Auteur: Elke

7 juli 2025

By Zwitserland

Op de planning staat een wandeling dus een stevig en lekker ontbijt met wentelteefjes is wel op zijn plaats. We vertrekken achter het appartementsgebouw Konkordia en wandelen een klein stukje van de weg die we gisteren deden. Niet veel later komt de splitsing naar Bellwald (Sint Anneke). We klimmen gestaag door het bos omhoog tot we de baan dienen over te steken. Dan gaat het even naar beneden naar Bellwald en zo naar het doel van de wandeling: de Gomsbrug. 1 van de 5 hangbruggen hier in de omgeving. Deze 280m lang en 92m hoge hangbrug gaat over de Lama-kloof waarin de Rhone stroomt.

Bij het afdalen naar de brug passeren enkelen nog langs het kapelletje Sint -Anna.

Om de brug te bereiken moeten we over of beter onder de baan door, door een tunnel. Het gevaarte hangt aan enkele grote kabels, planken om over te lopen en metalen netten om vallen te voorkomen. Spannend. Zeker voor enkelen. Leon gaat voorop met het fototoestel om iedereen te kunnen fotograferen. De minst dapperen volgen. Timber vindt het eng maar met enige aanmoediging lukt het toch om de overkant te bereiken. Eens de overkant bereikt, zijn er voor sommigen weer grenzen verlegd.

Een korte stop met wat fruit en dan richting Ernen. Het dorpje is nog erg authentiek, rustig en leuk om door te lopen. De jongste wandelaar van het gezelschap ontdekt een speeltuin. We besluiten om daar te lunchen. Het is eigenlijk de “speelplaats” van de plaatselijke school, zandbak, trampoline en klim-en glijwerk zijn allen aanwezig alsook 2 grote picknicktafels met banken. Meer moet dat niet zijn.

Na de lunch nog even een stop ter hoogte van de kerk van Ernen. We zien ze liggen vanaf ons terras, dus een bezoekje is dan zeker nodig. Een erg barokke kerk met veel goud versierd. Het altaar staat vele treden hoger dan de zitplaatsen van de kerkgangers. Meneer pastoor heeft dus een goed overzicht over zijn kerkgangers en kan direct zien wie niet oplet of in slaap is gevallen. Tevens zijn de zitplaatsen genummerd. Zo weet hij zeker wie hij achteraf moet aanspreken.

Voor de kerk hebben we een mooi overzicht over de vallei. In de verte zien we een helikopter met bomen of boomstammen van de ene kant van de vallei vliegen naar de andere kant. We blijven het schouwspel even aanschouwen. Dan gaat het naar beneden naar Fiesch. Een iets minder mooie weg dan bij het klimmen. We passeren de krachtcentrale en zien in de verte of beter hoogte het Feriënresort liggen. Bijna in het dorp lopen we nog langs een moestuin. Daar worden oude skistokken gebruikt om onder andere tomaten aan op te binden. Grappig zicht, dat wel.

Vanuit het dorp nog een stevige klim terug richting logeerplek. Ondanks de fellere wind kunnen we toch met z’n allen buiten eten. De kinderen eindigen de dag met gezelschapspelletjes.

6 juli 2025

By Zwitserland

Zondag: om de traditie in ere te houden is er Zopfnerbröd bij het ontbijt. Een gevlochten
sandwichachtig, briochebrood, ook gekend onder de naam Butterzopf.

Lekker zacht, mals wat zoetig brood. Na het ontbijt is het samenkomst aan het appartement waar het andere deel van de familie verblijft. Van hieruit vertrekken we als groep naar Fieschertal. De traditie was vroeger dat er zondagnamiddag vanuit Fieschertal langs de rivier richting Fiesch werd gewandeld, we daar een ijsje kregen en via de andere (bos)weg weer terug wandelden. Vandaag doen we dit in de voormiddag en in omgekeerde richting. We vertrekken dit keer eerst via het bosweggetje. Een best breed pad leidt ons richting ons oude vakantiedorp. Een goede eerste wandeling om te wennen aan de hoogte en aan het stappen. Mijn broer, zus en ik herkennen toch verschillende plekken, ook al is er veel bijgebouwd. Onderweg zien we nog enkele traditioneel gebouwde stalletjes staan die dienst doen als hooischuur.


We arriveren in het dorpje. Hotel Alpenblick is er nog steeds. Het gebouw waar destijds de kleine COOP gevestigd was, staat de koop. De brandweer kreeg een nieuwe kazerne en waar destijds een oude legerauto ons speelterrein was, ligt nu een prachtige speeltuin met enkele grillplaatsen, een overdekte plaats met toiletten en een mogelijkheid om water te nemen. Even een foto met ons drie voor het oude huis en dan in de speeltuin een pauze met wat fruit en spelen voor de kindjes (klein en groot). Over het huis bevindt zich nog een nieuwe jeugdherberg.


