3 augustus 2026

Vandaag zijn we de dag op z’n Zweeds begonnen: een frisse duik in het meer. Ik wandel eerst nog het terrein rond voor bosbesjes, die zijn er echter niet veel meer door de droogte maar vooral om dezelfde reden als het niet meer stromen van Timber zijn beekje. Nadien op een rustig tempo ontbeten terwijl we genoten van de omgeving. Ook nog wat herschikt waar nodig.

Daarna ging het via onbekende (gravel)wegen richting Tandövala naturreservat ter hoogte van Lima (Zweden, niet Peru). Het eerste stukje is gekende weg naar en door Gräsmark. Daarna niet meer. Heerlijk kronkelend over de kleinere gravelwegen. De eerste 3 kwartier kruisen we welgeteld 3 tegenliggers. Daarna zijn het er meer en zelfs enkele vrachtwagens, dit komt omdat we op dat moment over de E16 rijden. Officieel een snelweg richting Noorwegen, maar dan wel 1 waar je op de meeste plaatsen maar 60 mag en af en toe 80. Al snel laten we deze “grote” baan achter ons om weer op de vertrouwde gravelpaden te rijden. Deze rijden vaak beter dan de asfaltbanen. We nemen een break aan de kant van de weg om daarna weer verder te rijden langs meren, (uitgedroogde) riviertjes en door het bos. Door de droogte van de weg laten we een stuifspoor achter ons.

Kort na de middag bereiken we het Tandövala naturreservat en maken een eerste stop bij een kleine waterval. Veel water stroomt er niet maar de hoeveelheid mos eromheen en zelfs op de rotswand van de waterval, is indrukwekkend. Niet veel later bereiken we een uitsprong langs de weg die dient als parking. We zien ook enkele houten wegwijzers. We besluiten om eerst te lunchen. Ik ga daarna op plukjacht voor een verse voorraad bosbessen.

Dan is het tijd om te wandelen in dit reservaat. Tandövala wordt genoemd als het zuidelijkste gebergte van Zweden. Het is een hooggelegen gebied met een beperkte verscheidenheid aan planten. Het woord “berg” is niet helemaal correct. Juister is om het een “vard” te noemen. Dit is een hoge berg in bebost terrein dat deels onvruchtbaar is door het klimaat of door bosbranden. Het gebied wordt gekenmerkt door zijn hoge luchtvochtigheid. Wij willen naar de Tandövala-top. Hiervoor moeten we ook door wetlands en moerassen. Om deze makkelijker te kunnen betreden liggen er geomatten. Door de vochtige, vaak zachte ondergrond is het pad in het begin makkelijk te bewandelen. We moeten af en toe over een riviertje springen, zakken soms weg in de vochtige mosgrond maar gaan wel goed vooruit. Ook bij het klimmen is het fijn dat het niet zo’n hindernissenparcours is zoals de vorige dagen. Toch is het met momenten best pittig. De laatste 600meter naar de top zijn door de vele rotsen eerder een uitdaging, maar we geraken boven. Daar is het tijd om te genieten van de vergezichten onder het eten van een appel. Eens goed en wel uitgerust vangen we de terugweg aan. Jammer genoeg langs dezelfde route. We besluiten om Timber even los te laten lopen voor ieders veiligheid. Hij vindt het geweldig en loopt de afstand 4x waarbij zijn herdersgedrag erg naar boven komt. Uitgelaten holt hij nog wat extra rondjes op de vlakkere stukken. Eens deze hindernis veilig genomen, gaat hij weer vast. De afdaling gaat in elk geval een stuk vlotter dan de klim. Onderweg plukken en proeven we nog enkele hjortronbessen (of kruipbraam/ gele veenbraam). Deze bessen groeien enkel in vochtige moerasachtige gebieden en zijn door die beperktheid, goud waard. Ze lijken een beetje op een erg volle framboos. We vinden er inderdaad slechts enkele en deze zijn nog rood en dus onrijp. We laten ze hangen. We zijn blij wanneer we weer bij de auto komen. Het was, ondanks de kortere afstand, vermoeiender dan gisteren.

Na het wisselen van de schoenen en onze vochtbalans weer te hebben aangevuld, rijden we al een deel richting het doel van morgen. Eerst nog over de gravelweg het reservaat uit, daarna een stukje over de route 66. Uiteindelijk vinden we een slaapplek op een keerlus in een jong bos. We koken, eten en werken aan de blog en daarna is het bedtijd.

