6 augustus 2023

foto’s volgen nog verder. Internet te traag hier

Geen eland aan de achterdeur maar wel goed en erg rustig geslapen. Wakker geworden onder een stralende zon en blauwe lucht. Na het ontbijt weer op pad voor een lange autodag. Zweden is toch echt groot wil je “snel” van noord naar zuid wil.

Eerst van ons plekje af en dan naar de E45 terug, ook wel Inlandvägen genaamd. Zo verder tot Vilhelmina. Erg druk met campers en caravans en dus ook campings. Wij alleen even getankt. En verder de saaie grote baan gevolgd. Een E-weg gaat hier even goed door steden en door dorpen en de snelheden variëren tussen 40 en 100. Een paar dorpjes verder nog een pak melk gekocht zodat ik morgenvroeg verder kan. Omwille van de vele wolken die langzaam de hemel overnamen, zijn er toch enkele mooie foto’s kunnen genomen worden.
Men zegt dat Finland het land van de duizend meren is, maar het aantal in Zweden is eveneens erg hoog.

We reden ook vandaag langs vele erg grote meren.

In de omgeving van Grenåskilen een zijweg in geslagen om te kunnen eten.

Vandaar nog even een bocht ingepland zodat er weer wat kleinere wegen konden genomen worden want eerder op de dag was dit nog niet mogelijk. Op de E-weg kwamen we vandaag opvallend veel campers en caravans tegen en in elk dorp of stad grenzende aan een meer uiteraard ook een gigantische camping. Onder de reizenden ook veel gele platen. Langs 1 van de kleinere wegen kwamen we nog een koppel kraanvogels tegen en op de E45 ter hoogte van Åsama een verdwaald rendier.

Ter hoogte van Östersund namen we de brug naar het eiland Frösö in Storsjön om zo langs Orvikken te passeren en langs de Moosepharm (elandenboerderij) die we ooit in 2014 bezochten. De eland en de reclameborden aan het begin van de weg naar de boerderij waren nog precies dezelfde. Nostalgie.
Blijkbaar hebben we vandaag ver omgereden want we kwamen een pijl tegen dat Amerika nog 1 kilometer was.

Voorts zijn de waarschuwingsbordjes langs de weg voor de elanden nu vervangen door deze voor sneeuwscooters.

Maar waarschijnlijk zullen we die even vaak zien als de skiërs in het merendistrict.
Ondertussen staan we op een berg aan het einde van een doodlopende weg (ja weeral). Aan onze kant staan nog wel bomen aan het begin van de weg niet, daar zijn ze allemaal gerooid. We staan hier zoals steeds erg rustig en toch niet ver van de grote baan.

Kortom het was vandaag niet zo’n spectaculaire dag met vele uren auto zodat er weinig tijd was om iets anders in te plannen. Jammer. Hopelijk snel weer beter.

5 augustus 2023

Goed uitgeslapen gingen om 6 uur mijn ogen open. Leon hield het nog vol tot 7 uur. Er viel nog een beetje vocht uit de lucht maar je zag dat het netjes aan het opklaren was. Aan onze slaapplek stond nog een informatiebord. Dit wees de weg naar iets verder in het bos. Daar was een plaats uit de tijd 800 – 400 voor Christus die werd gebruikt om voedsel te bewaren: te drogen, roken of gewoon te bereiden. Er waren 26 putten van ongeveer 1,5 meter diep gevonden. Ik zag er 2 weliswaar overgroeid met mos en bessen. Weer wat bijgeleerd voor het ontbijt. Gewoon buiten gegeten en dan op weg naar het zuiden.

Eerst anderhalf uur over de heel grote baan tot voorbij Luleå. Saai maar nodig. Toch had je af en toe mooie uitzichten: meren, rivieren.

Eens Luleå voorbij ging het over iets minder grote banen tot grindwegen. Zo reden we nog voorbij een leuk kerkje. Toen was het tijd voor een koffiepauze.

Terwijl we daar stonden zag ik iets wits bewegen op de grond. Bij grondiger kijken bleek het een mier die een dode mot met al haar krachten naar de overkant van de weg aan het zeulen was. Bewonderenswaardig.

Na vertrek snel even getankt. We zagen op de parking van het benzinestation nog een Unimog staan die op een heel snelle manier er een camper van had gemaakt: op zijn pick-up bak had hij een oude caravan neergezet. Daarna was het de weg vervolgen. Dit keer langs akkers, zelfs met heel veel rollen hooi en natuurlijk rivieren en meren. En dit alles onder een stralende zon. Iets voor half één halt willen houden bij een parking langs de weg. Wegens 5 campers en nog enkele auto’s te druk bevonden. We reden dan nog even verder en vonden op nog geen 5 kilometer daarvandaan een lege parking met grillplek en huisje. Hier lag het gras tot tegen de rivier en vermoedelijk werd de plek ook gebruikt door elanden. We vonden er verschillende hoopjes mest. Onze lunch bestond vandaag uit de gister aangekochte vis (Leons poging om aan de lunchplek te vissen had geen effect).

Een zachte rooksmaak en een erg vaste witte vis. Lekker. Timber even uitlaten en daarna weer verder. We zeiden net nog tegen elkaar dat we dit keer waarschijnlijk geen rendieren zouden tegenkomen of er stonden er 3 midden op de baan. Snel wat foto’s. Ze vonden het allemaal prima zolang we in de auto bleven. Ik helemaal gelukkig.

Net daarna sloegen we een kleinere weg in. In de verte zagen we een camper aankomen. Wij zo ver mogelijk aan de kant zodat camper kon passeren. Jammer genoeg een gele plaat. Ik zei net tegen Leon “hopelijk draait hij zijn raampje niet open voor een babbel” toen de andere na ons te passeren toch weer even achteruit reed zodat zijn (reeds open) raam ter hoogte van dat van Leon kwam. Op zijn “Nederlanders kom je ook overal tegen” zei Leon: “ jammer genoeg wel”. De andere had daar een andere mening over en toen hebben we maar dag gezegd en zijn verder gereden. Van toen af was het met de regelmaat van de klok dat we een rendier zagen. In alle kleuren van heel donker bruin tot bijna wit. We zagen zelfs een dalmatiër. 1 keer zag Timber er ook één lopen, daar was hij niet mee akkoord.
Vandaag waren het niet alleen meren en rivieren maar dus ook rendieren en bergen. We zaten in het hoger gelegen gedeelte van Zweden.

Het was dus op en neer over en rond de toppen met soms een boel stevige bochten. Gelukkig veel moois gezien door niet over de grote wegen te blijven rijden. Rond vier uur even gestopt voor een appel. Daarna nog wat langs een paar mooie plekken gereden. Eigenlijk waren alle plekken mooi maar ja je kan natuurlijk niet aan elk meer of rivier stoppen voor een foto. En na de appel toch maar het laatste stukje van de dag over de grote baan wat kilometers maken.

We staan nu iets voor Vilhelmina op een doodlopende weg. Aan onze slaapplek weer mooseshit en moosesalad (harig wilgenroosje). Wie weet worden we morgen wakker met een eland aan de achterdeur. Als ik zo begin te dromen is het misschien hoog tijd om te gaan slapen. Ondanks het vele rijden toch veel moois gezien onder een stralende zon.

