8 april 2025

Na onze leuke dag in een mooi, proper en veilig Zaragoza bleek een lange nachtrust noodzakelijk. Tot half 8 geslapen.

Na het ontbijt kreeg alles weer zijn vaste plek en vertrokken we, mits een korte stop ter hoogte van de vuilnisbakken richting Tudela. Na Pamplona is dit oude stadje de belangrijkste stad van Navarra. Het werd in de 9^de eeuw door de Moren gesticht. De rit er naartoe was best eentonig en saai. Wat windmolens braken het uitzicht en in de verte stak een besneeuwde bergtop de kop op. Zonder veel problemen kwamen we na een uurtje aan in de stad. We vonden een gratis parkeerplekje in de schaduw.

Achteraf bleek dat we ter hoogte van de arena stonden. Een kwartiertje stappen naar het oude centrum. Dat moest wel lukken. Een erg authentiek stadje. Smalle straatjes, oude gebouwen. Evenals Zaragoza ligt de stad aan de Ebro en was zo ooit een erg belangrijke handelsplek, vooral op gebied van landbouw. Tudela staat ook bekend om zijn multicultureel verleden (en heden).

Onze eerste stop was de Catedral Santa Maria de Tudela. Ergens in een smal straatje vind je de ingang. In de kathedraal was een groot deel afgesloten en we konden alleen de kapel gewijd aan Maria een beetje bekijken want op het moment dat we daar waren, was er een rozenkransgebed aan de gang. Ik werd aangesproken door een dame die me in het Engels het belang van Maria uitlegde en wat ik diende te doen. Ik denk dat ik goed bezig ben. Bovenop de kathedraal en nog op andere daken zien we nesten met ooievaars.

Daarna maar verder door de straatjes op ontdekking. We passeren vele kerken maar allen gesloten. Op zoek naar de Middeleeuwse brug moeten we even door wat hoog groen om een deftige foto te maken. Het lukt. Dan gaan we op zoek naar de Plaza de los Fueros. Het lijkt wel het hart van de stad. Verschillende restaurants bevinden zich op het plein. De huizen zijn beschilderd met wapenschilden en in het midden staat een oude muziekkiosk. We halen er even wat informatie bij de toeristische dienst en gaan weer verder. Op de terugweg lopen we nog  binnen bij Mercado de Abastos, de overdekte markt. Niet veel soeps deze keer. De meeste kraampjes zijn gesloten. Via nog een groen pleintje komen we aan de start van de klim naar Santa Barbara Heuvel met bovenop het monument van Jezus met het hart. Beneden in de stad waanden we ons even in Rio de Janeiro. Na een boel trappen omhoog worden we beloond met een prachtig uitzicht over de stad en de omgeving. Nadien is het tijd om weer richting auto te gaan. Daar gekomen kunnen we net het blad neerklappen om te lunchen. En dan start de rit naar het echte doel van de reis: Bardenas Reales. We vertrekken over de oude brug richting Arguedas.       

       