2 augustus 2026

Bij een felle morgenzon met Timber aan de wandel. Tegen half 7 is iedereen wakker, dus ook de anderen. Eens klaar met het ontbijt gaat het richting Glaskogen waarbij we er proberen voor te zorgen om niet te rijden op reeds gereden paden/banen. Onze rit leidt ons langs het begin van het Dalsland kanaal waarbij we enkele sluizen passeren. Niet veel later gelukkig ook de gravelwegen. Onderweg vullen we de dieseltank nog eens bij. Het laatste stuk gaat wel over een grotere baan waarbij we de afslag Camp Grinsby negeren. Camping Coppens is niks voor ons. Te druk, teveel landgenoten (zowel B als NL) al hebben we wel al vernomen dat je er goed verzorgd wordt.

Na het passeren van het bordje Glaskogen Naturreservat moeten we nog 17 km rijden tot aan het bezoekerscentrum. Het natuurreservaat heeft een rijke geschiedenis. Tot in de jaren zeventig waren er hier en daar nog kleine boerderijen met akkers. Tot het gebied van 28000 ha werd uitgeroepen tot natuurreservaat. Zo kreeg de natuur vrij spel. Het is een uitgestrekt, heuvelachtig natuurgebied met vele rivieren, bossen en meren waarvan de Stora GLa en de Övre Gla de belangrijkste zijn.

We parkeren onze auto voor het bezoekerscentrum. We zijn nog niet goed en wel uitgestapt of Leon krijgt van een landgenoot al de vraag: “gaat die website over de auto? Cool ding man, gaaf.” Na een “jawel” stopt de conversatie en wandelen we het centrum binnen. We kijken even rond en gaan dan naar de balie. Omdat we hadden gelezen dat je per dag een natuurbehoudskaart diende te kopen, vraag ik hoeveel we moeten betalen. Blijkbaar is dat niet om te wandelen, dat is gratis evenals de informatiebrochure met een kaartje dat we meekrijgen. De wandeling van 9km wordt ons aangeraden. Onze auto moeten we nog even verzetten naar de parking voor de langparkeerders. Dit doen we, drinken nog even koffie en thee. Doen onze stapschoenen aan, laden de rugzakken in en gaan op pad.

Over een brugje aan een sluis vertrekken we. De oranje merktekens volgend evenals de blauwe bordjes 9. Eerst over een grindweg en daarna snel het bos in. Het wordt een afwisselende wandeling zoals we stilaan gewend zijn. Bospad, stenen, planken, klimmend, dalend, bos, stukjes door hoog gras of heide en uiteraard bessen, schaduw wisselend met volle zon. Het lijkt erop dat we alleen die wandeling doen, maar toch worden we na ruim een uur stappen, ingehaald of gekruist. Rond half 1 zetten we ons op een steen om te lunchen. Nadien wandelen we een groot stuk langs een meer waar we na elke bocht een ander uitzicht cadeau krijgen. Op het einde van het pad (beetje mini schiereiland) naast het meer staat een overnachtingsplaats, vandaar vangen we de terugweg aan. We worden aan een splitsing ingehaald door een 12-tal Duitsers.

We zijn blij dat zij voor de snelle weg over het grindpad kiezen, wij gaan het bos in en slingeren nog wat rond het water. Het laatste stuk is ook over een grindweg die passeert langs verschillende campingplekken. We hadden bij het begin al gezien dat je er een stuga kon huren, maar blijkbaar zijn er ook 63 plekken om te kamperen (al dan niet met elektriciteit).

Eens terug aan de auto, wil Timber direct zijn bench in. Wij doen onze schoenen uit, drinken nog wat thee en koffie met dit keer een appel. Dat mag wel na net geen 12km in de benen. Daarna rijden we naar de het einde van de camping om ons afval kwijt te geraken maar ook om water te tanken en het grijze water te lozen. Zo nu zijn we klaar voor het laatste deel van de dag: richting Gräsmark op bezoek bij enkele klasgenoten.

Uiteraard moeten we ook nog eten. We hadden nog geen beslissing genomen. Wel zien we dat de lucht betrekt. Op een parking naast een meertje (hoe kan het ook anders) houden we halt. Hier bevindt zich een picknicktafel met dakje. Tijdens het parkeren vallen er wat druppels. We besluiten dan maar om rap een wrap te maken met Zweeds lekkers. Net als alles op tafel staat en wij zitten, begint het fel te regenen. Wij blijven echter volledig droog en eten gemoedelijk verder. Weer opruimen doen we onder de zon.