4 augustus 2023 Tornio

Ondanks het feit dat we vrij dicht tegen de autosnelweg stonden, hebben we toch goed geslapen. We waren wel redelijk vroeg wakker. Tijdens het koffie en thee zetten vielen er druppeltjes maar niet voldoende om naar binnen te gaan. We konden verder droog eten en Timber uitlaten. Alles ingeladen en vastgezet en voor de laatste keer vertrokken in Finland richting Tornio. Om niet de gehele tijd over de grote baan te moeten rijden werden ook de kleinere weggetjes genomen. Het grootste deel van de tijd volgden we nog steeds de Strandvägen. Op 1 van die kleinere wegen zagen we wel een heel origineel verkeersbord: opgepast vallende sparren/dennenbomen.

We reden op dat moment in de buurt van een gebied waar ze de bomen aan het rooien waren of aan het opstapelen. De lucht bleef de gehele tijd erg dreigend en af en toe was er een bui. Ter hoogte van Simo passeerden we de grens van Lapland. Iets verder was het de beurt aan de stad Kemi. Dit is vooral een industriestad en Finlands enige diepzeehaven. We vonden het maar een mistroostende stad en zijn er eigenlijk gewoon doorgereden. In de winter zou het wel erg druk zijn en dit dan vooral door de enige privé ijsbreker en zijn vaarten.
Ons eigenlijke doel was de Alatornio Kirkko in Tornio. Deze kerk maakt integraal deel uit van de geodedische boog van Struve. Deze boog of graadmeting is 2820 kilometer lang en begint in Hammerfest (Noorwegen) en loopt tot de Zwarte Zee. In Hammersfest (het meest noordelijkste punt, en wat we bezochten in 2014) staat een meridiaansteen. Het doel van deze boog was om zo nauwkeurig mogelijk over grote afstand het aardoppervlak te bepalen in vorm en grootte. De kerk is 1 van de 2 gebouwen op de boog, voor de rest zijn het merkpunten. De boog maakt deel uit van de UNESCO-werelderfgoedlijst.

Toen we aankwamen aan de kerk was het droog en konden we buiten foto’s maken. Binnen lukte niet omwille van een begrafenis. Uit respect dan maar in de auto onze lunch ook opgegeten zodat we niet aan de tafel aan het eten waren. Jammer genoeg hadden ze na de dienst de kerk afgesloten zodat we er niet binnen konden.
Dan maar even door Tornio centrum gereden. Tornio ligt op het meest noordelijkste punt van de Botnische Golf en vlak aan de grens met Zweden en is één van de oudste steden van Noord-Scandinavië. Meer nog de Zweedse stad Haparanda is enkel van Tornio gescheiden door de Torniojoki. Vroeger was het 1 stad maar na de Russische invasie moest Zweden Finland afstaan aan de Russen en werd beslist om de rivier als grens te gebruiken. Het is dus enkel een brug die het mogelijk maakt om tussen de 2 landen te bewegen. Op onze route door de stad, met vooral nieuwere bebouwing, kwamen we ook de Tornion Ortodoksinen Kirkko. Een lieflijk kerkje, ooit gebouwd voor de Russische soldaten. Jammer genoeg was ook deze kerk gesloten.

Dan maar wat verder rijden naar de Tornion Kirkko, de Lutherse kerk. Een volledig houten kerk waarvan, volgens de reisgidsen, de binnenkant erg mooi zou moeten zijn. We konden ook hier niet binnen omwille van een begrafenis.

Dan maar snel naar het winkelcentrum om nog wat inkopen te doen. En dan naar de brug. Halverwege staat een paal met aan de ene kant Sverige en aan de overzijde van de brug Suomi. Het was een erg vlotte manier om te reizen tussen deze 2 landen. Geen dounacontrole, geen hondencontrole, niets. Vlak na de brug ligt een groot winkelcentrum met ook een IKEA. Deze is ‘ werelds meest noordelijke Ikea. Hij wordt bezocht door Noren zelfs uit Tromsø als door Russen uit Moermansk. Wij bezochten vooral de parking omdat daar een loospunt is voor chemisch toilet. Paar keer rond de camperparking gereden om te zien of er ook water kon gehaald worden. Dit ook gevraagd aan supporters van de auto (bleken Nederlanders met een Portugese camper) maar niets gevonden. Dan maar vuil water en wc geloosd. We zouden vast nog wel iets gaan tegenkomen.
In Finland hadden we eigenlijk nog naar de grootste wilde stroomversnelling willen rijden maar dat was best stom met de grensovergang op de brug want dan moesten we heen rijden en nog eens terug. Dan maar aan de Zweedse kant gaan kijken. Ter hoogte van de Kukkolankosk (Fins) of de Kukkolaforsen (Zweeds) wordt nog gevist zoals in de Middeleeuwen: met een net.

De vissen zwemmen de rivier stroomopwaarts om te paren maar af en toe rusten ze. De visser gaat dan met zijn visnet tot over de bodem op een plek waar de rivier wat rustiger is en de visser er van uit gaat dat de vis daar even rust. Van zodra hij voelt dat er een vis in het net zit draait hij de opening van het net stroomopwaarts waardoor de vis blijft zitten in het net. Tijdens het seizoen worden er tot 1000 vissen per dag gevangen en tot 6 per schep. Als particulier mag je dit niet doen, dan maar 2 gerookte vissen daar gekocht.

Rond de vissteigers staat nog een ouderwets dorpje.

Het klokkentorentje is niet van een kerk maar duidde het begin en einde van een werkshift aan. Op de Finse kant staat er ook 1. Naast de parkeerplek om deze versnelling te bezoeken ligt een camping. Binnen bij de receptie gevraagd of we onze watervoorraad mochten aanvullen. Antwoord: dat mag , het is gratis want we zijn in Scandinavië, daar hebben we genoeg water. Dus water aangevuld en verder gereden. Even noordwaarts om zo dan naar het westen te kunnen afdraaien richting zuiden (huis).
Onderweg kwamen we een pijl tegen naar een ander Struve-punt. Grappig. Gisteren per toeval de kerk ontdekt als punt en nu komen we een tweede punt tegen. De pijl gevolgd tot op een plek waar stond dat je de volgende 5 km te voet of per auto kon doen. Maar dat de weg niet geschikt was voor campers, bussen, auto’s met caravan. Gezien de staat van de weg vonden wij dat onze auto wel geschikt was voor de weg te vervolgen. Onderweg kwamen we nog wel een bordje tegen dat de weg berijden op eigen risico was. Gedurende de tocht enkele keren midden in het bos een pijl gezien naar het punt. Na de 5 km stond er een bord dat het punt nog 500 meter verder in het bos lag en te voet te bereiken was.

De wandeling was mooi gemarkeerd met paaltjes met het Unesco-symbool op. Toch blij dat ik even mijn stapschoenen aandeed, het was geen eenvoudig paadje maar wel erg mooi. We zagen onderweg nog redelijk verse elandenpoep en rendierpoep. Ze zitten er dus wel, nu hopen dat ze ook nog eens te voorschijn komen. Het merkteken was dit keer een paal met 2 pijlen op. Zelfde weg terug en besloten om op die plek alvast te koken en te eten. We hadden honger, een beetje last van de jetlag (hihi) door het tijdsverschil met Finland. Het was er erg mooi en vooral heel stil end droog.

