkskundemuseum. De tentoonstelling over de dingen van weleer (servies, boeken, servetten,…) was gratis. Het was wel grappig om te zien dat vele boeken, buiten de taal, erg bekend voorkwamen. Om de huisjes te bezoeken moesten we inkom betalen. Af en toe waanden we ons, o.w.v. te spullen die we tegenkwamen, een beetje in Zandberg van weleer en de spullen in onze schuur. Maar ook zoals gezegd in Bokrijk. En Timber heeft zich netjes gedragen bij het bezoeken van de huisjes. Het was een leuke onderbreking van onze rit. Op onze weg uit de stad nog enkele foto’s gemaakt van Pargas nu. We merkten ook dat Nordkalk een grote verstrekker voor werkgelegenheid was/is. Dit was de eigenaar/uitbater van de kalkgroeve net buiten de stad. Even buiten de stad dan maar een hapje gegeten.


En zo konden we weer verder naar het volgende eiland. Ditmaal namen we richting Nagu de eerste ferry. Er zouden er nog verschillende volgen vandaag. We moesten even wachten maar het inschepen verliep vlot. Deze ferry was 1 van de vele gele ferry’s die we vandaag namen. Deze zijn gratis en varen erg regelmatig.

Om bij Nagu te komen moet je ook nog over een grote brug Norrströmmen. Het zicht vanaf deze brug is best erg mooi. Ik ben dan ook even teruggelopen om wat foto’s te maken, want deze vanuit de auto waren niet zo super gelukt. Eens in Nagu bezochten we er de kerk en later de houten klokkentoren. De kerk was net als deze van vanmorgen sober en Scandinavisch. Wel is het opmerkelijk dat de luchters aan het plafond allemaal verschillend zijn. Vaak wel met echte kaarsen, die volgens ons nog regelmatig worden aangestoken. De klokkentoren was jammer genoeg gesloten. Maar we ontdekte dat daarin twee klokken hangen, een grote en een kleinere.
Toen was er even een discussie. Leon had de korte route van de site van de Archipel gehaald maar ik had een andere route voorbereid. Tot dan liepen beide routes hetzelfde. Even alles vergeleken en dan met mijn route verdergegaan om zo de verder planning niet in gevaar te brengen want we zouden anders op een andere plek uitkomen. Van hieruit ging het met een tweede ferry naar Korpoo. Hier ging het inschepen erg vlot want we konden ineens oprijden zonder in een wachtrij te hoeven staan. De eerste twee ferry zorgden voor korte (max 10 min) overvaarten. De derde ferry richting Houtskär duurde 40 min. Tijd voor een appel en een sanitaire stop. Hiervoor moesten we heel even wachten voor we erop konden rijden maar verder verliep alles vlot.


Ondertussen reden we verder over de eilanden door het mooie, afwisselende Finse landschap. Af en toe zagen we een ree of hert en zelfs een koppel kraanvogels. Toen namen we ferry 4 en 5. Vlot en beiden waren korte overvaarten. Ondertussen hebben we ook nog de tijd genomen om even wat boodschappen te doen. Fruit, yoghurt en karnemelk blijven niet eeuwig van thuis uit te kunnen worden gegeten. Fruit, brood en wat vleeswaren dat lukte nog zonder veel moeite. Ook de yoghurt was geen probleem. Gelukkig zijn de prijzen hier ook in euro’s zodat we niet eindeloos moeten omrekenen. Het aanschaffen van de karnemelk, dat was wat moeilijker. Etiketten lezen, gelukkig sommigen ook in Zweeds zodat we uiteindelijk toch met karnemelk buiten zijn gegaan.
Na veel kronkelen over de eilanden stonden we aan de ferry van Houtskär/Mossala richting Iniö. Deze was bij uitzondering een witte ferry, dus een betalende. Gelukkig een goedgezinde schipper en mochten we aan boord na het betalen van het autotarief en hoefde we niet het dure campertarief te betalen. Met deze ferry zouden we een uur onderweg zijn. We hadden grootse plannen: foto’s bijwerken, tekst typen. Het werd genieten van de zon op het dek en vooral van de omgeving terwijl we tussen de vele kleine eilandjes doorvoeren. Daarvoor deden we eigenlijk deze route. Sommige van deze eilandjes zijn slechts een rotsblok groot vol vogels, andere hebben enkele wat groen, of een paar bomen. Nog anderen hebben een huis met natuurlijk een aanlegsteiger want zonder boot kom je er niet. Mooi.