Over de brug over de Fiescherbach gaat het terug richting Fiesch. De rivier is best woest en hevig stromend. Het geluid maakt het vaak moeilijk om een gesprek te voeren. Het water is het smeltwater afkomstig van de Aletschgletjser en voegt zicht in Fiesch in de Rhône. We wandelen een groot deel langs de rivier. En dichter bij Fiesch wordt het een kabouterpad. Verschillende in hout uitgesneden kabouters staan langs de rand van de weg elk met hun verhaaltje erbij.



Eens weer in Fiesch is het halt houden voor de trein. Het smalspoor met tandrad trekt hier verder de berg over en de andere vallei in of gaat de andere kant op richting Brig.

Vermits het nog voor 12 uur is, kunnen we een kijkje nemen in de kerk van Fiesch. Het lijkt wel of de muurschilderingen recent gerestaureerd werden. We kunnen niet anders dan besluiten dat het een mooie kerk is. Bovenop het koor vinden ik een diploma van het Kirchenchor.


Op weg terug naar onze logeerplek wandelen we via een winkel die 50 jaar bestaat. Een zeer toepasselijk plaatje kan worden gemaakt. Voorts zien we dan het oude gebouw van de vroegere kabelbaan er nog staat maar dat er geen kabels meer uit vertrekken.


Wat jammer. De typisch rode bak kan dus geen mensen meer naar boven brengen. We vinden achter een huis nog een exemplaar maar dan wel 1 beschilderd.


We lunchen samen en nadien wandelen we met de jeugd nog even het dorp in richting het landingsveld van de parapente. Jammer genoeg is het bureau gesloten maar we vinden folders met de informatie. We lopen nog even langs de winkel om een brood. Thuisgekomen is het tijd om te koken voor de bende. We sluiten de avond af met wat gezelschapsspelletjes.

5 juli 2025

By Zwitserland

Onze eerste morgen in Zwitserland wakker geworden, genietend van het zonlicht op de bergen. Tijdens de ochtendwandeling met Timber even gestopt bij de wei waar er verschillende springtoestellen stonden voor paarden. Timber wat rondjes laten lopen en laten springen over de laagste toestellen. Hij vond het geweldig. En dan op weg naar Brig. Zou ik het nog herkennen?


Een parkingplek gevonden aan het openluchtzwembad en dan op pad. De roestbruine bolvormige torens van het slot kwamen toch nog bekend voor. We struinden door de oude stad. Heerlijk zonder auto’s. We namen een kijkje bij het slot, op de binnenplaats en de tuin. Op de binnenplaats stonden nog enkele oude postkoetsen.

De Kollegiumkirche was gesloten, het klooster ernaast was niet toegankelijk maar
de Antoniuskapelle konden we wel bezichtigen. Mooi in zijn soberheid.


Iets verderop stond een redelijk moderne kerk tussen de oudere gebouwen: de Herz-Jesu Pfarreikerk. Prachtige glasramen en een indrukwekkend houten plafond maakten het bezoek meer dan waard. Er stond in de hall ook een opstelling voor toeristen versierd met planten en kaarsen waartussen in vele talen het Onze Vader stond geschreven. Even uitblazen in de schaduw van een grote eik was een welgekomen rustmoment. Terwijl we daar zaten passeerde nog een toeristisch treintje.

We zetten onze weg verder richting station, kwamen nog een klein marktje tegen met lokale producten maar vooral de Bahnhofstrasse. Deze herkende ik nog erg goed. Ik vond er nog de apotheek terug waar we vroeger de Euceta haalde. Een supergel die goed was tegen zonnebrand, insectenbeten,…. Jammer genoeg van de markt gehaald.
De apotheek was vroeger voor ons, kinderen, een leuke plek. Terwijl we moesten wachten konden we aan een tafeltje zitten waar enkele telefoonhoorntjes waren.
Via deze konden we naar verhaaltjes luisteren. Aan het einde van de straat was
het Bahnhof. Dit moest ook wel op de foto want enkele leden van de familie
kwamen met de trein. Binnenin was het niet zo speciaal. Buiten zagen we het
perron waar het smalspoor naar Fiesch vertrekt en natuurlijk ook de bekende
gele postbus.

De Sebastianskapelle konden we ook nog bezoeken. Ook hier mooi door eenvoud. Over
de brug over de Rhone ging het dan terug naar de auto. Van hieruit naar de Aldi waar we wat meer in de schaduw konden lunchen. Daarna nog inkopen gedaan voor het avondeten en het eten van zondag.