Daarvandaan over het pad verder gereden. De kwaliteit werd er niet beter op maar het was wel erg mooi. En zo kwamen we aan de grotere baan. Na een dik half uur een zijweg ingeslagen en nu staan we daar om te slapen. Wel zonde want nu regent het terwijl ik zit te typen. Het wordt in elk geval vroeg naar bed want het was toch een bewogen dag.

3 augustus 2023 Hailuato

Het bleef stil voor de rest van de nacht, zelfs de meeuwen schreeuwden niet, dus goed geslapen. En vermits we redelijk op tijd wakker waren, was het voor Leon het moment om nog eens de hengel uit te gooien.

We zagen op dat moment al verschillende mannen naar hun boot gaan om te gaan vissen.

Hopelijk hadden zij meer geluk dan Leon. Na het ontbijt nog snel even gebruik gemaakt van toiletten aan de haven en dan op pad richting Hailuoto. Hailuoto: een hoefijzervormig eiland voor de kust van Oulu en te bereiken met een gele ferry (dus gratis overtocht).

Op dit eiland vind je de beste stranden van Oulu. Het eiland bestond nog niet aan het begin van onze tijdrekening en is langzaam omhoog gekomen na het smelten van het ijs na de ijstijd (zie uitleg eerder). Het was een kleine 10 kilometer rijden tot de haven. Het enige dat we wisten is dat de ferry om het half uur voer. Toen we aankwamen stond er een file. Er waren drie voorsorteerstroken: 1 voor bedrijfsvoertuigen, 1 voor inwoners van het eiland en 1 voor ander vervoer. We sloten aan bij het andere vervoer en zagen 2 gele ferry’s liggen. Het was iets voor half 10. Net op tijd dachten we. Dat was waarschijnlijk buiten de koffietijd gerekend. Pas om 9u50 werd er aan het inschepen begonnen. Om 10 uur vertrokken we dan om 25 minuten later bij het eiland aan te komen.

Veel geasfalteerde wegen zijn er niet. We namen, net als alle anderen, eerst de hoofdweg met als hoofddoel het eindpunt van de weg/ van het eiland tot Marjaniemi. Dit hebben we niet direct bereikt want halverwege kwamen we een pijl naar een vogeluitkijktoren (Kirkkosalmi) tegen. Deze bereikten we via een grindweg. Nog voor we bij de toren waren had ik al een koppel zwanen gespot, 1 sierlijk op het water, de ander in het riet. Ook een mama eend met een resem kleintjes kwam voorbij.

Dan maar de auto geparkeerd bij de toren. Hier waren de trappen nog steiler dan deze daags voordien in de toren/het café in Oulu. Leon kon wel wat foto’s nemen. Over de grindweg verder, langs wat vennetjes en weilanden (wat kraanvogels gespot) en zo toch via een nog kleinere zandweg richting het eindpunt.

In Marjaniemi was een grote camperplaats aan de pier. Het dorpje zelf is een kleine vissersplaats maar met een prachtig strand. Even rondgehangen in het haventje, de vuurtoren langs buiten bekeken maar niet beklommen. Hier vonden we de toegangsprijs wat overdreven. Terwijl we door het dorpje wandelde kwam ons de lekkere geur van soep tegemoet. Dan maar een plekje gezocht op het terras bij het hotel/restaurant.

Zoals overal in Finland is het aan de balie bestellen/betalen en daarna zelfservice. We moesten even wachten op een verse pot soep maar die was dan ook meer dan ok. Een vol bord soep met visstukjes en blokjes aardappel, wortel en tomaat vergezeld van wat jeneverbessen. Samen met enkele sneden (rogge-)brood meer dan smakelijk. Lunchen op zijn Fins. Extra voordeel: je mocht bijhalen als het niet voldoende was. Wat we dan ook deden. Water, thee en koffie waren ook in de prijs begrepen. Nadien onder het genieten van de zon, nog koffie en thee (met koekjes) gedronken. De koekjes waren glutenvrij. Dat zie je dus wel vaker in eetgelegenheden die vermelding van glutenvrij, lactosevrij, koemelkvrij,… Ook in de warenhuizen is er erg veel van deze producten.
Na de soep richting strand om te wandelen. Er vertrok een plankenwandeling die we dan ook volgden maar om niet dezelfde weg terug te hoeven, zijn we door het bos teruggekeerd. Een niet al te lange maar wel mooie, afwisselende, leuke wandeling.

Hierna was het weer tijd voor een ritje over het eiland. Maar zoals ondertussen al geweten is, liefst niet over de grote wegen. Dan maar diep het bos in via kleine zandweggetjes. Even stoppen voor wat bessen te plukken. En ontelbaar aantal (bonte) spechten zien wegvliegen. Het is hier blijkbaar een spechtenparadijs.

Verder viel ons op hoeveel mos hier op de bodem van de bossen groeide. Ook veel rendiermos. Het zou een exportproduct van het eiland zijn. We zagen in elk geval ook auto’s stoppen om het te plukken/oogsten. De kleine weggetjes brachten ons naar een plek waar enkele wandelingen vertrokken. Bosweggetje in met 3 en uitkomend aan een meer. Een stukje langs het meer gewandeld en nadien de weg terug over zandwegen. Het was ook dit keer geen lange wandeling maar door het laatste stukje wel wat vermoeiend. Snel appel gegeten aan de auto terwijl ik nog een extra potje bessen plukte.
Toen was het weer tijd om wat te rijden naar een ander merkpunt op het eiland: Hypänmäki. De offieciële weg daar naartoe was een klein grindweggetje dat overging in een zandweg vol diepe plassen en met af en toe en wat steiler stukje is. Het was ook erg smal. We hadden net tegen elkaar gezegd: “hopelijk komen we geen tegenligger tegen” of we zagen door de bomen een grote camper aankomen rijden. Wij konden gelukkig wat in de berm rijden. De camper passeerde: chauffeur met brede glimlach, de passagier met best wat angst op haar gezicht.

Eigenlijk was er niet echt veel te zien op het plekje, dus via hetzelfde weggetje terug terwijl Leon genoot om even door de plassen te “scheuren”.
Bij het nakijken waar we reeds reden en wat we al zagen, merkten we dat we de kerk hadden overgeslagen/voorbijgereden. Dus nog snel die kant op. De kerk sloot normaal om 18 uur en we kwamen om 18u05 aan. Gelukkig mochten we nog binnen. Het was spectaculair. De Hailuoton Kirkko is gebouwd in 1972 nadat de oorspronkelijke kerk in 1968 uitbrandde. Dit was tot dan de oudste kerk (°1620) van Finland die toen nog in gebruik was. De fundamenten van de oude kerk liggen nog naast de nieuwe kerk. Gelukkig konden nog veel van de waardevolle zaken uit de oude kerk worden gered.

De nieuwe kerk ziet er langs buiten als een grote zinken driehoek uit maar binnenin is de grote glazen wand (met schuiframen) achter het altaar en achter het orgel spectaculair. Vanuit de kerk kan je dus gewoon buiten zien. Het resultaat is prachtig zeker in combinatie met het betonnen geheel en de houten zitbanken. De oude preekstoel staat nog in de kerk. Ook de moderne, betonnen klokkentoren was mooi om naar te kijken.
Zo kwam er een einde aan onze tocht over het eiland en was het weer richting ferry. We kwamen om 18u55 aan en konden mee met deze van 19u. Terwijl we een hele dag zon hadden, begonnen donkere wolken samen te pakken boven het eiland. We lieten het slechte weer op het eiland en zochten iets voorbij Oulu een slaapplek. We vonden gelukkig tussen de vele woonwijken nog een weggetje in het bos en konden zo, ook al was het dicht bij druk verkeer, toch nog rustig gaan staan en even bekomen van de topdag. Wat een prachtige natuur zagen we, natuurlijk deed het mooie weer ook zijn duit in het zakje.