En dan start de rit naar het echte doel van de reis: de Bardenas Reales, een semi-woestijn in het zuidoosten van Navarra en sinds 2000 door UNESCO tot biosfeerreservaat verklaard. We vertrekken in Tudela over de oude brug richting Arguedas, want daar bevindt zich, net voor het dorp, het informatiecentrum van de Bardenas. We arriveren iets voor 15u en moeten nog even wachten voor het de deuren opent. Dan maar al een kijkje nemen bij de perken met bloemen en planten uit de streek. Eens binnen in het centrum krijgen we een plan van het Parque Natural. Er wordt ons getoond waar je met de auto mag rijden. Een 34 km lange route omheen het militaire domein wordt aangeraden. Op deze weg zijn er verschillende uitkijkpunten om te kunnen genieten van het uitzicht. We nemen de auto en rijden over een asfaltbaantje tot aan de militaire basis. Daar slaan we rechts af en maken zo de toer tegen de klok in. Vanaf dan is het een grindweg. We rijden zo omheen en doorheen La Blanca Baja. Eerst groen en langzaamaan verschijnen de rotsformaties. Hoewel er op het moment dat wij het park bezoeken toch vegetatie is: akkers met graan, grasland, heel veel distels, iets dat leek op duindoorn, knalgele brem, is het er in de zomer kaal en zijn de rivierbeddingen opgedroogd. Nu vind je nog hier een daar waterplassen. Sommige wat groter en daar zitten dan volop kikkers te kwaken. Eens we dichter bij de rotsformaties komen zien we hoe de erosie van wind en regen heeft huisgehouden en bizarre vormen heeft gecreëerd. Een beetje een surrealistische plek. We rijden de route op een langzaam tempo, foto’s makend, uitstappen aan uitkijkpunten en genieten van al het moois. Bijna op het einde passeren we in het noordwesten de Castildetierra. De meest bekende rotsformatie uit de Bardenas. Het heeft wat weg van een schoorsteen en heeft een unieke vorm en een uitgebreid kleurenpalet dat ontstaat door de verschillende mineralen die in de grond aanwezig zijn. We genieten en laten alles op ons afkomen. Dan zit het rondje erop en rijden we nog even langs het bezoekerscentrum voor een sanitaire stop.9

Van daaruit gaat het naar Arguedas zelf op zoek naar een camperplek. De officiële plaats is zo goed als volzet. We parkeren ons op het plein ernaast waar al een 20 tal campers staan. Bij het slapengaan zullen het er zeker 30-35 zijn. We vinden een plek maar net voor Leon het dak wil openklappen parkeert er een Franse camper zich zo dat ze bijna bij ons binnen zitten als ze hun luifel uitklappen en stoeltjes zetten (wat overigens niet mag op deze plekken). We verzetten ons dan maar. We staan met opengeklapt dak als er een andere Franse camper net hetzelfde doet. Gelukkig zetten zij geen tafeltje en gaan ze ergens uit eten. De achtergrond van de camperplaats is bijzonder: een rotsformatie met grotten: Cuevas de Arguedas. De grotten kan je bekijken maar zijn jammer genoeg vervuild met rotzooi. We kunnen eten, Timber rustig uitlaten in het gebied achter de plek en “genieten” van het aanhoudende gekwetter van vogeltjes (mussen?) in een boom op het kerkhof achter onze camper. Eens de avond valt, vallen de vogels stil. En dan is het voor ons bedtijd. Wat een bijzondere dag.                                                             

7 april 2025

Ook nu weer een rustige nacht, gelukkig koelt het ’s nachts goed af en dat maakt het bij het slapen wel dragelijk. Na het ontbijt en Timber even uitlaten was het tijd om de rugzakken in te laden. En dan op pad naar het centrum van Zaragoza. Te voet want de camper is te hoog om in de parkeergarages te parkeren en Timber mag  niet op de tram. Het hangt eigenlijk van de goodwill van de chauffeur af, maar op de trams liever niet. Dan maar starten met 4 km richting de kathedraal. 1 lange weg naast het tramspoor. Dan starten we in de stad aan een klein parkje en steken de brug over de rio Ebro over. Zo komen we aan Plaza del Pilar. Het langste plein van Europa en telt wel 1500meter. Er zijn verschillende fonteinen, beeldhouwwerken (waaronder dat van Goya) en gezellige terrassen. Het fontein aan de ingang van het plein is best indrukwekkend.

Terwijl we richting kathedraal Catedral-Basílica de Nuestra Señora de El Pilar wandelen worden we verwelkomd door een felle zon. Om beurten bezoeken we de kathedraal en worden overspoeld door pracht en praal.