Op een ferry ook nog een babbel met een dame (onze leeftijd) en haar (vermoedelijk geadopteerde) zoon van ongeveer 14 jaar. Het was een dame van Fins-Zweedse origine. Ze sprak met ons Engels, even enkele woordjes Zweeds met mij. Zweeds was haar moedertaal maar ze sprak geen Fins. Haar moeder wel want die was van oorsprong Fins en had daar op 1 van de eilanden een huis. Ze moedigde haar zoon aan om Engels te leren en te spreken. Ze vond onze auto geweldig. Tijdens het gesprek nog enkele foto’s getoond van onderweg en de binnenkant van de auto. Erg leuk zo.
Na deze lange overtocht volgde nog een korte gele ferry en ongeveer een kleine 10 km over het eiland naar de volgende, laatste, en tevens weer lange gele ferry. We hadden het gered. Genoten van de ferry’s en de natuur, landschappen op de eilanden die we bezochten en deze die we vanop het water zagen.

Ondertussen was het wel al ruim 21 uur. Snel iets gegeten (soep uit een pakje aangevuld met verse courgette, paprika, ui en frikadellenkoek die als balletjes fungeerde) aan een kleine jachthaven. Snel betekent om 21u05 de auto geparkeerd, om 21u45 weer op pad na “koken”, afwassen en hond uitlaten.

Daarna op zoek naar een rustig slaapplekje. Dit vonden we in een zijstraatje van de baan die we op dat moment aan het volgen waren. Een uitsparing daar aan de kant van het weggetje werd het. Bij aankomst nog wat tekst getypt en dan uiteindelijk tegen 23 uur gaan slapen. Het blijft wennen aan het feit dat het zo laat licht blijft.

13 juli 2023

By Zweden - Finland 2023

Na een rustige nacht rond 7 uur wakker geworden. Een snelle wandeling met Timber in de bosjes naast de parkeerplaats. Snel het ontbijt klaargemaakt en alles ingeladen voor een dagje Turku. Auto een uurtje achtergelaten zodat wij een bezoekje konden brengen aan de botanische tuin. Mooie grote tuin verdeeld in verschillende compartimenten. Buiten de klassiekers waren er ook verschillende onderzoeksvelden. We bezochten ook de keukenplanten, bergflora en de weideplanten en wandelden door de gehele tuin. Hier stond gelukkig alles in 3 talen. Zo kon ik nog een beetje Zweedse termen uit de flora leren. Win win.


Vandaaruit dan toch richting Turku. Auto gezet aan het Kasteel. Turku is de oudste stad van Finland en wordt in tweeën gedeeld door de rivier de Aura. Het Kasteel en de Kathedraal staan ieders aan het uiteinde. Langs de rivier vormt een lange bomenrij een mooie promenade. Tussen de 2 belangrijkste gebouwen liggen, aan de oever van de rivier, verschillende musea. Gezien Timber kunnen we niet vaak binnen in een museum maar van de oude boten langs de rivier die deel uitmaken van het maritiem museum hebben we dan toch kunnen genieten.
Zoals gezegd stonden we in de buurt van het Kasteel (Turun Linna). Dat werd dan ook als eerst bezocht. Terwijl Leon binnen was kon ik de buitenkant bekijken en daarna omgekeerd. Het kasteel bestaat uit kleine geplaveide binnenplaatsen, een doolhof aan gangen en donkere trappen. Het kasteel werd in 1280 gebouwd en kreeg daarna nog vele verbouwingen: het geeft een lappendekeneffect.