2 augustus 2023 Oulu

Het bleek een vredig slaapplekje te zijn want we werden pas tegen 8 uur wakker. Vannacht nog wat regen gehoord maar bij het ontwaken was het droog. Ons toch maar op het normale ritme klaargemaakt en buiten kunnen ontbijten. Daarna was het nog een dikke 30 kilometer naar Oulu zelf.

Oulu is de grootste stad in het noorden van Finland maar ook deze van Noord-Scandinavië. Uleåborg in het Zweeds. Deze stad werd 1605 gesticht door de Zweedse koning Karl IX. De Zweedse naam verwijst naar een borg of kasteel dat aan de monding van de rivier (Å = rivier in het Zweeds) de Ule lag. De Finse naam is afgeleid uit het Sami en betekent vloedwater. Ook hier zit een logica in vermits de stad aan de monding van de rivier ligt, de Oulujoki en aan de zee. Het kasteel was gebouwd ter bescherming tegen de Russen die deze stad wel een interessante waterweg vonden tussen oost en west. Door zijn strategische ligging aan zowel zee als rivier en het krijgen van handelsrechten ontwikkelde de stad zich als teerexportcentrum. In 1822 legde een zware brand de gehele stad plat. Daardoor zijn er ook veel jongere gebouwen dan op andere plaatsten in Finland. Vandaag de dag is Oulu een soort Fins Silicon Valley en één van de sterkst groeiende steden in Finland. Het heeft een erg jonge bevolking door de aanwezigheid van veel jonge mensen en erg hoog geboortecijfer.
Met deze wetenschap trokken we dus naar de stad. Bij het binnenrijden zien we al erg veel hoogbouw.

Toch zien we ook snel de Dom of Tuomiokirkko verschijnen. Zijn gouden bol boven op de toren is zeker met onze ochtendzon van ver te zien. Snel de auto geparkeerd en naar binnen. Deze kathedraal is net als vele huizen na de brand van de hand van architect Engel.

Van de oorspronkelijk verwoeste kerk bleven eigenlijk enkel de stenen muren over, die dan ook bij de heropbouw werden gebruikt. Wat ons direct opvalt bij het binnenkomen, is het marmer van de zuilen i.p.v. het hout dat we gewend zijn geworden. Samen met het goud op de preekstoel en elders in de kerk wordt hierdoor een meer feestelijke en statisch omgeving gecreëerd. Het valt ons op dat in deze kerk 2 orgels, een vleugel en een clavesimbel aanwezig zijn.

We merkten dit al eerder bij andere kerken die we op onze trip bezochten. Mijn aandacht werd vooral getrokken door enkele erg kleurrijke glasramen. Waarschijnlijk hadden we het geluk dat net op dat moment de zon er mooi opviel.

Ook in deze kerk konden de zitbanken (die tot 1000 mensen plaats kunnen geven) met een deurtje worden afgesloten. Het was een goed begin van onze trip in de stad.
Terug naar de auto en naar een parkeerplek waar we iets langer konden staan. Aan de betaalautomaat (lippuautomaatti in het Fins) hoorde we een bekende taal: Vlaams. De Belgen stonden ook nog eens naast ons geparkeerd. We kwamen nog niet veel landgenoten tegen. 1 familie Belgen aan de boot in Helsinki en nu deze. 1 camper Nederlanders op het eiland ter hoogte van Vaasa. 1 camperfamilie aan het natuurcentrum van Kuhmo. Voorts nog niemand. Niet alleen zagen we geen andere nummerplaten, we hoorden ook geen Nederlands spreken. Prima voor ons.
Rugzak, hond en fototoestel genomen en op pad. Vanaf de parking zicht op de bibliotheek en het theater.

Dan naar de Kauppatori. Het was ook nu weer markt. De vele fruit- en groentekramen staan daar opgesteld. Het grappige is dat alles in dezelfde volgorde op elk kraam ligt. Hier in de hoek van de markt ligt ook de ingang van de Kauppahalli. Ook hier een wat oudere stijl binnenin.

Veel plaatsen om iets te eten of te drinken. Weinig kraampjes. Wel 1 kraam met fruit en groenten. Het kan dan toch. Vermits het ondertussen al over 12 uur was (dat krijg je met die langslapers) besloten om op de Kauppatori maar eerst iets te eten. Het was iets vergelijkbaars met dat in Helsinki. We konden hier kiezen uit een vleesschotel of en visschotel. We namen van elks 1 en deelden. Op het vlees bord lagen enkele stukjes buikspek, wat stukjes van de worst die we gisteren aten, mooseballs, en kippeboutjes. Op het visbord van die kleine sprotjes en een stuk zalm. Beide borden vergezeld van gebakken aardappels, warme groenten en sla en tomaat, sauzen en ligonsylt (vosbessenjam) kon je er nog zelf aan toevoegen.

Buikje vol, ook Timber kreeg zijn brokjes en weer op pad. Wat kuieren tussen de straten en wandelen in de winkelwandelstraten en langs het vele groen in de stad. Dan verder via de Kirkkokatu, de kerkstraat. We waren nog steeds op zoek naar de Holy Trinity Cathedral. Uiteindelijk gevonden. De kerk staat ook bekend onder de naam Oulun Ortodoksinen Kirkko. Vermits Timber er nu bij was, om beurten in de kerk. 2 dingen vielen onmiddellijk op: de stoelen die er stonden en de Grieks Orthodoxe stijl. Het blijft indrukwekkend om die vele schilderingen op de muren te zien. Ook kan je hier achter de deuren tot bij het altaar zien. Aan de jongen die aan de balie in de kerk zat, gevraagd hoe het kwam dat er stoelen in het centrum stonden omdat we dit nog niet eerder zagen. Wel gebeurde het dat deze aan de zijkant stonden. Zijn antwoord was: voor de kleine kinderen en de oudere mensen. Hij vertelde ook dat er meer Grieks Orthodoxen waren dan Russische want dat er bij die laatste ook vaak nog een politiek boodschap achter zat. Hier waren wij van oordeel dat we deze vakantie toch vooral Russisch Orthodoxe kerken zagen.

Vanaf de kerk was het maar even stappen tot aan het jachthaventje. Hier passeerden we een erg groot en mooi onderhouden park maar dan vooral een speelpark: rampen voor skaters, klimrekken, gewone speeltuin maar ook een soort van verkeerspark waar kinderen konden rondrijden in skelters. Zo wordt er dus gecompenseerd voor de vele hoogbouw van de stad.