En zo was het tijd voor de het laatste stuk naar onze echte bestemming: Fiesch. Het
kronkelende baantje langs het water  met in de bocht een kerkje zaten nog heel helder in mijn hoofd. Hoe vaak hebben we het ook niet gereden? Na de bekende plekken zoals Mörel, Riedel, Lax te hebbengepasseerd alsook de kabelbanen naar de Riederalp en de Bettmeralp kwamen we in Fiesch. Het binnenrijden was vaag maar dan was er wel een herkenning van de brug en de weg naar Fieschertal. Vermits we nog veel te vroeg waren om in het huisje te mogen, alvast even een kijkje gaan nemen in Fieschertal. Het huis waar we vroeger logeerden, staat er opgeknapt bij. De Fiescherbach dendert er
nog steeds woest naar beneden. Het kleine COOP-je is er niet meer. Hotel Alpenblick daarentegen nog wel. Fijn weerzien. Morgen wordt het verkend met de gehele groep. Benieuwd wat de anderen er van gaan vinden. En dan was het richting huisje. Even zoeken maar toch gevonden. Uitladen, installeren, de kinderen welkom heten en voor het gezamelijke avondmaal zorgen. Heerlijk familie- en vakantiegevoel om zo met z’n allen aan 1 lange tafel te zitten in een prachtige omgeving met best wel warm weer.


4 juli 2025

By Zwitserland

Het optreden wasgoed verstaanbaar zei Leon. Jammer genoeg was er op de weide naast onze
parkeerplek nog lang rumoer, ook aldus Leon. Toch was het een heerlijke slaapplek. Tijdens de ochtendwandelingen het bos rond de parkeerplek wat verkend. Na een klim had ik een overzicht over het dal en daar zag ik het festivaldomein.


Tegen half negen in Belfort halt gehouden bij een grote Leclerc. Toen we van de parkeerplaats
weg wilden rijden, macheerden er zeker 50 gendarmes voorbij op 1 lange rij. De ene had er al iets meer zin in dan de andere. Belfort zelf is best een grote plaats.


Nog even wat berichtjes naar het thuisfront en dan was er heel snel de Zwitserse grens. Het
landenbordje heb ik niet gezien. Ondertussen worden de bergen in de omtrek wat groter, de omgeving wat minder volgebouwd. Vooraleer we aan de koffie/thee konden hadden we er al zeker 20 tunnels opzitten. Zo gaat het vlot op de
snelweg: gewoon door de berg in plaats van er overheen.  Na een koffiestop op een kraaknette
parkeerplaats met WC ter hoogte van Reconvillier in rechte lijn voorbij Biel en Bern richting Kandersteg.   


Ons plan was om na de lunch eerst een wandeling te maken naar Oeschmensee, een meer in de omgeving van Kandersteg. Het warme weer hadden we niet verwacht en onze longen
en benen waren nog niet gewend aan de hoogte en het klimmen. We wandelden tot bijna de helft en keerden dan terug. De gondelbaan was ook nog een optie maar we waren niet zeker of Timber zou willen instappen. En bovendien was er boven nog een wandeling van ruim een half uur naar het meer. Het werd een inloopwandeling wat ook nuttig was.


Eens weer op ons positieve ging het richting station Kandersteg. Daar hadden we een reservatie voor de autotrein naar Goppenstein. Inschepen op een boot zijn we ondertussen
gewend, oprijden op een trein gaat ook zonder problemen. Een treinrit van 17min waarvan er ruim 12 door een donkere tunnel met slechts een minieme verlichting op de trein. Toch wel een beleving.

Eens van de trein gaat het dan snel naar beneden, via uiteraard wat tunnels en een hele boel
haarspeldbochten. Eens in het dal was het dan een slaapplek zoeken. We staan dit keer op een betaalplek in Gampel. Er zijn WC’s en douches wat leuk meegenomen is. Voorts staan we lekker in de schaduw van enkele bomen wat bij
een temperatuur van 28 graden en zeer zonnig, wel lekker is. En we zijn omgeven door bergen. Heerlijk. En we hebben zelfs tijd om wat te lezen.

18 april 2025

By Andorra en Spanje 2025

Slapen was niet al te groot succes. Zelfs met oordopjes was het (vracht-)verkeer duidelijk hoorbaar. En toen de eerste bus iets na 6 de parking opdraaide kwam er van slapen niet veel meer terecht. Op tijd ons bed uit voor de laatste ruime 300 kilometers richting huis. Vrij snel zitten we op de snelweg en gaat het wat vlotter dan de vorige dagen. We passeren het departement Le Haute de France. Maar ineens wordt het toch weer een kleinere weg. Dan is het hoogtijd om te tanken. Op de parking van de Aldi naast het tankstation nuttigen we koffie/thee en koek.

Vanaf Rouen gaat het richting Abberville en zo naar Rijsel/Lille. We rijden weer over de autosnelweg richting de grens. Via de regio Lille/Kortrijk/Tournai rijden we België en Vlaanderen binnen.  Omdat het toch net iets te lang rijden gaat zijn richting huis, besluiten we om ter hoogte van de Pinte nog even een lunchpauze in te lassen. Vlakbij staat een vuilnisbak vol met lege bierblikjes. We tellen zeker 3×18 blikjes die er boven uitsteken of er naast gezet zijn. Alcohol en rijden gaat toch niet samen????