Na het kasteel te hebben bezocht even snel door de Middeleeuwse kraampjes die er rond stonden opgesteld. Later op de dag toen we terug naar de auto gingen, zagen we dat er ook spelen bezig waren en foodkraampjes stonden. Een koek gegeten in het park eromheen en dan langs de promenade richting centrum. Zoals gezegd onder de bewondering van de vele boten die in de Aura tentoon gesteld lagen.


Net voor het centrum en aan de overkant van de kathedraal ligt het oudste gebouw van Turku (Qwenselhuis). Daarin bevindt zich het apothekersmuseum. Het is tevens de oudste burgerwoning. Het huis werd gebouwd door de heer Qwensel en werd later een apotheek door de heer Pipping (de vader van de Finse geneeskunde). Via een smal straatje kwamen we aan de ingang van het gebouw. Even rondgeneusd op het binnenplaatsje. Daar ontdekten we een kinderapotheek. Verder wordt er ’s zomers op de binnenplaats koffie met gebak geserveerd. Uiteindelijk ben ik alleen in het museum gegaan en bleef Leon buiten met Timber. Vermits we in het Zweedse deel van Finland zijn, vroeg ik in mijn beste Zweeds een ticket voor 1 volwassene. Blijkbaar was dat erg goed want ik kreeg gelijk de gids/boek in het Zweeds mee om in het museum mijn weg te vinden en duiding bij de zalen en de materialen te krijgen. Het meisje aan de kassa sprak geen Zweeds. Zij ging direct over in het Engels. De eerste zalen bevatten voornamelijk kamers van het huishouden.

Voor mij werd het pas echt leuk bij de echte apotheek, de kruidenkamer, het laboratorium en het kantoor. Zalig, genieten. Met een glimlach weer naar buiten.
Ondertussen was het reeds middaguur geworden en kregen we knorrende magen. Langs de gezellige terassi langs het water een plekje gezocht bij 1 ervan: Tiirikkala. We moesten binnen bestellen: gerookte zalmsoep met aardappels(in de soep) en brood. Water kon je gratis nemen aan de waterbar, zowel bruis als plat. Dus glaasje bruis mee en een karaf plat water. Het was een heerlijke soep met lekker (rogge)brood.


Weer voldaan op pad naar de Domkerk: Tuomiokirkko. Deze kerk werd tijdens de Zweedse overheersing gebouwd en later aan de Finnen geschonken. Het gebouw is nog steeds het hart en ziel van de Finse kerk. Ondanks verschillende branden bleven, door de dikke muren, de Middeleeuwse kenmerken gespaard. Binnen in de kerk zijn enkele graftombes waaronder die van Karin Månsdotter. Zij was een Zweedse koningin maar in Finland geboren en nog steeds erg geliefd onder de Finse bevolking. Een mooie maar erg sobere kathedraal.


Daarvandaan ging het richting Michaëliskerk. Deze was meer zoals we de Scandinavische kerken kennen. Kleurrijker maar toch sober. Aan het plafond miniatuur schepen. Rond de pilaren waren koperen kandelaars opgehangen. Bijzonder om zien. Ook hier weer om beurt een bezoekje aan de kerk gebracht.


Omdat we door de grote honger na het apotheekmuseum vergeten langs Kauppahalli te gaan dan maar terug die kant op. Pff vermoeiend in een erg heuvelachtige stad. We waren al vaker in zo’n overdekte hall vol met eetkraampjes. Deze was eigenlijk erg smal en in een erg oude stijl. Er waren geen kraamjes met fruit of groenten. Wel veel lekker uitziend gebak. Toch de moeite om terug te gaan.


Uiteindelijk nog een bezoekje gebracht aan de tuin van het apotheekmuseum voor koffie, thee en bosbessentaart met custard. Mmm lekker.
Op de terugweg op de ander oever gewandeld. Zo konden we de kleine ferry nemen die constant tussen de 2 oevers op en neer vaart. Gezellig en dan toch een ferry (föri) vandaag.