Via het jachthaventje kwamen we uiteindelijk terug aan de achterzijde van de Kauppahalli. Nog wat verder en over wat bruggetjes kwamen we op 1 van de eilandjes van de stad. Daar was nog een stuk met erg oude, houten huizen zoals we afgelopen weken meerdere keren zagen. Via een andere brug naar een ander eiland en zo naar het kasteel van Oulu. Dit kasteel werd in de latere jaren van 16e eeuw gebouwd om de stad te beschermen. Nadien werd het iets minder belangrijk. De belangrijkste periode voor het kasteel waren de eerste decennia van de 17e eeuw toen er een garnizoen werd in gehuisvest. Jammer genoeg werd het door de voorraad kruit in de kelders volledig opgeblazen. Het laatste wat er dan nog stond, brandde weg door de bliksem. In 1830 werd de kelder terug gerestaureerd, later zorgde de Marineschool voor de opbouw van de toren. Deze werd voor het laatst militair gebruik in 1910. Vanaf 1912 doet de toren dienst als café. Als je gelukt hebt, kan je een plaatje bemachtigen om iets te eten of te drinken op de hoogste verdieping. We hadden geluk. Er staat daar maar 1 tafeltje, maar je hebt wel mooi uitzicht over de stad. Iedereen, dus ook Timber nam de wat stijlere trap naar boven.

Ik liep nog 2x op en neer voor koffie en thee en voor het gebak. Thee en koffie mocht voor dezelfde prijs nog bijgevuld worden, dus nog eens naar beneden, want daar stond de balie. Het was best gezellig zitten zo. Ook de eerste verdieping was met meerdere tafeltjes gezellig ingericht. Maar dan moesten we naar beneden. Uit voorzorg de rugzakken en de mokken al naar het eerste verdiep gebracht om zo Timber de stijle trap af te kunnen begeleiden. Maar die sloeg helemaal in paniek en wou niet meer naar beneden. Dit maakten we nog nooit eerder mee want hij is altijd erg vlot op alle mogelijke trappen. Even laten kalmeren en na 10 minuten is het dan uiteindelijk gelukt om hem van de eerste trappen te krijgen en toen ging het vanzelf. Hem optillen had niet gelukt want dan konden we zelf moeilijk nog van de trappen. De rest van de trappen die vandaag werden genomen, vormden verder geen enkel probleem.
Eens de toren uit was het nog een extra trap af en via het pad naast het water konden we onder de grote hoofdweg door richting het Ainolapark (Ainolanpuisto).

Dit groot en erg mooi park heeft ook een museum. En langs de rand staan nog wat oudere gebouwen. Hier nog even doorgewandeld en toen weer stilaan richting auto. Het was ondertussen bijna 17 uur en we waren een beetje uitgeteld. Een wandeling door de stad is toch vermoeiender dan één in de natuur.

Of zijn we door 4 weken in de natuur te verblijven niet meer bestand tegen de drukte van een stad. Wie zal het zeggen. Net toen we in de auto zaten, begon het te regenen. We hadden dus in de loop van de dag erg veel geluk gehad met het weer. Verder hadden we nog 1 doel: Valkkyla. De wijk en het flatgebouw waar Imok op kot had gezeten. Hij had ons al verwittigd dat het er misschien niet meer zou staan.

Het stond er nog wel maar wordt momenteel volledig gerenoveerd.
Vandaaruit ging het op zoek naar een slaapplek. We vonden een camperplaats op 10 kilometer van de ferry voor morgen en aan de overzijde van Oulu. We staan nu aan het jachthaventje van Varjakka. De regen vergezelt ons af en toe maar we konden hier droog een rondje lopen en hebben zelf nog een ijsje kunnen eten. De dame van het ijsstalletje gaf ook nog even tussendoor hondentraining aan enkele Franse Buldogjes. Tijdens het schrijven is het een aan- en afrijden van auto’s. Meestal mensen die even naar hun boot komen kijken. We hebben nog gedacht dat we gezelschap zouden krijgen van een andere camper maar die is even snel weer vertrokken.

1 augustus 2023 Kiiminkijoki en Rajakankaan jätinkirkko

Terwijl vanaf half zes – zes uur de regen hard op het dak tikte, draaiden we ons nog even om. Iets na zeven was de bui over en konden we opstaan. Vermits het rond de camper vol plassen stond, verzette Leon de auto terwijl ik even met Timber buiten liep, overigens niet algeheel volgens de zin van Timber. We konden ontbijten in de zon.

Bij het vertrek toch nog even gaan kijken hoe het weggetje precies liep en daarna over dezelfde weg terug naar de grote baan. Doel: terug naar de Kiiminkijoki om er even te wandelen. Maar niet zonder eerst een tussenstop aan de winkel. Even iets gehaald om te grillen en ineens ook fruit en groenten aangevuld. We waren bij een winkel die bij een ABC-benzinestation hoort. Meestal hebben ze daar water en een plaats om je chemisch toilet te legen. We waren al een paar dagen op zoek naar een loosplek. Deze had het dus niet. Pech. Eens terug op de parking aan het recreatiepark bij de rivier hebben we dan maar de dixie’s gebruik die er staan om ons toilet te legen, zelfde chemische rommel die er inzit, dus dat kon volgens ons wel. Het toilet was nog niet helemaal vol maar met de soms hobbelige weggetjes waar we over rijden, wacht je best niet tot het helemaal vol was. Daarna gewandeld over de verschillende eilandjes die in de rivier liggen. Over bruggetjes, rotsen , planken of gewoon door het bos.

Veel rustiger dan gisteren want bij de start waren we bijna alleen. Langzaamaan kwamen er ook Finnen en werden de grillplekken stilaan gevuld. Net zoals de Zweden lunchen Finnen redelijk vroeg op de dag. Aan de verschillende grillplekken werden de worsten weer veel en snel verorberd. Het was wel bijzonder om te zien wat de regenbui met de rivier had gedaan. Hij was op sommige plekken toch onstuimiger dan daags voordien. Toch leuk dat we er bij verschillende momenten van konden genieten. Vermits het helemaal niet zo druk was, was het fijn wandelen. We liepen toch een 4 kilometer in totaal. Niet veel, maar wel mooi. Toen we aan de auto waren, werd de lucht donkerder en zagen we de bui al hangen. Snel Timber brokjes geven en dan in de auto gezet. Ondertussen werden de dixie’s schoongemaakt. Onze lunch ook snel in de auto gezet toen de eerste druppels begonnen te vallen. De deuren waren net goed toe of daar kwam een grote bui aan wat even later vergezeld werd van een stevig klankspel.

Dan maar even in de auto kijken wat er nog kon voor vandaag.
Eigenlijk wilden we onze bbq eens testen dus was het belangrijk om redelijk op tijd een plek te zoeken. We mochten ook niet al te ver van Oulu afwijken omdat dat onze doel voor morgen is. Maar vermits hier aan elke weg die van de grote baan afwijkt, huizen staan, is dat erg lastig. Leon had ondertussen nog gezien dat er ergens een prehistorische ruïne lag. Leuk idee, dat hadden we nog niet gezien, dus daarheen. Eerst de verkeerde weg ingeslagen maar daarna wel de goede weg door het bos. We passeerden een bord: waterwingebied, verboden de auto te wassen. Terwijl we daar reden zagen we door de bomen water liggen en strand. Dus even daar wat rondgekeken en rondgereden. Dat laatste niet op het strandje want dat ging bijna loodrecht naar beneden. Toch waren we wel op de juiste baan maar niet op de juiste plek voor ons plan. Bleek dat we nog 4 kilometer verder moesten rijden. Daar uitgestapt en gaan stappen want het was niet echt duidelijk waar we de ruïne nu konden aantreffen. Uiteindelijk een klein weggetje ingeslagen dat omhoog liep en ja warempel: daar stond het bordje voor Rajakangas Jätinkirkko: een neolytische steenstructuur die uniek is voor deze kuststreek in West-Finland.