Om half drie rijden we de stad binnen en tanken we de auto opnieuw vol. Enkele minuten later zijn we weer thuis. Het wordt dan auto leegmaken, was sorteren, de eerste was inzetten en weer in de (andere) auto richting Kapellen. Samen met de kinderen eten we de gebruikelijke frietjes. Kletsen nog wat bij en gaan weer huiswaarts.

Onze bevindingen over Spanje, de Bardenas

Bardenas is een mooi natuurgebied. De gekende beelden in vele reisverhalen zijn ook in het echt indrukwekkend en begrijpelijk filmsetwaardig. De ritten zijn jammer genoeg vastgelegd en nu nog niet echt druk maar als je de parkeerplaats van het bezoekerscentrum bekijkt, verwachten ze toch best wat bezoekers. Iedereen rijdt het verplichte rondje en dat zorgt voor drukte, stof, lawaai. Wij zelf vonden de zelf gevonden  weggetjes leuk om rijden. Onze indruk van het zwarte gedeelte was zeer positief, mooi door het groen maar vooral aangenaam om te bezoeken want we zagen bijna geen andere toeristen. Het werd er ook een meer een waarnemen met al de zintuigen. Maar ook daar was de enige officiële wandeling slecht aangeduid.

Als we naar de steden kijken, is zeker Zaragoza zeer aangenaam, levendig, groen en veel voorzien voor kinderen in de vorm van speeltuinen. Al was het even wennen aan het Spaanse levensritme. Wat ons wel opviel was dat in de kleinere stadjes of dorpen het uitsluitend hoogbouw is en een huis amper te zien is.

Ook was het tijdstip van de paasvakantie een goed moment. We ervaarden weinig drukte. Spanje en Nederland hadden geen vakantie, Frankrijk en België wel. En de meeste camperaars die we tegenkwamen waren mensen zonder kinderen.

Onze mening over Frankrijk moeten we ook iets bijschaven. Door in dit seizoen te reizen en veel kleine wegen en dorpen te nemen zagen we een ander Frankrijk. Kleuriger, groener/frisser en levendiger.

17 april 2025

By Andorra en Spanje 2025

Brr dat was een frisse nacht. Bij het ontwaken was de buitentemperatuur 5°C.  Dat was even geleden. Maar ondanks de frisse nacht toch goed geslapen. Een prima plekje. Na het ontbijt met Timber even een stukje van de wandelroute “à l’ombre de l’abbaye” gestapt. Een mooi stukje. De route zelf hebben we niet gelopen want die was 25 km. En dan op pad.

De weg is niet zo spectaculair. Het kronkelt, het stijgt en daalt nog steeds maar minder. We passeren smalle weggetjes in dorpen en smalle tunnels. Onderweg zien we best wel wat oude kastelen en burchten. Ter hoogte van Martizay is het koffie/theetijd.

Niet veel later komen we in het departement Loir et Cher. Hier heerst koolzaad op de akkers maar we zien ook enkele lichtpaarse akkers. Op deze groeien Lupinen. De bonen worden gebruikt in bloem en als proteïnebron. Weer wat bijgeleerd. En voor de verandering zien we ook weer wijngaarden en de bijbehorende wijnhuizen. Van het rijden krijgt de auto dorst, dus dienen we weer te tanken.

En dan is het lunchtijd. We rijden even af de weg een klein weggetje in en zetten ons aan de kant naast enkele akkers. Dit keer met… aardappelen. Het is de eerste keer tijdens deze trip dat we ze geplant zien. In deze omgeving (Les Rasoirs) zien we ook aardbeien op de velden.

Buiten de kastelen zien we ook een molen verschijnen. Verder verloopt de rit af en toe door een wat bosrijker gebied, afgewisseld met akkers. We rijden door de departementen Eure et Loir, Normandië en Seine Martinique. En ik geniet vooral van het wolkenspel boven ons. En dan naderen we Rouen. De weg via de snelweg geeft veel file aan en we worden door de GPS omgeleid. Jammer genoeg is het op die route ook nog steeds avondspits, al gaat het uiteindelijk, na wat geduld te hebben, wel weer vlot. In Buchy vinden we de camperplek. Maar we kunnen er niet staan want de plek is ingenomen door de caravans, campers en camions van de mensen van de kermis in het dorp. We zetten ons dan maar bij enkele andere campers op de parking ervoor. Niet zo’n gunstige plek want deze ligt vlak aan de straat en ligt ook nog eens in de draaicirkel van de lijnbussen. Nog snel koken we en na de afwas wandelen we even het dorpje in. Dan is het meer dan bedtijd.