Daarna gewoon richting auto om onze appel op te eten en op weg te gaan naar een slaapplek. We kwamen eerst op een camperplaats terecht via de app. Dit was op een grote parking naast een caravan-/camperwinkel/garage. Bleef als noodplanning in ons hoofd. Dan maar verder naar wat een leuk plekje leek, alleen geen bos maar huizen. Uiteindelijk een mooie parking gevonden naast een wandelgebied. Daar stond echter maximum 4uur parkeren en nog wat Fins. Even de google-translate bovengehaald: kamperen verboden. We staan nu aan een doodlopend, lang niet gebruikt, weggetje, een zijstukje van de weg naar de parking. Lekker rustig, beetje zichtbaar vanaf de weg. Gelukkig hebben we blokken bij want we stonden ver van waterpas. Vandaag dan toch dik 17 km gestapt.

12 juli 2023

By Zweden - Finland 2023

Rond 22 uur gisteravond was het stil. Geen geronk van de boten of het af- en aanrijden van de vrachtwagens. Ook nu stonden we versteld van de lengte van deze vrachtwagens, sommigen tot wel meer dan 25 meter.
We sliepen redelijk. Rond 4 uur werd ik wakker en het leek al negen uur zo licht was het, dat wordt weer wennen. Gelukkig konden we nog verder slapen. Uiteindelijk om 5u15 dan toch maar opgestaan. Snel even Timber uiteglaten. Even naar een andere kant van de langtengte. Gelukkig: onze boot kwam net aan zodat die mooi op de foto kon.

Aan de camper snel koffie en thee gezet om daarna alles op te bergen en nog een korte wandeling met Timber langs het water. Leon kon zo zijn nieuwe lens eens uitproberen en wat vogels, voornamelijk meeuwen, fotograferen. En dan naar de eerste gate. Nummerplaat herkenning lukte om groen licht te krijgen maar niet om de slagboom te openen dus moest Leon even aan een paal de nummerplaat handmatig ingeven. Toen ging de slagboom open en konden we aansluiten bij de 2 andere auto’s die reeds aan de gate stonden. Tafelblad werd uitgeklapt en ontbijt werd verorberd. Afval netjes in de vuilbak en snel een stop bij de WC aan de gate. Rond half acht konden we inchecken.

Het scannen van de barcode van de reservering samen met het bekijken van onze identiteitskaarten gaf ons toegang tot de volgende gate. De hond hoefde niet te worden ingecheckt. Hij mocht van de dame achter de balie vrij rondlopen. En toen begon het echte wachten. We stonden netjes in de rij van de auto’s. Eerst waren de vrachtwagens (en ja weer een boel) aan de beurt, zowel op het bovenste dek als op het onderste. Toen de auto’s mochten rijden, werden wij aan de kant gezet. Blijkbaar vond de man die verantwoordelijk was voor de inscheping onze auto toch te zwaar of te hoog. Dus moesten we wachten tot er een plekje voor ons kon worden voorzien. Het was duidelijk een gepuzzel want dan mocht er een auto, dan weer een mobilhome en tenslotte een hele reeks campers waaronder wij. We werden uiteindelijk achter de vrachtwagens gezet tussen enkele andere campers. Zo staan we nog steeds op het hoogste buitendek.

Vermoedelijk omwille van mogelijkse gasflessen aanboord. Vele campers werden bij het inchecken verplicht om een gele sticker aan te brengen die aangaf dat er gasflessen aan boord waren. Vermoedlijk hebben zij dit ook gemeld bij hun reservatie.
En dan naar onze kajuit. Dek 7 was voorzien voor mensen met een huisdier. Het was toen ongeveer 9 uur. Na even alles afgezet te hebben, kreeg Timber zijn bot en een stukje pens en gingen wij op onderzoek uit. Op dek 11 en 12 had je een mooi uitzicht. Even wat fotootjes. Een Belgisch (Nederlands sprekend) koppel aangesproken voor en fotho van ons 2.

Toen kwamen we in het restaurant waar iedereen al zat te eten. Brunch werd geserveerd tussen 10 en 12 uur, weliswaar Finse tijd. Wij ook maar naar het buffet. Mooi verzorgd, erg lekker. Terwijl we in het restaurant zaten vertrok de boot eindelijk en vaarden we door de Skärgården rond Kappelskär.