Jammer genoeg neemt de jeugd het niet al te nauw met de kledingvoorschriften, een minpuntje, voor de rest een prachtige kerk. Eens op het plein horen we de klokken het uur luiden. De klokken van de verschillende gebouwen lopen niet gelijk en deze van de kathedraal klinken vals. We nemen even een zijsprong en lopen binnen bij de toeristische dienst, een stadsplannetje is altijd handig. Eens terug op het plein lopen we naar het einde, steken de straat over en komen zo bij de andere katherdraal: Catedral del Salvador (Le Seo). Hier wordt inkom gevraagd maar je kan niet alleen voor de kerk betalen, je bent verplicht om dit ook voor enkele musea te doen, maar dat heeft voor ons geen zin want daar kunnen we niet in met Timber. Net dan komen er enkele bussen scholieren binnen en wordt het erg druk. Blijkbaar zijn Franse leerlingen op schoolreis naar Spanje zoals wij vroeger naar Italië gingen. Het kapelletje ernaast kunnen we wel een bezoekje brengen. Aan de buitenkant van de kathedraal zien we de Moorse invloeden in het mozaïek op de gevel.

En dan even naar de brug Puenta del Piedra en zo terug de oude stad in. We passeren Iglesia San Juan Bautista de los Panetes en brengen deze sobere kerk om beurten een bezoek. Van daaruit gaat het naar de Markthallen

Mercadocentral. Veel verse groenten, vlees en vis, ook bloemen en wat souvenirs. Gelukkig ook een toilet, altijd nuttig.

Zo kunnen we op stap naar de oude wijk El Tubo. Smalle straatjes met veel eettentjes, de meeste wel met barkrukken. We vinden op de Plaza España een tafeltje. We bestellen de menu en mogen kiezen uit de starters en de volgende gang, krijgen een dessert erbij en wijn/bier en water. Een fles olijfolie, een schaaltje zout en een vers brood worden alvast geserveerd. We nemen als starter: tomaat, avocado, zwarte olijven en gerookte zalm. Dit stond beschreven op de kaart en het is echt precies dat. Als hoofdgerecht waren het voor mij ribbekes en voor Leon een tomahawk van varken. Als dessert voor Leon een pistachetaart en voor mij een appelcheesecake, koffie en thee. Ontspannen en lekker gegeten.

Voldaan op pad richting de nieuwe stad. En zoals te verwachten was, is sinds de middag het meeste nu gesloten. We passeren vele mooie gebouwen en nog wat kerkjes maar kunnen niets meer binnen bezoeken. Ook lopen we door enkele parken. Het Plaza de Los Sitios is echt de moeite.

Niet ver daar vandaan ligt de arena voor het stierenvechten. Ook hier kunnen we enkel de buitenkant zien. Via andere smalle straatjes (een mindere buurt) komen we terug in de oude stad. Tijd voor koffie en thee vergezeld van een stukje cheesecake met chocolade. Beetje zwaar maar wel lekker. Veel eten zullen we vandaag niet meer doen. Maar het is het meer dan waard.

En dan is het tijd om de terugweg aan te vatten maar we moeten nog wel langs het Palacio de la Aljaferia. Dit ligt iets buiten de stad. Het is een Moors paleis uit de 9^de eeuw. Nu zetelt het Parlement van Aragon er. We komen er iets voor half zes aan en zien aan de inkom dat op zondag en de eerste maandag van de maand de inkom gratis is. Leon blijft bij Timber want hondjes zijn niet toegelaten en ik ga op een sneltreinvaart nog even door het paleis. Het is de moeite. Vooral het binnenplein en enkele plafonds. Toch blij dat ik het nog kon zien. Via het park naast het paleis vangen we de wandeling naar de camper weer aan.

Op 1 km van de camper is een grote Carrefour. Goed om wat inkopen te doen (brood, bananen, yoghurt,…). Maar wat een avontuur. Ik ga het winkelcentrum binnen en volg de pijltjes naar de Carrefour. En net als in Burcht begint het met non-food. Blijkbaar bleek het alleen maar non-food. Dan maar proberen buiten te geraken, niet simpel en ik krijg 2x op mijn donder dat ik niet de geëigende wegen neem. Gelukkig versta ik niet echt wat ze zeggen. Uiteindelijk blijkt de food in de kelder te zitten. Dus die kant op. Eerst passeer je heel veel soorten gedroogde ham, elke regio is aanwezig. Dan vind ik bananen. Maar die mag je niet zelf afwegen, dat wordt voor je gedaan en ook in een gesloten zakje aan je teruggegeven. Nog wat brood en yoghurt gevonden en dan wou ik wat olijfjes meenemen. Die vond ik alleen in blik en mijn goesting was toen een beetje over. Dan maar naar de kassa. Afreken gebeurt aan de kassa die je wordt toegewezen nadat je in een wachtrij staat. Gelukkig ging dat wel vlot.