16 april 2025

By Andorra en Spanje 2025

Een droge nacht en lekker geslapen. Pas tegen half 8 wakker geworden. Het was nodig na de storm de nacht voordien. Na het gebruikelijke ’s morgens vertrekken we uit Labastide. Niet veel later is het tijd om te tanken en even een bezoekje te brengen aan een grote Leclerc. Er wordt nog wat eten gekocht voor de laatste dagen. We trakteren onszelf op 2 rozijnenkoeken voor bij de koffie. Dan rijden we verder. Het uitzicht is niet zo spectaculair behalve dan het wolkenspel. We passeren verschillende stadia van populierenbosjes: pas aangeplant, jong, wat ouder en ouder.

Ter hoogte van de kerk van Beaupuy houden we even halt voor koffie/thee en onze koeken. Het smaakt. Ik wandel even met Timber in het “milieu van Pascal”. Een burgemeester die een uitdaging aanging om tijdens zijn legislatuur 1000 bomen te planten in het dorp. Timber en ik lopen tussen een 20 tal verschillende, best nog jonge, bomen. Ze staan op een stevige helling van 16% daling.

Dan starten we de auto weer en na het departement van de Landes komen we door dat van Lot de Gascogne. Ondertussen staan de hellingen weer vol wijngaarden en eens we in het departement de Gironde zijn, komen we via “la route de vin Bordeaux” echt wel in de wijnstreek. Niet veel later passeren we ook nog de regio van de Medoc. Naast de vele wijngaarden zien we ook weer veel fruitbomen. Blijkbaar liggen de departementen weer dicht bij elkaar want we passeren ook even de Dordogne.

Een verplichte stop voor de trein, smallere weggetjes en bomen vol maretak brengen ons tot aan de lunch. We parkeren ons voor een gesloten college. Onderweg en in de winkel zien we dat ook in Frankrijk Pasen erg in trek is. In verschillende dorpen zijn de straten versierd met paasfiguren. In de winkels ligt er veel chocolade. Zonder veel oponthoud komen we aan in Charroux, een stadje dat net als Labastide: een  “Petite Cité de Caractère” is.

We parkeren ons op de officiële camperplaats. Nemen Timber en gaan het dorpje verkennen. We zagen bij het binnenrijden al een grote toren. De oude lantaarntoren (Tour Charlemagne) staat in het midden van een abdij.  We kunnen enkel de ruïne door een hek bekijken want de site is al gesloten en gaat pas morgen (te) laat open. De abdij ligt op de weg naar Santiago de Compostella.  In het dorp staat ook nog een overdekte markt. We wandelen voorbij de bakker en de apotheek naar de kerk. Die is echter gesloten. We passeren daarbij het huis van Robert Charroux, een Franse schrijver. Hij woonde enkele jaren in het dorp en schreef hier de meeste van zijn boeken.

We kunnen droog koken en eten en dan vallen er plots dikke druppels die even snel verdwijnen als dat ze kwamen. Nog even afwassen en dan foto’s sorteren en wat teksten typen want ik loop nog een beetje achter.

15 april 2025

By Andorra en Spanje 2025

Een rustige nacht werd het wel wat betreft personen. Maar wat betreft het weer was het eerder storm en regen. We werden nog net niet zeeziek in ons bed. Droog ontbijten buiten was er dit keer ook niet bij, dan maar binnen water koken en eten. Pas daarna was er een mogelijkheid om Timber uit te laten. Bij het buitenstappen zagen we dat er al enkele campers vertrokken waren en dat er vannacht nog waren bijgekomen.

Terwijl ik enkele moedige wandelaars (gepakt, met stokken en poncho’s tegen de regen) achterna ga met Timber laat Leon het dak naar beneden. En dat was dan onze laatste nacht en laatste ontbijt in Spanje. De geplande wandeling daar ging omwille van het weer niet door. Dan maar op weg.

Ook nu kronkelden we naar beneden langs Hondarriba en nemen met Irun als laatste stad definitief afscheid van Spanje en rijden rond half 11 Frantzia/France binnen. Het weer is erg wisselvallig. En op het moment dat we denken dat het beter wordt, begint het harder te regenen en er bovenop komen we ter hoogte van St. Jean de Luz van de ene file in de andere, allen door werken. We blijven de D810 en later D817 volgen. Uiteindelijk leggen we 70 km af op bijna 3 uur. Niet echt de bedoeling, wel de realiteit.

Iets na half één rijden we even van de weg af om te eten. Ter hoogte van Ste Marie de Gosse vinden we een rustig plekje. Tijd om op adem te komen. We kunnen droog eten en in de aangrenzende bosweg laat ik Timber uit.