Mooi zo tussen al die eilandjes door. Na het eten weer naar de kajuit. Timber eten gegeven en even met hem over het PET-dek gelopen. Daar zou een plek gemaakt zijn met boomstammen enzo om hen comfortabel uit te laten. Het bleek een bak de grootte van een grote aanhanger vol kiezel met een plastiek pot in met een nep boom. En het stonk er verschrikkelijk. Dan even geprobeerd aan de andere kant van het schip maar ook daar weigering van Timber om iets te doen. We konden toen wel het aanleggen ter hoogte van Långsäs meemaken, een tussenstop aan Åland, een autonoom eiland maar vallend onder de jurisdictie van Finland. Uiteindelijk terug naar binnen en met z’n allen even een siësta gehouden. Nadien hebben we genoten van een douche. Terwijl Leon in de douche zat heb ik even de Zweedse TV opgezet om mijn Zweeds proberen te onderhouden. Het was te volgen maar ik begreep niet alle woorden. Nog wat oefenen.
Ondertussen was het al na vieren dus hoog tijd voor nog een wandeling door de boot. We naderden stilaan de archipel onder Turku, een plek waar we binnen enkele dagen nog zullen vertoeven. Ook nu kwamen we aan bij het restaurant. Het avondeten werd geserveerd. Een nog uitgebreider buffet dan bij de brunch. Weer super verzorgd en erg lekker. Er vielen ons verschillende dingen op: Finnen hebben een gezonde eetlust. Wanneer wij vinden dat we een vol bord mee naar onze plek nemen , hebben zij er nog meer op liggen en vaak nog een tweede bord en wat extra schaaltjes. Kinderen krijgen steeds voorrang om iets te nemen. En voorsteken omdat je iets van een andere schaal wil nemen en de rest niet, dat doe je niet, je schuift gewoon mee aan en wacht je beurt af. Tijdens het eten nog genoten van de eilandjes, groot en klein, onder de Finse kust. Ondertussen hebben we nog steeds geen netwerk (vliegtuigstand en geen gratis wifi) maar staat onze klok op onze GSM wel al een uur voor op onze tijd. Na het eten Timber eten gegeven en nadien nog een ronde op de PET-dekken, met hetzelfde resultaat.

Ik denk dat we eens van boord snel een plasplek voor Timber moeten zoeken want drinken deed hij ondertussen voldoende. En dan werd het signaal gegeven dat we gingen aanleggen en dat de autodekken geopend waren. Wij dan maar snel de kamer opgeruimd en alle spullen ingeladen. Rustig naar de camper gewandeld, Timber in de bench gezet en dan wachten tot het onze beurt was om van boord te rijden. Ondertussen paspoort van Timber klaargenomen gezien de eisen (binnen de 120u na ontworming door dierenarts in België afgetekend moet je met de hond in Finland zijn) en gezien de strenge controle aan de Zweedse grens. Netjes achter de vrachtwagens van boord en naar de douane. Daar ging de slagboom open a.d.h.v. nummerplaatherkenning. Jammer genoeg reed de vrachtwagen 2 voor ons iets te snel voorbij de scanner en moest iedereen weer achteruit. Ondertussen liep er een man met speurhond voorbij de auto’s en vrachtwagens. Gelukkig ging de slagboom uiteindelijk open en ook voor ons was er buiten de nummerplaatcontrole geen enkele check. Dus eigenlijk vlot Finland binnen. Vanuit de haven in Naantali, waar we net waren aangelegd, ging het dan naar het centrum van dit stadje. Gezien er licht is tot laat op de avond, was het wel handig om ineens het stadje te bekijken.
Naantali kom je binnenrijden in een saai, modern gedeelte. Het oudere houten stadsdeel is veel sfeervoller. Dus auto geparkeerd in de buurt van de oude kloosterkerk. Het was inderdaad zo dat Timber net uit de auto tegen de eerste de beste boom een plas moest doen. Deze kerk dan even aan de buitenkant rondom rond bekeken. Vanuit het parkje dat aan de kerk lag zijn we richting oude stad gewandeld. Zo kwamen we eerst aan het strand en later tussen de mooie gekleurde houten huizen terecht. Zoals eerder gezegd was het door de gezellige drukte daar best sfeervol.