Nog even weer naar boven en de laatste kilometer naar de camper. Op het moment dat je denkt om even tot rust te komen, begint er hier op de parking een drumband te oefenen met meer dan 30 trommels. En in het stadion naast de camper nog 2 anderen. Pff wat een herrie. De tekst geraakt gelukkig nog getypt. En dan is het bedtijd.

5 april 2025

Een heel rustig plekje. Heerlijk geslapen tot 7u10. Rustig aankleden en terwijl ik met Timber een rondje op de parking liep, zorgde Leon voor kokend water. Al duurde het even met een bijna leeg gasbusje. Ondertussen nog wat fotootjes gemaakt van de opkomende zon. Uit de zon was het toch nog wat frisjes. Na het ontbijt de watervoorraad aangevuld aan het pompje voor “eau potable”. Het ging niet erg vlot maar gratis water aanvullen is altijd meegenomen. Met het emmertje water halen en zo de tank weer vullen.

En dan op weg naar Andorra. Spannend. In Pamiers nog even de dieseltank vol gegooid om er zeker van te zijn dat we op de berg niet moesten gaan duwen.

Terwijl we over de D-weg startten, doemden in de verte de besneeuwde toppen van de Pyreneeën op. De lucht klaarde langzaamaan op en al snel kwamen we tot de echte toppen. De weg kronkelt door het dal, tussen de flanken, soms éénbaan, soms tweebaans met snelheden wisselend tussen 30, 50, 70 en 90. Dat laatste halen we nooit bergop. De achterliggers zijn dan vaak wat blij als het een tweebaansdeel wordt.

Achter elke bocht een ander beeld, het verveelt niet en blijft spannend. Dan weer rijden we door een tunnel door een berg of door/ onder een overkapping die beschermt tegen vallende rotsen. Aan het trekken van de motor te horen, klimt het stevig. Eens voorbij het laatste dorpje in Frankrijk, net na enkele haarspeldbochten zetten we de auto even aan de kant om wat koffie en thee te drinken. We laten Timber plassen en tellen ondertussen hoeveel seconden er nodig zijn tussen het zien van een auto, het verdwijnen in de bocht en na de bocht weer tevoorschijn te komen. 20 tellen. Bij aankomst op de parking stond er een moedige fietser. Hij kwam van Toulouse met de fiets en was op weg naar Andorra. Van origine was hij van Sri Lanka.

Na de koffie en de thee nog snel wat fotootjes van de omgeving naar het thuisfront gestuurd en dan de telefoons op vliegtuigstand. Andorra valt niet onder het abonnement en een e-sim hebben we voor die ene dag niet aangeschaft. Dan rijden we zelf tussen de sneeuwplekken en kronkelt de weg met de nodige haarspeldbochten verder naar boven. Via El Pas de la Casa rijden we zo Andorra binnen.

Het oude bord van de douane staat er nog maar alle hokjes zijn gesloten en via slechts 1 baan kan je verder. In de verte zien we heel veel woonblokken staan, de skiliften werken en kleine stipjes komen de berg afgeskied. In het centrum is het erg druk. Parkings staan afgeladen vol. Wij genieten van de sneeuw en de zon. Onderweg even uitstappen voor een foto van de omgeving. Buiten is het 18°C en ik stap gewoon in mijn korte broek buiten. Genieten, prachtig, hemels. En dan gaat het op een gelijkaardige manier weer naar beneden.

Wanneer we dachten dat we nu wel genoeg hoogbouw zagen en we ook nog weer wat “berg” te zien zullen krijgen, komen we in een ander dal met opnieuw heel veel hoogbouw en skiliften. Het is echt jammer dat je eigenlijk alleen maar volgebouwde dalen en hellingen ziet. Ook hier geven smileys aan of je je in het dorp wel aan de snelheid houdt.