Eens verder onderweg blijft het droog al is het wegdek nat. Eens aangekomen op onze bestemming rijden we eerst naar het slaapplekje waar we steeds staan als we hier in de buurt zijn. Er staat niemand, een goede zaak. We rijden naar boven en parkeren naast het huis. Daar worden we uitgebreid verwelkomd. Dan krijgen we een rondleiding in hun huis. Wat een verandering. Sinds deze week is het officieel klaar. We zagen het voor het eerst een dag nadat zij de sleutel kregen en hielpen het mee leegmaken. Een vakantie later hielp Leon met het leggen van een vloer in hun houtkot en ruimden we mee het sloopafval op van het gestripte huis. Ondertussen heeft de timmerman het beste van zichzelf gegeven en is het huis volledig gerenoveerd en geïsoleerd. Het resultaat mag er zijn. Fika doen we niet alleen want tijdens de rondleiding zijn enkele van de buren onverwacht aangekomen. Zij waren benieuwd naar de nieuwe grasmaaier die werd aangekocht. Het wordt een vrolijke Zweedse babbel. We krijgen de plaatselijke nieuwtjes te horen waaronder het spotten van een jonge beer op 31 juli dit jaar slechts 3km van de plek waar we zitten. We krijgen er ook een foto van de wildcamera te zien. Indrukwekkend. Na de babbel wandelen we nog even om hun nieuwe steiger te bewonderen en dan is het meer dan ruim tijd om naar de slaapplek terug te keren. En of we een slimme hond hebben. Ik wandel het kampeerterrein af, de weg op en Timber duikt onmiddellijk de gracht in naar het beekje waaruit hij normaal uit drinkt. Het is jammer genoeg uitgedroogd door het kappen van de bomen (houtopbrengst) en de droogte. Daarna is het snel ons bed in en ook al is de zon al lang gaan slapen, het is nog niet echt donker.

1 augustus 2026

Na een rustige nacht, ontbijten we bij een stralende zon. Voor de andere Land Rovers is er vandaag een trail. Dit is een soort hindernissenparcours waar stuurbehendigheid en wagenbeheersing worden getest. Dit is voor onze auto niet echt haalbaar omwille van de wendbaarheid (of eerder het gebrek aan). We besluiten om nog even op het terrein te blijven en werken daar het blog bij. Het vraagt even tijd, maar het lukt aardig. Ondertussen worden de buren ook langzaam wakker. We praten nog even bij en nemen rond 11u afscheid.

We rijden de andere kant op dan dat we kwamen aanrijden. Opeens zien we een pijl met een UNESCO erfgoedsymbool op. We volgen de bewegwijzering en komen uit bij het Radiostation van Grimeton. Dit station werd gebouwd tussen 1922 en 1924 met als doel vroege draadloze transatlantische telegrafie en communicatie met Noord-Amerika mogelijk te maken. Voor de kenners: het bevat de zeldzame en werkende Alexanderson VLF-zender met zeer lage frequentie. We nemen wat foto’s aan de buitenzijde want een bezoek aan het museum zou ons iets teveel tijd kosten.

Vandaaruit gaat het stilaan weer noordwaarts door een voor ons meer en meer typischer Zweeds landschap: lange rechte wegen tussen bomen of akkers (uitgebloeid koolzaad, graan en maïs).

Rond het middageten komen we aan bij Hedared en ondernemen nog eens een poging om het kleine stavkyrka langs binnen te zien. 3x is scheepsrecht, ze is geopend. Zoals eerder aangegeven is het best sober wat kleuren betreft. Toch is het meeste hout beschilderd. Helemaal in het begin had de kerk geen ramen en grond als vloerbedekking. In de kerk vind je ook 2 houten beelden: Maagd Maria en de heilige Franciscus. Na ons bezoek besluiten we om aan de picknicktafels aan de overzijde van de straat, te gaan lunchen. Net wanneer alles op tafel ligt, stopt er een auto. Een man stapt uit (blijkt half Amerikaan half Zweeds te zijn en student dokter). Hij bekijkt de auto en begint een heleboel vragen te stellen, niet alleen over de auto ook over lonen, kans op huis kopen, geweld,… Een half uur later heeft zijn vrouw de kerk al bezocht en is ze op zoek naar hem. Gelukkig, want zo kunnen we eindelijk gaan eten. Terwijl de meeste mensen een kwartiertje nodig hebben om de kerk te bezichtigen, keert het koppel pas terug als ik na onze lunch Timber ga uitlaten. Nadien kunnen we weer op pad.

Halverwege de rit houden we halt bij een maxi ICA en slaan wat voorraad brood en fruit in. Naast de parking laat ik Timber uit op een bosweggetje en eten we een appel. Vanaf nu gaat het richting Åminskog en het Sörknatten naturreservat. Hier hopen we vandaag nog een korte wandeling te maken. Onderweg wordt de rit nog even onderbroken door het passeren van een goederentrein.