Na ons bezoek zijn we reeds richting Turku gereden. Er was niet veel soeps om leuk te slapen en de eigenlijke camperplek was bezet door een festival. Dan maar op een parking de boel opgesteld. Bij het uitlaten van Timber voor het slapengaan bleek dat we op 300m van de botanische tuin van de universiteit van Turku stonden. En ja om half elf ’s avonds was deze nog open. Een vluchtige blik deed ons beslissen deze de volgende morgen te gaan bezoeken. Daarna dan maar snel ons bed in want het was een lange vermoeiende dag.

11 juli 2023

By Zweden - Finland 2023

Wat een heerlijk rustige nacht. Het had blijkbaar wel geregend. Gelukkig (?) tegen half zeven de wekker gezet anders sliepen we misschien nog. Even Timber uitlaten op de mooie bosweggetjes en ontdekken dat er toch een huis (onderkomen en met dichtgetimmerde ramen) op 100m van de plek staat. Na wat bosbessen te hebben geplukt, het ontbijt klaarmaken.

‘Extra koffie en thee voor onderweg, een laatste rondje Timber en dan op weg. Ditmaal met een aangepaste planning want de riempjes van Leon’s sandaal zijn gisteravond afgebroken. Dus op zoek naar nieuwe. Dan maar naar de Decathlon in de buurt van Stockholm.

Dit resulteert in minder kleine weggetjes rijden. Maar we startten gelukkig nog wel offroad om 500m verder in een klein gehuchtje te belandden. Na wat slingeren kwamen we uit op een asfaltbaantje, wat later op een grotere baan om uiteindelijk tot op de autosnelweg eindigen. Van een mooie opbouw gesproken. Onze eerste tussenstop was Askersund om daar afvalwater, wc te lozen en drinkwater aan te vullen. Eigenlijk was het er ook een minicontainerparkje, alleen restafval en GFT konden we er niet kwijt. Na het lozen en vullen de camper een beetje verder geparkeerd en een kleine wandeling om het meer daar ( misschien nog een uitloper van het Vätternmeer ) gemaakt. Nog even een sanitaire stop in het openbaar WC. Dit laatste was, net zoals de andere openbare WC’s in Zweden ook nu weer heel proper.
Rond 11u dan toch maar richting Decathlon. Onderweg vielen er enkele druppels en was de lucht erg dreigend. De ruitenwissers moesten even werken maar naarmate we meer richting Stockholm gingen werd de lucht alleen maar blauwer.

Onze lunch was ditmaal niet op een idyllisch plekje maar door de overdekte picknicktafels was de parkeerplaats in de buurt van Köping meer dan ok en redelijk gezellig.
Tegen 15u waren we in Barkarby waar er meerdere gigantisch grote winkelcentra bij elkaar liggen. We konden parkeren onder een afdak, dus voor Timber lekker fris in de schaduw.

Toch bleek aan de inkom van de winkel dat honden ook welkom waren. Na enkele sandalen te hebben gepast werd er toch een paar redelijk goed bevonden. Hij hoeft nu niet meer de gehele tijd met zijn zware bottinen rond te lopen en te rijden. Vermits de broodjes ver op waren, even een tussenstop bij de buren: LIDL. Snel wat broodjes, enkele kanelbullar en ijsjes meegenomen. 2 opgegeten bij de auto en 2 in het vriezertje bewaard.
Vanaf de Decathlon dan richting Kappelskär. Met nog een 30km voor de boeg even nog getankt en op de parking onze appel opgegeten. In de shop enkele zakjes vriendjes ( Fishermans) gekocht met bij ons moeilijk te krijgen smaakjes. En dan in rechte lijn naar Kappelskär haven. We staan nu geparkeerd op ongeveer 20m van de inrit van de lijn naar de C-gate. Op dit punt voor onze neus wordt de nummerplaat ingelezen en kan men doorrijden. Dit kan vanaf 10u voor vertrek. De echte gate gaat pas 2u voor vertrek open. Ook het binnenrijden van de auto’s konden we vanaf onze slaapplek zien. Daarstraks was het hier een gigantische rij vrachtwagens die binnenreed. Er stonden dan ook 2 schepen te wachten : 1 naar Tallinn en 1 naar Naantali. Hopelijk blijft het straks wat rustiger als de scheepsmotoren niet meer draaien. Aan de andere kant van de camper hebben we zicht op een stukje zee (Oostzee).