En dan komen we ineens in een mierennest terecht en een wirwar van straatjes en straten. We zijn in Andorra la Vella terechtgekomen.  We passeren gigaveel moderne hoogbouw met aan de buitenkant van de stad nog wat oudere gebouwen. Een echt oude stad vind je hier niet. We passeren enkele mooie bruggen en een supersonisch gebouw in glas met een toren (een kerk?). Veel tijd om alles te bekijken hebben we niet want we zijn nog steeds op zoek naar de camperplaats in het midden van de stad. We vinden de plek, nemen de slagboom voor campers (autocaravanes) en zetten de auto op een voor ons handig plekje.

We nemen onze rugzak, camera en Leon zijn jas en gaan op pad. Eerst en vooral naar het glazen gebouw: Caldea. Geen kerk maar het blijkt op het gelijkvloers kantoren en een restaurant te hebben en op de benedenverdieping thermen/zwembad en op de tweede verdieping sauna en welness. De traphal in het gebouw is prachtig: elke trede voorzien van een blauw licht.

Achter het gebouw klimmen we naar de bovenkant van de stad en passeren er nog een authentiek kapelletje Sant Andreu, een gebouw met een gelijkaardige naam en een oude (stads?-)muur. Via een steile trap kunnen we een groot stuk afsnijden en komen we zo in het drukkere, lagere gedeelte van de stad. Een druk winkelgedeelte. We schuilen er even voor een buitje van dik 5 minuten. Als we op het gedonderd dat we eerder hoorden moesten afgaan zijn, had het vast meer geweest. Gelukkig bleef het bij die 5 minuten. Via de zone commercial komen we in een ander winkeldeel. We zien lekkers: koek, gebak, snoep…

Na wat rond te zwerven, hebben we honger gekregen. Gaan we voor koffie/thee met iets zoets of wachten we nog even en gaan we voor iets hartigs zodat we niet hoeven te koken in de camper? We kiezen voor het laatste en wandelen nog even door het Park Central. Genieten van de zon en de bloesembomen. In het gedeelte met gras en speeltuin zijn honden niet welkom en dus blijven wij aan de rand van het park. Bij het eerste restaurant dat we tegenkomen, is de keuken gesloten. Bij het andere hebben we geluk. In mijn beste Frans vraag ik of we buiten mogen eten met de hond. Met een hond? Dat mag binnen ook hoor. We krijgen een tafel toegewezen.

Timber krijgt direct een grote drinkenbak en een koekje. We bestellen paella, Leon een bier(tje) en ik water. We kunnen onze vochtbalans aanvullen want het is voor beiden een halve liter. Het eten is lekker, het smaakt. Een koffie en groene thee maken het geheel af. Topservice ook, we werden in het Frans, Spaans en Engels geholpen.

En dan wandelen we stilaan naar de camper terug. Terwijl het voordien best rustig was in de stad, krioelt het er nu van de mensen. Deze komen buiten voor het aperitief of om ergens later op de avond te gaan eten. Wij komen nog een felgekleurde bank tegen en een grote koffiekop. Deze laatste is een recyclageplek voor koffiecups. Aan de camper geven we Timber eten en wandelen nog even terug naar Caldea. Voor ons beiden een sanitaire stop en dankzij de wifi even contact met het thuisfront dat alles in orde is. Makkelijk. Weer aan de camper kijken we even naar de jeugdvoetbalmatch op het voetbalveldje naast de parking en daarna zetten we ons in de camper. Vanaf onze zetel bekijken we de jeugd die in grote getale is toegestroomd. De jongens stoer doende allen met een gelijkaardig kapsel en steeds proberen te vechten, de meisjes mekaar vastpakkend en de meeste met lang los haar. Naast ons parkeert er zich een oude Mercedesbus. We lachen met de hoeveelheid schoenen die we zien staan op het randje, dat wordt telkens tellen voor het wegrijden om zeker te zijn dat ze allemaal weer mee zijn. Voorts heeft de bus nog wat opknapwerk, laswerk en schilderwerk van doen. Voor onze camper is er een plek om afval te sorteren. Maar zoals we al merken is niet iedereen daar even goed in. Mensen die dan wel goed gesorteerd hebben en met hun tassen aankomen, weten niet waar ze nu alles moeten achterlaten. Na een paar keer kijken, zwieren ze alles er maar gewoon bij. En wij bekijken het en geven commentaar. Wie heeft er op zo’n moment nu Netflix nodig?