Uiteindelijk bereiken we rond half zeven de parkeerplek van het reservaat. We maken snel soep warm met nog extra groenten en eten er wat toastjes bij. Zo kunnen we om half 8 op pad voor een korte avondwandeling. We starten langs de grindweg, passeren de slagboom die over de weg staat en vinden uiteindelijk de gele aanduidingen voor Baståsenleden. Deze wandelroute vormt een 8 waarvan wij maar 1 lus willen lopen. Het is een gevarieerd bos waar het pad regelmatig gehinderd wordt door omgevallen bomen, waar het struikgewas best hoog staat waardoor het wandelpad niet zo goed meer zichtbaar is, maar waar speurhond Timber ons goed doorheen de wandeling helpt. Af en toe even een stevige klim of afdaling. Maar al bij al een mooie, avontuurlijke wandeling. Het is duidelijk waarom dit reservaat gebruikt werd als filmlocatie voor de opnames van Ronja de Roversdochter. Samen met nog een buscamper en een koppel die in de auto slaapt zullen we hier overnachten.

31 juli 2026

Vandaag is het dé dag waarom we hier op het treffen zijn: greenlaning. Na het ontbijt worden daktenten ingeklapt, hefdaken neergelaten, sleurhutten en aanhangers achtergelaten. Alle deelnemende LR verzamelen op de parking voor het Folkets Hus. Ik loop een rondje en tel er op dat moment al 65 en dat terwijl ze er nog niet allemaal zijn. We krijgen de uitleg in het snel Zweeds over hoe we dienen te rijden en waar de stops zullen zijn. Gelukkig is er een jongedame uit het bestuur met Nederlandse roots (ze woont ondertussen al ruim 20 jaar met haar ouders hier in Zweden) zodat Leon ook de correcte uitleg krijgt.

Officieel zullen we in 2 groepen rijden, alleen blijkt het bij de start gewoon 1 grote sliert auto’s die zich door het Zweedse landschap zal begeven. We starten over enkele asfaltwegen maar al snel maken die plaats voor grindwegen. Zalig. Door de droogte stuift het stof en hebben we medelijden met voetgangers die we passeren. Op een geven moment passeren we het bordje Åkulla bokskogar, een groot beukenbos waar grote, hoge beuken met grijze, kale stammen als pilaren naar boven reiken. Diep in het bos zien we, tijdens het doorrijden, omgevallen bomen die stilaan de thuisbasis worden voor paddenstoelen en insecten. Mooi, ook met het lichtspel van de zon. Als kleine blokjes op geregelde afstand van elkaar, rijdt de sliert verder door het bos en de velden. Voor de lunch houden we halt op Gunnagård Camping och äventyr. Met de hulp van enkele stewards kan iedereen zich netjes parkeren. Daarna gaan de meeste richting café om te eten. We wandelen eerst met Timber in de omgeving. Daarna lunchen we aan de auto. Ondertussen zijn er andere LR eigenaars die langskomen bij onze auto voor een praatje of om de auto te bekijken. 1 van hen is de Noorse auto die net voor ons reed in de rij. Tijdens het praten komen we erachter dat hij elk jaar logeert in het hotel van Martin en Susanne, waar we enkele dagen geleden waar. De wereld is toch soms klein.

Na de lunch gaat het rond 13u in een andere volgorde weer verder. Ditmaal jammer genoeg voornamelijk over asfaltwegen. Maar we rijden wel door een mooie omgeving en ook lang langs een meer. Het gaat allemaal erg gemoedelijk zonder al te veel oponthoud. Zo parkeren we ons rond 15u ter hoogte van de Öströö FårFarm. Zoals de naam zegt: een schapenboerderij, meer bepaald met Gotlandschapen. Deze zijn voornamelijk grijs en hebben kleine krulletjes. Momenteel hebben ze 300-350 schapen met in de lente de geboorte van een 600-tal lammeren. Ook zijn ze eigenaar van een 25-tal Highlander koeien. We lopen er even rond, snuisteren in hun boetiek en in hun winkel met vlees en zaken zoals confituur uit eigen tuin. We kopen er ons een ijsje en als dat op is gaan we op wandel met Timber tussen de weiden.

Nadien is het op eigen kracht richting kampplek. We parkeren ons weer op dezelfde plek. Bij aankomst is ook de foodtruck gearriveerd. De meesten vliegen erop af. Wij wachten even af en praten de anderen bij.

Nadien gaan we toch even kijken en Leon gaat voor een chilliburger. Zijn geduld wordt wel op de proef gesteld want na zijn bestelling en deze van nog iemand anders, valt de elektriciteit gedurig uit. Toch krijgt hij zijn hamburger. Daarna grillen aan de tent op Tristans grill en worden door Cilla getrakteerd op banaan met chocolade op de grill als dessert. Ook nu wordt het, samen met anderen die langskomen, een gezellige babbelavond. En ook nu is het de zon die eerst gaat slapen. Terwijl we in bed liggen, vallen er druppels.