Na het avondeten met onder andere courgette, paksoi en peultjes uit eigen tuin, een wandeling gemaakt langs de zee en door een stukje bos terug. Mooi, zeker bij het mooie weer hier. Ondertussen is het hier nog steeds erg licht (21u45), het lijkt wel 19 uur.

10 juli 2023

By Zweden - Finland 2023

Afgelopen nacht was er wel wat verkeer op de snelweg maar dat bleef eerder beperkt tot een eentonig gezoem. Vermits te temperatuur in de camper toch met minstens 10 graden tegenover gisteren was gedaald, werd het een behoorlijke nacht om te slapen. Tegen half zeven stond ons ontbijt klaar.

Gelukkig waren wij al op, de anderen op de parking zouden snel volgen vermits de groendienst met de bosmaaier de randjes van het gras en de overhangende takken van de struiken kwam snoeien. Er stonden uiteindelijk 6 campers op de parkeerplaats. 3 koppeltjes: 1 paar Duitsers, 1 paar Zwitsers en wij met een andere camper met Nederlandse nummerplaat. Grappig genoeg hadden ieder die later toekwam zich bij zijn/haar landgenoot gezet. Voor vertrek nog even gebruik gemaakt van de aanwezige toiletten (altijd handig) en tegen half acht op pad richting Helsingør voor onze boot naar Zweden. We kozen dit keer bewust voor deze route omdat we dit deel van Denemarken nog niet doorkruiste. Eigenlijk viel er voor ons weinig verschil te merken met het deel waar je doorrijdt richting bruggen. Ook hier veel uitgebloeid koolzaad en uitgestrekte tarwevelden. Omdat kilometers vreten ook diesel verbruikt onderweg “even” getankt.
Iets voor tienen waren we aan de boot en mochten bijna onmiddellijk inschepen en dit voor een korte overvaart richting Helsingborg/ Zweden. Even aan boord wat fotootjes maken en een sanitaire stop.

Terwijl Leon nog niet terug was, heb ik in mijn beste Zweeds 2 pecankoffiekoeken besteld en netjes de vragen beantwoord, in het Zweeds. Trots .


Eens aan de overzijde moesten we de “varor att deklarera” volgen omwille van Timber. Na een grondige controle van Timbers paspoort kregen we een “allt är bra, tack så mycket” en mochten we doorrijden. Het antwoord op de vraag waar de hond zat, vond de douanedame niet de moeite om op te wachten. Dan maar snel doorgereden en ongeveer 500 meter verder langs de kade van de haven onze eerste fika genoten. Koffie/thee met de heerlijke pecankoeken. Terwijl Leon nog wat naar de te volgen route keek even met Timber een rondje kade gelopen.
Leons keuze viel op vele kleinere weggetjes, maar dat bleek toch iets te veel tijd te vragen en de klok tikt richting boot Finland, dus toch maar even via de E4 naar boven gereden. Ter hoogte van Traryd even af de snelweg om onze lunch op te eten. Een leuk plekje langs een motorcrossbaan (gelukkig geen crossers). Het is afrit 76 langs deze E4, dezelfde afrit voor Älmhult. Op deze laatste plek bevindt zich het IKEA-hotel en -museum. (dit gewoon even terzijde). Na het eten nog snel een rondje met Timber over de crossbaan en daarna weer op weg.