Wat is nu onze indruk van Andorra. We hoorden al verschillende verhalen en de meeste hadden als gemeenschappelijke informatie: goed voor 1 dag en klaar. Wij vinden het stuk natuur prachtig, maar dat geldt dan waarschijnlijk voor elk gebergte. Het is hier druk, toeristisch, te toeristisch, dat wel. Jammer dat de vele dalen volgebouwd zijn. We vinden Andorra la Vella geen whow stad, maar toch heeft ze wel iets, wat precies kunnen we moeilijk beschrijven. Verder zijn ze hier super voetgangersvriendelijk. Je nadert nog maar een zebrapad of ze staan stil. Niet alleen de verkeerslichten voor voetgangers geven aan dat je moet wachten of mag oversteken, zelfs zijn er lampen tussen de straatstenen die rood of groen kleuren. Wat netheid betreft is het hier meer dan schoon. Zelfs de jeugd steekt de straat over om aan de overkant iets in een vuilbak te doen. Kortom goed dat we het hier zagen en konden meemaken. We hadden tot nu toe al een fijne dag.

4 april 2025

Het werd een rustige nacht op enkele motorrijders na die eens even optrokken. Net voor half zeven wakker geworden. Het is weer even wennen, dat bleek ook gisteravond toen we merkten dat we de verluchting niet hadden opengezet. Dus even weer uit bed. Terwijl ik Timber uitliet en nog een beetje van Vierzon ontdekte, kookte Leon al water voor koffie en thee.

Daarna ging het vlot: ontbijten, afwassen en dak toe door Leon als ik een tweede rondje met Timber liep.

Kwart over 8 weer de baan op. Dit keer toch maar eerst over de autosnelweg om wat afstand af te leggen. Het was een beetje saai, eentonig. Toch wat opgefleurd door de gele velden.

Hier en daar en kasteel of een klein dorp tegen de heuvels. Rond 10u was het tijd om te tanken. Op de parking aan de winkel naast het tankstation koffie en thee gedronken en een sanitaire stop op de publieke toilet van de winkel. Top, we konden weer verder. Zo kwamen we bij Limoges, gekend om het porselein, om verder richting Toulouse te rijden. De departementen waren in dit stuk sterk met elkaar verstrengeld. Ik denk dat we vandaag wel 3 of misschien zelfs 4 keer de Dordogne zijn binnengereden en weer uit.

Iets over half één de snelweg ter hoogte van Cressensar verlaten en naast de plaatselijke baan een leuke plek gevonden om te lunchen. Tussen het groen en de bomen. Rustig. Timber even los laten lopen tijdens het uitlaten. Zo was die ook weer tevreden. Op deze plek stonden veel bomen die overgroeid waren met mos. Het geel was hier niet door het mosterd-(kool-)zaad maar door de sleutelbloemen en paardenbloemen.

Ter hoogte van Souilac was er het einde van over de snelweg te rijden want van dan af werd het weer een tolweg. Dan maar over de D-weg. In Cahors bij een grote Carrefour even een sanitaire stop.  Daar stond op de parking een rode antieke R4. Snel een fotootje gemaakt en we konden weer weg. Daarna ging de weg meermaals steil omhoog of omlaag, soms recht maar meestal kronkelend, al dan niet met haarspelbochten. Het was duidelijk dat we stilaan richting bergen reden.

