Omdat er wat nattigheid valt, koken we water binnen en ontbijten we daar ook. Terwijl Leon de auto van de blokken haalt en het dak sluit, wandel ik even naar het kleine milieustraatje aan het begin van de toekomstige wijk. Ik dump onze afval netjes gesorteerd. Op weg terug naar de auto zie ik een bord staan met de projectontwikkelaar over het nieuwe wijkje. Ik zoek even op hun website en kom wat informatie te weten. Het worden een boel huizen, maar dat hadden we zelf al begrepen aan de hand van de aansluitingen enzo. En goedkoop gaan ze ook niet worden, zo blijkt. Het rustige, goedkope, eenzame huisje in het meer noordelijke deel van Zweden komt zo wel erg onder druk te staan. Duidelijk alles voor het skitoerisme (en ook een beetje voor dat van de zomer).

We rijden dan terug naar de plek waar we gisteravond nog even wandelden. Hier zijn buiten wandelingen, ook een heleboel trails voor mountainbikes aangelegd en dit in verschillende categorieën. Ook staat er een bord voor de talrijk aanwezige langlaufpistes. Wij willen vandaag de top van Hovärken bereiken. Deze ligt op 1125m. We hebben meermaals zowel de buienrader als de SMHI (Zweedse variant) gecheckt om te zien hoe het weer zou worden en of we de tocht konden maken. Na 9u zou het niet meer regen en dit tot 16u. Voor de zekerheid nemen we toch de jassen mee. En dan gaan we op pad. Over hetzelfde plankenpad en grindweg als gisteren. Daarna wordt het een stenen pad waar we wat extra uitkijken met de kans op gladde stenen, maar het valt mee. Voor ons en achter ons verschuiven de wolken aan een supersnelheid. Bewolkt, open, mistig, het wisselt steeds weer. En dan begint de echte klim. Onderweg valt er wat vochtige lucht, vermoedelijk van de mist, maar eigenlijk worden we niet echt nat. Dapper gaan we verder. Af en toe omkijkend en genieten van het mooie landschap en het lange meer onder ons. We merken beneden nog enkele wandelaars, maar verder zijn wij het alleen richting top. En dan zijn we op de top en slaat het weer helemaal om. De mist wordt felle regen terwijl de wind stevig huishoudt. Jassen worden zo snel mogelijk aangedaan. Dan willen we de terugweg aanvatten via de brede grindweg maar die blijkt iets verderop onderbroken te zijn door verschuivingen in de winter. Dan toch maar dezelfde weg terug. Ondanks de bijtende wind en de priemende regen gaat het al bij al vlot en bereiken we veilig maar nat de auto. Leon zet het dak open en we trekken vlug droge kleren aan, terwijl de dieselkachel wordt opgestart. Alles wordt te drogen gehangen en wij warmen onszelf even op.

Door dit alles hebben we zin in soep. We kijken online naar de menu’s van mogelijke restaurants: sommige zijn alleen in de winter open, anderen hebben enkel wafels of pizza of kebab maar geen enkele heeft soep. Dan maar op een parking zelf een potje soep warm gemaakt. Het smaakt. Gelukkig wordt het even droog en kan Timber ook eten en nog even worden uitgelaten.

Nu is het tijd om dit gebied te verlaten. We houden nog even halt bij een huis waarvan de oprijlaan versierd is met houten beelden, voornamelijk beren maar ook een auerhoen.

Het wordt daarna een eerder eentonige weg: af en toe een jong bos afgewisseld met een volledig gerooid of een ouder bos, maar steeds bomen langs de weg. Toch geeft die eentonigheid ook een vorm van rust, net zoals sneeuw dit kan doen door de gehele omgeving wit te maken. Langs de kant van de weg zien we dat het rendiermos steeds volledig is verdwenen. Komt het door grote kuddes? Of door mensenhanden die het mos verzamelen voor de winter, voor verkoop of gebruik voor eigen dieren? Het kan door kuddes want we weten uit de babbels afgelopen winter dat rendieren de wegbermen opzoeken omwille van het zout. Wat het verdwijnen veroorzaakt, weten we nu niet, wat we wel weten is dat de regen ons al de gehele weg vergezeld. Uiteindelijk rijden we richting Sonfjället National Park via een grindweg.

We bereiken de parking, zien er 7 campers staan en besluiten dan om te keren en de auto 3km terug te zetten op een uitsprong naast de weg. Bij het uitstappen zien we dat de auto een beetje vies geworden is. Het is even droog wanneer ik met Timber over de weg loopt maar al snel vallen er weer druppels. Het wordt voor de derde keer binnen koken en eten. We sluiten de dag af met het blog, wat lezen en wat Zweedse puzzels. Dit zijn dan kruiswoordraadsel puzzels in het Zweeds.