Rond 15 uur kwamen we aan bij het Storre Mosse National Park. Een niet al te groot park waar we een leuke wandeling maakten door het bos afgewisseld met een stuk over een plankenpad over een moerasig gebied. Net geen 5km gewandeld. Niet extreem lang maar toch een fijne afwisseling tijdens de lange autoritten.

Op de parking onze appel verorberd en dan nog een laatste stukje route afwerken. Voor de zekerheid toch maar weer de bak volgetankt, dan kunnen we morgen ineens tot de boot. De eerste zoektocht naar een slaapplek werd geen succes dan maar ter hoogte van Hjo een plek gezocht. Het gelande plekje was er nog maar daar mocht je eigenlijk niet meer overnachten. Dan maar naar een “mooie en rustige plek” enkele straten verder. Voor ons valt een grasveld binnen een draad met ongeveer 25 -30 campers nu niet echt onder de noemer mooi en rustig. Dus maar verder de straat afgereden. Zo kwamen we in het bos terecht. Even offroad door het bos tot een schitterende plek, beetje in een kom, weg van de bosweg. Heerlijk. Vanavond dan maar de spaghetti gegeten die eigenlijk voor gister op de planning stond maar door de file er niet van was gekomen. Timber genoot erg van het loslopen hier in het bos. Vermoedelijk wordt dit wel een rustige nacht.

9 juli 2023

By Zweden - Finland 2023

Na een woelige, onrustige nacht door de warmte en veel verkeer rond zes uur opgestaan. Onze eerste ontbijt was snel een feit.

Terwijl Leon de camper inklapte nog een even met Timber een rondje in de buurt van de parking en weer op weg. Langs A50, A2 en A1 richting Duitsland. Even voor 10 uur een eerste stop met koffie/thee en frutkeks.

Via Osnabruck richting Bremen. Even een stop voor een (stevige) tankbeurt en weer verder. Rond Bremen dan onze lunch genuttigd. Vermits onze weg richting ferry bij Puttgarden leidde, moesten we dit keer onder Hamburg door, dus niet langs de gevreesde werken. Een beetje vertraging hadden we hier wel maar niet noemenswaardig. Even verder nog een kleine file ten gevolge van wegenwerken maar tot dan liep het erg vlot. Plannen werden gemaakt voor een mogelijk bezoek aan Helsingborg. 60 kilometer voor Fehman/ Puttgarden nog een snelle stop voor een appeltje. En dan…..na afrit Heiligenhafen, ongeveer rond half vijf, file. Stilstaand verkeer. Geen beweging. Wel opvallend: de Duitsers weten prima hoe een reddingsstrook moet worden gevormd. Na wat speurwerk op het internet bleek een (elektrische?) auto net voor de brug in brand te staan. Een speciaal reddings- /blussingsteam moest vanuit Lübeck komen. Om de tijd te doden en nuttig te gebruiken dan maar iets van avondeten genuttigd. Niet de geplande spaghetti maar de boontjes (koud) en frikadellenkoek.

Langzaam maar zeker is de file op gang gekomen en na de werken op de brug konden we toch nog even aan normale snelheid rijden. Rond 20u15 aan de incheckbalies aan komen rijden. Tijdens het wachten nog even Timber uitgelaten. Door ons VIP/flexticket mochten we snel aan boord en kregen we nog 2 gratis drankjes. De vaart vertrok uiteindelijke om 20u45, een uurtje later dan we thuis bij de planning hadden bedacht, maar goed we waren aan boord.

8 juli 2023

By Zweden - Finland 2023

Na het trouwfeest is het ons gelukt om net over 21 uur te vertrekken. Het was wel erg leuk dat de buren, die op straat stonden te kletsen, ons hebben uitgewuifd. Na de camper te hebben volgetankt, kon de reis dan echt van start. Vlot over de ring van Antwerpen richting Best iets voorbij Eindhoven.

Tegen 23 uur de camper opgesteld op de carpoolplaats.

Snel een rondje in de buurt met Timber en rond half twaalf konden we dan gaan slapen. Jammer genoeg was het bloedheet in de auto.