Met op de D-weg te rijden viel het ons op dat het landschap steeds meer veranderde maar dat de bouwstijl naar de Spaanse villa’s overging. Op de heuvelruggen verschenen opnieuw wijngaarden. We passeerden verschillende “domeinen” met bijhorende “chateaux”.  Tijdens het rijden zagen we in de verte de bergtopen van de Pyreneeën opduiken, velen besneeuwd.

Benieuwd wat we morgen gaan tegenkomen. Na een lange dag en bijna 600km te hebben gereden, staan we dan nu op een camperplek in Saverdun. Rustig gelegen onder de bomen op een grote parking. Op het grasplein ernaast staan picknicktafels, er is drinkbaar water en zelfs een grillplaats. Prima plekje dus.

3 april 2025

Vanmorgen om 5u15 precies volgens plan vertrokken richting Spanje. Een eerste stop was er in Nieuw-Namen om het PMD in de container te doen. Daarna ging het erg vlot richting Beukenlaan in Wilrijk. Afspraak met Jitse voor een knuffel en een korte babbel.

En dan echt op weg. Gelukkig ook ter hoogte van Brussel nog behoorlijk vlot verkeer. Het vroege vertrek loont. Hier en daar wat drukker of vertragen maar nooit stilstaan. Zo kwamen we ter hoogte van Charleroi. Ik blijf het een vuile stad vinden en een troosteloze omgeving. Toch bracht de zonsopgang wat kleur over de stad.

8u45 passeerden we de Franse grens iets voorbij Phillipeville. 9u koffietijd. We parkeerden ons op de parking van een funerarium.

Het is zo eens wat anders. Rustig koffie met een koek tot ons genomen, Timber uitgelaten en weer verder. Zo reden we richting Reims over Charleville-Mézières en Rethel om uiteindelijk in de Champagnestreek uit te komen. Een mooie toeristische route langs vele heuvels vol wijngaarden. Overal, ook op een stuk grond tussen 2 huizen. De moeite om te zien en door te rijden. We zijn geen Frankrijkfans maar begrijpen wel dat mensen in deze streek komen fietsen. Onderweg is er nog even wat vertraging als we achter een wel hele rare tractor rijden. Hij is zo gebouwd dat hij over de druivenstammen kan rijden zonder ze te raken en tussen de ranken de grond kan omwoelen.

Wat ons ons onderweg ook opvalt is dat er gigantisch veel maretak in de bomen hangt.

Ter hoogte van Sézanne zetten we de auto op een parking om te lunchen. Zoals het hoort in Frankrijk zetten we een fles(je) wijn op tafel. Het blijft bij het erbij zetten want drinken en rijden gaat natuurlijk niet samen.

Ik ruil mijn jeans voor een short, het is echt warm en het is vakantie. Moet kunnen. Na de lunch even tanken en we kunnen weer. Nog steeds rijden we tussen de heuvels met druivelaars. In het midden van een rondpunt staat er een enorme wijnpers om nog maar eens duidelijk te maken in welke streek we rondrijden.

Vanaf Reims hebben we de autosnelweg gelaten voor wat hij was. Péage is niet aan ons besteed. We rijden liever wat kleinere weggetjes. Zo passeer je de typische dorpskernen en kan je al bij al nog vlot rijden. We rijden op een snelweg ook nooit boven de 100km/h en liefst maar 90, dus kunnen we dat op de kleinere wegen, waar je 90 mag, ook. Alles gaat vlot, zelden verkeer af en toe een tegenligger. Heerlijk rijden. De druiven maken plaats voor kool- of mosterdzaadvelden die op vele plaatsen al echt hel geel zijn. Mooi afstekend tegen de blauwe lucht.

We houden nog even halt om wat te drinken en onze appel te eten, Timber zijn pootjes wat te strekken en komen dan iets voor 18u aan in Vierzon. Hier staan we op een camperplaats. Wij staan hier met 2 campers, Iets voor de ingang van de officiële ligt er nog een wei, daar staan er een stuk of 10. We hebben spaghetti met thuisgemaakte saus dus kunnen snel eten. Het is hier rustig, hopelijk ook vannacht.