Gebouwd tussen 2500 en 2000 voor Christus. Deze steenstructuur bestaande uit dubbele muren en een grootte van 32×26 meter is de meest noordelijke van 23 zulke structuren die gevonden zijn. De reden waarom deze gebouwd werden, is nog steeds onduidelijk: een kerk? Een vesting? Een opslagplaats? Meest voor de hand liggend: een opslagplaats voor jacht op zeehonden op het voorjaar NPsijs. We vonden dus inderdaad een hoop stenen in een ronde maar ze waren jammer genoeg met veel mos en bessenplanten overgroeid. Een hele klus voor archeologiestudenten om alles weer mooi te krijgen. Wij konden in elk geval ook dit stukje geschiedenis afvinken.
Op de terugweg besloten om toch maar aan het meertje met strand te gaan staan. We waren eerst niet alleen maar de andere auto vertrok snel. Enige nadeel van het plekje waren een boel takken die op een hoop lagen en enkele takken die in de weg staken.

Leon heeft de takken weggezaagd en ik heb de takkenhoop verlegd naar een andere takkenhoop. Zo konden we goed bij het werkblad en zonder hinder passeren. Bij aankomst ook snel droge takjes en takken gezocht voor onze bbq. Deze in het teiltje verzameld en in de camper gezet. Timber uit de auto gehaald en nog een rondje hier rond het water gewandeld. Echt een mooie omgeving.

Je hoort de weg wel maar voor de rest is het hier nu rustig. Er kwamen nog enkele auto’s kijken maar die zijn ook even snel weer verder gereden. Na de wandeling alles klaar gezet om te grillen. Bbq brandde snel. Het is er ééntje waarin je enkel hout mag branden, geen kolen of briketten. Net toen alles netjes aan was, de rijst bijna klaar en de salsa gesneden was, begon het te druppelen. Timber snel in de bench. Salsa binnen maar voor de rijst was geen tijd meer. Het viel er ineens met bakken uit. Weg vuur, gelukkig had Leon nog net het teiltje over het droge hout kunnen leggen. Na 20 minuten was de bui voorbij en zijn we opnieuw gestart. Weliswaar met iets meer rook dan bij het begin maar het lukte aardig. Worstjes erop, af en toe gelakt met het bbq-lakmengsel. Het zag er niet alleen goed uit, het smaakte ook zo. Fijn dat we deze nu toch eens gebruikt hebben.

Daarna nog even de bbq gebruikt als vuurkorf. Na de vaat ook dat schoongemaakt en ons neergezet in het avondzonnetje om te typen en de foto’s te bewerken. Genoten van de natuur, zelfs van de dreigende luchten. De onweders en buien er gewoon bijgenomen. Nog niet zoals de Finnen die dan gewoon buiten blijven, pet of hoed op en paraplu open. Zij zijn duidelijk al gewoon dat deze buien niet al te lang duren. Behalve deze in de zonnigste stad (Vaasa) van Finland waar we een hele tijd regen hadden. Ook vandaag dus best wat geluk gehad met het weer.

31 juli 2023 Liminganlahti, Muhos, Oulujoki en Kiiminkijoki

Goed geslapen maar toch vroeg gewekt door de zon. Met Timber uit te laten even geschrokken: een adder op het stuk voor de auto. Hij leek wel bevroren. Het was natuurlijk ook fris.

Toen ik terugkwam was hij weg. Leon had hem met een stok verplaatst. Maar achteraf gezien wel een slim beestje want exact daar waar hij lag, kwamen de eerste zonnestralen door de bomen. Na dit geen verdere speciale omstandigheden. Het wegrijden was nog even leuk voor Leon: plassen, takken over de weg en op de weg.

Daarna weer rustig over het zandpad richting grote weg op weg naar Liminka: een vogelspotplek. Een natuurplek in Finlands mooiste natuurlijke wetlands. Beetje vergelijkbaar van uiterlijk met de schorre op Saeftinge maar dan nu met zout water. Een mooie vogeluitkijktoren zorgde ook voor een mooi uitzicht over de wetlands. Vogels waren minder van de partij. Dan maar het andere pad genomen om even daar te gaan kijken. De beide paden waren maar een goede 600 meter lang. Jammer want we hadden gehoopt op langere wandelingen.

In het onthaalcentrum is een permanente tentoonstelling over de seizoenen van een vogelleven. Het was de moeite, jammer genoeg alleen in het Fins. Maar toch erg mooie foto’s.
Planning van de dag iets aangepast met de informatie vanuit het centrum.

Eerst nog naar Muhos. Tanken en daarna naar een rivier om daar te wandelen. In Muhos staat de op één na oudste houten kerk (°1634) van Finland. De oudste (°1628) zagen we eerder deze reis en was UNESCO’s werelderfgoed. Maar de kerk die we vandaag bezochten is wel de oudste kerk die nog steeds het hele jaar door wordt gebruikt voor erediensten. Vermits de kerk maar om 12 uur zo opengaan, hebben we eerste de buitenkant bezocht. Daar ontdekte we achteraan een boel honingbijen die ter hoogte van een spleet naast 1 van de pilaren af en aan vlogen. We hadden nog even dus dan maar eerst een vroege lunch op de parking daar. Iets na 12 dan de kerk binnen. Even het (gids-)meisje aangesproken i.v.m. de bijen. Ze mee naar buiten genomen en getoond. Meisje lichtjes in paniek want dat was niet goed voor de kerk. Wij terug naar binnen en daar kregen we van haar een korte uitleg over de kerk. Er waren nog muurschilderingen in het kleine lokaaltje naast de kerk maar deze van de kerk zelf zijn overschilderd bij het plaatsen van betere, grotere ramen. Zonde want ze waren denk ik best mooi, afgaande van deze die we nog wel zagen.

Na het meisje te hebben bedankt en het zoveelste gastenboek te hebben ondertekend weer naar de auto.

Richting Lemmenpolku reden we nog langs verschillende rivieren. Lemmenpolku is 2 kilometer lang pad (enkel) doorheen de natuurlijke en ruwe canyon waardoor de Oulujoki stroomt en maakt deel uit van het Rokua Geopark (UNESCO- werelderfgoedlijst). Het begin van onze wandeling startte aan 1 krachtcentrales die langs deze rivier liggen namelijk ter hoogte van Pyhäkoski krachtcentrale (één van de grootste in Finland). Het pad liep door bos, over planken, trappen maar ook door bijna toegegroeide paadjes. Erg mooi met regelmatig prachtige beelden op de rivier. Het is langs het pad dat we voor het eerst geiten in Finland zagen. Op de trappen was het altijd even uitkijken met Timber want die wil altijd iets te fanatiek naar boven of beneden. Een aangename wandeling vol afwisseling en gelukkig veel door het bos want het zonnetje was erg aanwezig met momenten.

Nog even naar de andere kant van de weg gereden en daar deed Leon nog eens een poging om te vissen. Ook nu weer zonder resultaat. Aan het einde van het weggetje daar was een erg rustige plek een het water van de rivier eerder stilstaand omdat de sluis die daar stond al geruime tijd gesloten was. Daar nog even snel een frisse duik genomen en ons opgefrist (letterlijk in beide betekenissen).