Daarna nemen we even iets kleinere wegen om niet veel later op een autoweg terecht te komen. Het is weer beginnen regenen, dit keer eerder gieten. Het is vermoeiend rijden zo. We proberen richting Mont de Marsan te rijden. Het lukt, we vinden een slaapplekje in Labastide d’Armagnac. De eigenlijke camperplaats is een grote wei, maar we zien verschillende campers boven op een parking staan. We begrijpen waarom, de wei is nogal vochtig om niet te zeggen zompig. We vinden toch een droge plek en staan rustig zo. We laten Timber uit de auto en gaan op stap door het dorpje. We lopen eerst langs Fontaine et Le Lavoir des ‘las caneres’. Een fontein en wasplaats die vroeger werd gebruik door de vrouwen om de was te doen, lang voor de wasmachines hun intrede deden. We wandelen verder en komen zo via enkele bogen op de Place Royale. Het plein is omgeven door wandelgang onder bogen. Terwijl Leon een bezoekje brengt aan L’Église de Notre Dame luister ik in het toeristenbureau naar de uitleg over de streek en het dorpje. Het dorpje werd in 2021 als eerste in de Landes uitgeropen “Petite Cité de Caractère” en in 2011 de tweede plaats in Frankrijk dat het label Cittaslow kreeg omwille van een bepaalde manier van leven. De fiets staat hier centraal en het dorp maakt deel uit van de Europese Scandibérque fietsroute. We bekijken enkele winkeltjes met Armagnac (de oudste brandewijnsoort en typsich hier in de streek).

We kijken nog wat rond en wandelen zo stilaan weer terug naar de auto. Het is nog droog dus wordt er snel gekookt. Net op het moment dat de borden worden opgeschept, begint het terug te regenen. We eten binnen in de camper. Door de regenbui is alles goed voorgeweekt en gaat het afwassen snel. En dan is het tijd om foto’s te sorteren en wat tekst in te halen. Hopelijk werkt het internet wat mee.

14 april 2025

By Andorra en Spanje 2025

Nadat de Spanjaarden naar hun campers gingen werd het stil en konden we gaan slapen. Bij het ontwaken zagen we de oranje zon ook wakker worden. Hopelijk mooi weer op komst. Na het ontbijt is het ook nog even wc en vuil water lozen en drinkwater aanvullen. En dan kunnen we op pad richting kust. We willen vandaag langs de kustlijn richting Frankrijk rijden om dan toch nog net in Spanje te overnachten. We vertrekken richting Bermeo. Het weggetje stijgt en daalt en kronkelt via haarspelbochten. De bomen op de hellingen staan er mooi fris groen bij. Het uitzicht verandert niet heel veel tot we dan plots de zee zien. Vanaf daar gaat het naar het strand van Laida. We komen aan de parking en aan 2 van de 3 ingangen staat een hoogteboom die 2 meter aangeeft. Daar kunnen we dus niet parkeren. Gelukkig is er ook nog een 3de ingang waar de hoogteboom is afgebroken. We parkeren en wandelen naar het strand. En enorm strand zowel volledig droog als deels met plassen ligt voor ons.

Timber vindt het heerlijk om op het strand te rennen en wij wandelen richting water. We redden dat niet want de zee ligt behoorlijk ver. Maar het is wel fijn wandelen. Aan de auto is het weer koffie-/theetijd. De weg naar Cabo Ogoño, een uitzichtpunt, is afgezet met paaltjes, daar geraken we dus niet.

De weg van Bermeo naar Laida gaat door een natuurgebied Urbaidai Biosfeer. Na het strand passeren wij het bezoekerscentrum. We willen de informatieborden bekijken maar alles is in het Spaans of Baskisch. Niet echt duidelijk dus. We rijden dan maar verder. De bedoeling was om langs de kust te rijden, jammer genoeg liggen er heuvels tussen en kunnen we van de kust maar sporadisch stukken zien, maar deze die we te zien krijgen zijn wel mooi. Nog steeds rijden we over kronkelende bergweggetjes. We lunchen ter hoogte van Lekeitio. Het vinden van een parkeerplek is niet zo eenvoudig. We zien parking 2 en 3 liggen maar deze hebben ook een hoogteboom. We lunchen dan maar op de parking voor autobussen. Bij het wegrijden zien we dat parking 1 bedoeld is voor campers.

Het is ondertussen weer tijd geworden om te tanken. Naast het tankstation is een winkel, die we dan ook maar een bezoekje brengen en er de nodige inkopen doen. We kunnen weer verder. We hebben het al begrepen in de kuststadjes zijn campers niet gewenst. We willen nog een paar keer naar een uitzichtpunt gaan maar mogen zelfs de dorpjes niet meer in. We begrijpen wel dat de stadjes niet willen dat campers er overnachten maar vinden het jammer dat we er overdag ook niet terecht kunnen. Net als alles begint te vlotten, botsen we in Deba op een wegversperring. De weg is afgesloten. Dan maar de omleiding volgen. Dit kost ons bijna drie kwartier en hierdoor moeten we afwijken van de kust. Iets voor Zarautz komen we terug op de kustweg. Zo kunnen we verder richting, of liever voorbij, San Sebastian. We rijden dan misschien niet veel langst de kust maar komen wel langs dorpjes of stadjes met gekke namen: EA, AIA, LOIOLA, ORIO, AIZARNAZABAL. Net als de laatste dagen zijn de namen ook in 2 talen weergegeven op de verkeersborden. Onderweg merken we dat deze streek ook erg populair is bij fietsers. Er zijn mooie fietsroutes aangeduid. We komen vele moedige mensen tegen die op hun tweewieler de hellingen trotseren.

En dan komen we in de buurt van San Sebastian. We willen de avondfile vermijden en rijden niet door de stad. We kronkelen omhoog om zo de stad te ontwijken. Uiteindelijk moeten we toch een klein stukje dichter bij de stad komen. Daar is het file ten gevolge een ongeval. Een omleiding volgt. Gelukkig dit keer maar een paar minuten. Via een prachtig weggetje komen we op de camperplek aan. Een erg mooie plek met aan de ene kant zicht op de Golf van Biskaje een aan de ander kant zicht op de bergen en dus Frankrijk. Het is blijkbaar een erg geliefd plekje. Niet alleen voor vele camperaars maar ook door de Franse jeugd om hier met veel lawaai en muziek zich bezig te houden en zo de rust te verstoren. Het is hier ook een komen en gaan van motards. Ook Spanjaarden komen hier even enkele minuten om dan weer te vertrekken. Om tot rust te komen niet de meest geschikte plek en voor mij toch iets te veel prikkels. Het weer is gelukkig prima en we krijgen voor het eerst sinds lang nog eens een mooie zonsondergang om te bewonderen. Hopelijk komt er snel wat rust en wordt het toch een rustige nacht.

13 april 2025

By Andorra en Spanje 2025

Rustig geslapen maar bij het ontwaken hangt er een stevige mist over de heuvels rond de stad. Ik laat Timber uit en wandel naar het kruisbeeld dat vlakbij staat. Dat is wel gepast op palmzondag vind ik. We doen het gebruikelijk bij en na het ontbijt en vertrekken richting Bilbao. Via smalle straatjes, kleine dorpen, gele kool-/maanzaadvelden rijden we in de regen, eerst lichte daarna gietende. We verlaten Navarra ter hoogte van Ataun en komen in Gipuzkoa terecht. Een bosrijk gebied met net als de vorige dagen slingerende weggetjes.

We rijden onder hoge bruggen door, trotseren bergen via tunnels om dan in de mist en regen Bilbao binnen te rijden. Onderweg komen we nog vele fietsers tegen die ondanks de regen aan een georganiseerde tocht bezig zijn. Ze worden begeleid door politie, motards en wegkapiteins. Gelukkig moeten we er niet door omrijden. We komen dan aan boven in de stad. We willen ons parkeren op de parking aan de Basilica Begoña maar vinden geen plek. Dan maar op achter aansluiten bij de auto’s op de busstrook voor touringcars. We lunchen in de auto omwille van de regen en als we bijna klaar zijn, zien we verschillende auto’s wegrijden van de parking. De kerkdienst is afgelopen. We keren de auto en vinden toch een plekje op de parking. Het is zondag en we hoeven niet te betalen. Jassen en regenbroeken worden aangedaan en we gaan op pad richting de kathedraal. Dat betekent de helling af via vele trappen. We komen aan op een plein vol restaurants. Het is er druk. We lopen door de straten richting de oude stad. De huizen zijn hier weer totaal verschillend met deze van Pamplona.

Kleurrijk ook, vele versierd met bloemen, maar een totaal andere stijl. Ze ogen chiquer. Uiteindelijk komen we aan bij de kathedraal. Leon gaat als eerste naar binnen en betaald het ticket voor deze kerk en de inkom voor de San Antxon wat verder in de stad. Terwijl ik sta te wachten gaat mijn regenbroek al uit. Het is opgehouden met regenen en best warm geworden. Leon komt buiten en zegt dat het 9 euro inkom is. Ik ga naar binnen en dien 10 euro te betalen. Blijkbaar kreeg Leon het reductietarief jonger dan 65 jaar. Oeps. De Santiagokathedraal is indrukwekkend. In de vele nissen vind je telkens een ander beeld of verhaal die in de loop der jaren werden aangebracht door pelgrims. Deze kathedraal ligt op de route naar Santiago de Compostella. Dit kan je zien aan het blauw/ geel icoontje dat je tussen de straatstenen terugvindt. Kleurrijke glasramen versieren de kerk. Het altaar is van beton en heeft 12 poten die refereren naar de 12 apostelen. De lezenaar heeft 7 poten verwijzend naar de 7 zaligheden. Vermits het palmzondag is, vinden we in verschillende kerken een versierd kruisbeeld terug, vaak met echte palmbladeren. Achter het altaar bevindt zich de stoel voor de bisschop. We kunnen ook een kijkje nemen in de sacristie. Hier vallen vooral de donker houtsoort en het blauwe plafond op. De tentoongestelde kazuifels en zilverwerk zijn de moeite om te bekijken. Vanuit de sacristie wandel je in een kleine kloostertuin met citroenbomen en een kleine fontein. Een bezoek zeker waard.