Even verder nog halt gehouden bij een visvijver voor zalm. Jammer genoeg stond de hele uitleg enkel in het Fins op het bord. Wat we wel konden afleiden is dat het 20 euro was om 8 uur te vissen en dat je 2 zalmen mocht meenemen. Tegen half vijf was het niet zo zinvol meer om daar aan te beginnen. Als je de zalm had gevangen, kon je hem daar wel direct roken.
Als laatste stop van de dag, eigenlijk de eerste voor morgen, was een recreatieplaats aan de Kiiminkijoki. Een tip van Imok. Op de parking was het erg druk, het leek wel of de plaatselijke Volkswagenclub met zijn busjes op pad was. Dat maakte het in het park ook erg druk vooral ter hoogte van de grillplekken. We hebben alvast genoten van het moois dat de rivier ons gaf en gaan morgen terug om wat meer rond te wandelen.

We hebben nog even toegekeken (en een beetje gelachen) hoe een Duitser met een dikke camper met daarachter een aanhanger met Smart en fiets een poging deed om zijn camper even aan de zijkant van de parking te parkeren. Daarna zijn we weggereden op zoek naar een overnachtingsplek. Even het dorp uit en dan een zijweg in. We staan op een doodlopend weggetje. Het andere been van de weg draait nog iets verder om dan een lus te maken en ook eigenlijk dood te lopen. We zagen hier 1 mountainbiker passeren die vastreed in de doodlopende delen en onverricht ter zake weer terug moest. Bij aankomst liep er nog een hond en even later zijn vrouwtje voorbij. Dus kortom weer erg rustig. Ondertussen is het 21u35 en zitten we nog in ons topje buiten zonder verlichting. Een meer dan geslaagde dag.

30 juli 2023 Kalajoki en richting Liminka

Een erg rustige nacht en bij het ontwaken rond half acht ook droog buiten. Vandaag rustdag of misschien beter inhaaldag. Al voor het ontbijt helemaal op tafel stond, is Leon al aan het sleutelen. Motorkap open, WD40, olie en gereedschapskoffer worden bovengehaald.

Tegen dat het ontbijt klaar is, is het meeste al verholpen. Oef. Terwijl het laatste wordt afgewerkt ga ik na het afwassen nog “snel” een potje bosbessen plukken voor de volgende dagen. Tegen 10 uur op pad. Tijdens het ontbijt worden we nog opgeschrikt door schoten. Veel schoten. Telkens denken we dat er een magazijn wordt leeggeschoten en een nieuw wordt genomen. Timber vindt het de eerste reeksen niet leuk en gaat niet akkoord. Eens er een dik half uur voorbij is met schoten, slaapt hij gewoon verder. Het geluid blijft gelukkig wel altijd van 1 plek komen. Bij het op de grote weg draaien, passeren we een heleboel huisjes. Leon merkt op dat achter verschillende huizen ook telkens een schietstand staat. Nu begrijpen we waarom je het weggetje daarnaartoe niet mocht opdraaien. Geluid verklaard.
We rijden richting Kalajoki. Ter hoogte van het ABC-benzinestation even water vullen.

En daar ook ineens naar de winkel. Vandaaruit gaat het nog steeds verder over de Strandvägen, maar dit keer hebben we geluk: wij rijden echt langs het strand. Auto geparkeerd en even rondgekeken. Vanaf de parking vertrekt een plankenpad richting zee. Wij op weg.

Genietend van de zon die weer volop schijnt. Eens aan het water lopen we verder naar waar mensen door de zee lijken te lopen. Dit willen we ook. Daar aangekomen blijkt er een grote zandbank meestal net onder het water te liggen en wandelen we dus precies door het water. Leuk zicht. Timber vindt het in het begin best raar maar wanneer we hem op een gegeven moment even los laten lopen omdat er niemand in de buurt is, is hij door het dolle heen. Op de terugweg weer vast en dan naar de auto. We zijn nog op zoek naar een plek waar je zou kunnen vissen op zalm. De plek gevonden maar het blijkt nu een bar/restaurant te zijn en het zelf vissen is er niet meer bij. We moesten nog lunchen maar op de parking van een restaurant is er misschien wat over. Dan maar naar een compleet lege, afgezonderde parking. Het was lunchen met wat lekkers als dessert: een donut met appel erin en een cruffin met bosbes en custard in. Lekker.

Nadien reden we door naar of beter voorbij het centrum van Kalajoki: naar Plassi: het oude stadsplein met nog intacte schuren. We stonden daar vlak bij de rivier (geen meer deze keer). Ik even in het zonnetje zitten terwijl Leon nog een poging waagde ons avondeten bijeen te vissen. Mislukt.

Dan maar verder naar ons eindpunt van de dag. Terwijl we onderweg nog een boel akkers tegenkwamen en in tegenstelling tot de afgelopen weken, rivieren, nog even een snelle stop voor appel en wat te drinken zodat Leon de start van Formule 1 kon zien. Van daaraf ook de grote baan verlaten en weer langs kleinere wegen gereden.

Onderweg werd hij dan door mij verder op de hoogte gehouden van de race. Om de laatste rondes nog te kunnen zien even een zijweggetje ingeslagen. Dit weggetje dan ook meteen gebruikt om een slaapplek te zoeken. Het werd op het einde wat moeilijker berijdbaar (lage takken over de weg, takken op de weg, putten,…) maar auto deed het prima en we kwamen uit op een mooie, vlakke, open plek. Alles opengezet om goed te luchten in het zonnetje.
Dan werd het tijd om te gaan koken, of vandaag te gaan bakken in mijn Omnia-oven. Dit is een Zweeds concept voor op een openvuur en werkt als een oven. Op het menu staat een soort quiche. Eerst spekjes gebakken, dan daarna de groenten. Alles bij elkaar gemengd en overgoten met eieren gemengd met room. Wat extra kruiden erover heen, wat gemalen kaas en een paar tomaatjes. En vooral veel geduld. Het resultaat: gelukt en heerlijk. Smaakt naar meer.

29 juli 2023 Vaasa, Jakobstad en Kokkola

Rond half 4 gewekt door een bende krijsende meeuwen. Gelukkig snel weer in slaap gevallen. De drukte van de baan viel erg goed mee. Jammer genoeg nog steeds regen. Terwijl ik Timber uitliet, heeft Leon het dak toegeklapt. Auto even verzet tot voor het huisje en daar dan het ontbijt aan 1 van de tafels klaar gemaakt. Makkelijk en droog. Onder het afwassen stopt er een auto. Oude man stapt uit met gelijkaardige plannen. Haalt iets te eten tevoorschijn en een zakje met een vork en een lepel. Hij probeert in zijn beste Duits een uitleg. Moeilijk te verstaan, maar we komen er wel ergens uit. Timber was eerst niet akkoord met zijn binnenkomen maar blijkbaar heeft Fins wel een rustgevend iets want tegen het einde was hij zelfs aan het kwispelen naar hem (Timber naar de man, niet omgekeerd).