Door de smalle straatjes wandelen we richting de andere kerk. We passeren de Mercado de la Ribera of de grootste overdekte versmarkt van Spanje en Europa. Jammer genoeg is het zondag en is het drie verdiepingen tellende gebouw niet open. Enkel de pinxtosbarretjes op het gelijkvloers zijn open. We slagen er toch in om wat foto’s binnen in het gebouw te maken.

Langs de achterkant van de overdekte markt komen we aan bij de Iglesia San Anton/Antxon. Terwijl Leon naar binnengaat, gaat bij mij mijn jas uit. Het is echt aangenaam geworden van temperatuur. En dan ga ik naar binnen. Ik vind het een bizarre , wat donkere kerk. Met voornamelijk schilderijen. Ook achter het altaar. Deze zijn ten gevolge van de belichting moeilijk te fotograferen. Glasramen en de inkomdeur zijn dan weer erg kleurrijk. Toch de moeite om te bezoeken.

Terwijl we van de markt wegwandelen nemen we wat foto’s van de brug.

Achteraf bedenken we dat dat misschien niet de brug was die bedoeld werd in de toeristisch informatie. Via vele straten en gesloten gebouwen lopen we stilaan richting het Guggenheimmuseum.

We passeren het station maar nemen ook in de inkomhall even een kijkje. Verder geraken we niet want dan heb je een ticket nodig.

Dan steken we een brug over naar het Theater en het plein ervoor. Ook dit is op zondag gesloten.

En dan vinden we het tijd voor een vieruurtje en trakteren we onszelf op een ijsje bij Tostadero Nossibe. Dit ijssalon is door Lonely planet geklasseerd bij de 10 beste van de wereld. Leon gaat voor limon en mango in een potje. Ik kies voor dulce de leches en chocolate blanco op een superlang hoorntje. Het ijs is hemels lekker. Het geeft ons weer wat energie voor het verderzetten van onze wandeling.

Na ruim anderhalve kilometer wandelen komen we aan bij het Guggenheimmuseum. Voor het museum staat een metershoge kat opgemaakt met bloemen. Ook al zijn er al wat bloemen verwelkt het is erg mooi gemaakt. Het museum zelf is één van de meest bekende musea in Europa, misschien wel in de wereld. De buitenkant is opgemaakt uit titaniumplaten in golven en abstracte vormen. Het is een museum voor moderne kunst. We kunnen de binnenkant niet bekijken omdat honden niet zijn toegelaten maar de buitenzijde is best spectaculair. We bekijken het langs alle kanten en genieten ook nog van de bijzondere brug naast het museum. We eindigen onze rondwandeling met de achterkant langs het water. Daar zien we vele straatverkopers. Het is de eerste stad waar we er zoveel zien. In de andere steden waren het er maar enkele die langs de restaurants liepen.

Dan is het tijd om terug richting auto te wandelen. Dit keer passeren we ook een witte brug. De Zubizuribrug. Een witte boogbrug over de rivier de Nervión.

Op onze terugweg zien we ook nog verschillende monumenten en beeldhouwwerken in de stad. En dan zijn we terug bij de auto. Zetten Timber er even in en wandelen naar de Basilica Begoña. Deze kerk ligt, zoals gezegd, boven op de heuvel van de oude wijk en is gewijd aan de Maagd van Begoña. Aan de ingang liggen 2 hopen groene bladeren. Het is toch anders dan de palm bij ons. Mensen nemen daar enkele van of enkele bossen van en nemen deze mee in de kerk. Bij het binnenkomen komt er toch even een whow uit onze mond omwille van het goud achter het altaar. We dienen snel een rondje door de kerk te maken want de kerkdienst gaat beginnen.

Na het bezoekje aan de kerk wandelen we richting een restaurant. Dit is gelegen in een hotel. We zien op straat 4 gepantserde politieauto’s staan, enkele politiemotards en nog wat politie-auto’s. Terwijl we het hotel inwandelen bedenken we ons dat het misschien voetballers kunnen zijn want we zagen in het centrum heel veel supporters van Atletico Bilbao over straat lopen. Terwijl we in de foyer staan, passeren er inderdaad en hele boel voetballers. Ik maak wat foto’s. Met de hulplijn thuis weten we dat het de spelers van Rayo Vallecano uit de regio van Madrid zijn. Ze spelen die avond tegen Bilbao. (Bilbao won met 3-1). Het restaurant gaat pas laat open, dus we wandelen terug naar de auto.

We verlaten de toch wel boeiende stad en rijden naar Mungia waar we een camperplekje vinden. We staan makkelijk maar achter ons tetteren enkele Spanjaarden tot laat in de avond. Vermoeiend na een drukke dag in de stad. Na een stevige kom tomatensoep met balletjes is het bedtijd.