Snel nog even naar het toilet, het huisje staat er voor iets, en daar ook even de vondst van gisteren grondig schoongemaakt.
En we konden richting Vaasa. Jammer genoeg nog steeds veel regen. Lastig om foto’s te maken door natte ruiten en met een ruitenwisser die steeds op en neer gaat. Eens in Vasaa eerst even rondgereden door de 5 boulevards die de stad rijk is. Deze verdelen de stad in kwadranten met eigenlijk elk een eigen bouwstijl. Ondertussen was de regen overgegaan tot miezer dus jas aan en te voet door de stad. Overal van waar je kijkt zie je de watertoren staan. Deze is uit 1915 en werd tijdens de wereldoorlog gebruik als luchtverdediging. Normaal heb je van daar af een mooi uitzicht over de stad maar met dit weer niet echt zinvol om te beklimmen. Dan maar naar de Vasaa kirkko. Een erg groot bakstenen gebouw met een impossante vierkante toren. Rijkelijke kerk met mooie glasramen en het blauw plafond laat de kleuren van de rest van de kerk goed tot zijn recht komen. Het wordt een snel bezoek want eigenlijk zou er 5 minuten later een doopplechtigheid beginnen. Dus snel wat foto’s en weer naar buiten.

Jammer genoeg volgt er dan een hoosbui. Redelijk nat weer aan de auto. Timber erin gezet en wij richting Orthodoxe Kerk vlak aan de auto. Jammer genoeg konden we ze alleen aan de buitenkant bekijken. Dan maar weer naar de auto. Natte jassen open hangen en weer en route.
Dit keer richting Jakobstad (Pietarsaari op zijn Fins). Maar eigenlijk is dit de meest Zweedse stad van Finland. De banden met Zweden zijn sterk door de jarenlange ferrylijn Jakob lines. Jakobstad is genoemd naar Jacob de la Gardie een bevelhebber van het Zweeds Rijk. Na de dood van haar man verzocht zijn vrouw aan Koningin Kristina om de stad ter ere van haar man te mogen oprichten. Jakobstad was geboren en het stadhuis het eerste dat werd gezet. Na Rauma bezit deze stad nog een heel groot deel mooie houten huizen geschilderd in pasteltinten. De beste bewaarde (zo’n 300 tal) bevinden zich in Skata. Deze oude stad bevat smalle straatjes met de houten huizen. De kinderkopjes zijn ondertussen verdwenen wat het door de straten wandelen iets vergemakkelijkt. Ook nu nog steeds veel gemiezer dus eigenlijk een blits bezoek. Kerken konden niet worden bezocht wegens vroeger sluiten op zaterdag. Na de wandeling nog even naar de oude haven gereden op zoek naar Jakobstad Wapen een replica van een galioen. Gevonden maar zonder masten. Vroeger werden er nog boottochten mee georganiseerd maar de veiligheid begon in het gedrang te komen.

In de regen dan maar weer verder richting Kokkala en meer bepaald naar Neristan. De oude stad aldaar. En je raadt het: met oude houten huizen. Met nog steeds regen en de derde stad met houten huizen even snel doorgereden en weer verder richting Kalajoki. Maar onderweg ging het lampje van de batterij branden, dus staan we nu ergens in een bos te wachten tot de motor koud is (lees morgenvroeg) want ondertussen konden we hier al koken, droog zelfs en gaan we hier ook overnachten. Ongeveer honderd meter van onze camper staat een oude verroeste container (bomen groeien er al in) en iets dat op een boot lijkt of een zeppelin. Raar zo midden in het bos. Net voor de avondwandeling van Timber is het weer beginnen regenen. Jammer. Hopend op morgen een drogere dag gaan we zo weer slapen.

28 juli 2023 Kristinestad en de Kvarken Archipelago

Goed geslapen. Het lijkt een bewolkte dag te gaan worden. Even de camper een paar meter naar voor gezet zodat ontbijt klaarmaken en opeten toch iets stabieler was. De camper stond nu goed om te slapen maar naast de uitstapplek waren wat bessenstruiken en dat stond niet zo lekker. Terwijl Leon de luchtbalken checkte nog snel wat bosbessen plukken voor het ontbijt. Dan ontdekken dat we bosbessensap in plaats van yoghurt kochten. Wat extra melk erbij en het was nog lekker ook. Bij het toertje met Timber voor het vertrek zie ik iets metaalachtig tussen het mos. Zag ik het goed? Even teruggestapt en gevonden. Ik vond een identiek bakje als Timbers drinkbakje dat we eerder deze vakantie vergeten zijn. Toeval? Ik vond het best creepy. Maar het is mee.

Straks even grondig afwassen.
Gelukkig konden we nog wat op de kleine weggetjes starten. Toen hoorden we achter in de camper iets. Viel er iets? Nee, Leon was het toiletje vergeten vast te zetten. Ook de achterdeur achter de bestuurder was niet helemaal gesloten. Beetje verstrooid vertrokken blijkbaar. Alles opgelost en weer naar de grote weg. Over de 23 naar de 44. Onderweg even getankt. Wat meren bewondert en halt gehouden voor een sanitaire stop. Daarna weer verder nog steeds richting Kristinestad (Kristiinankaupunki in het Fins). We rijden weer richting westkust. Daar versta ik dan weer wat er wordt geschreven want alles wordt dan terug(voor ons) Zweeds/Fins. Terwijl we die kant opreden, merkten we dat het landschap toch weer gelijkend wordt aan dat van de eerste dagen. Tussen de vele bomen is er nu ook weer plek voor akkerbouw (rogge, tarwe, haver, aardappels) en wat grotere boerderijen. Langs de weg zagen we ook op verschillende plaatsten dat er of bomen werden gerooid of dat het “afval” dat na het rooien achterblijft, werd opgeruimd. De wegranden worden weer opgeschoond zodat het, denken we, weer wat veiliger is in de winter. Terwijl we achter een tractor aanreden zagen we de achterkant van een dier, vermoedelijk een hert (kleur en vorm pasten niet bij een eland of rendier) de straat oversteken en het bos in duiken.

Iets voor één uur in Kristinestad aangekomen. Snel onze lunch gegeten. Supporters van de auto te woord gestaan en op weg in het stadje. Kristinestad wordt in de folders geprezen als “de parel van de Botnische Golf” en dit omdat het één van de mooiste clusters houten huizen heeft in Scandinavië. Het is in de loop der eeuwen gespaard gebleven van branden. Hierdoor staan de kleine huizen nog steeds volgens het 17e eeuws ontwerp. Onze tocht liep richting Kristiinankaupunki Kirkko of Kristinestad Kyrkan. Een groot rood bakstenen gebouw waarbij het volledig vernieuwen van alle zink zeer recent gebeurde. Het blonk in de zon. Terwijl Leon de binnenkant bekeek, deed ik een rondje langs de buitenkant. Het was best een grote kerk. Toen Leon terug was en de wacht gewisseld, was het mijn toer om binnen te gaan. Een crèmekleurige kerk met veel hout en houtsnijwerk. Het contrast oogde erg mooi. Kleurrijke glasramen zorgende voor een speciaal licht, zeker bij de paarse glasramen achter het altaar. Deze kerk had achteraan niet 1 maar 2 verdiepingen. Op de 2de stond het orgel.

Na het bezichtigen van deze kerk wat rondgewandeld in de straten errond en de huizen bekeken. Via de Oostlangeweg (we lijken wel bijna thuis te zitten), eigenlijk östra långa vägen, die ook echt lang was, kwamen we in het iets modernere deel van het stadje.

Langs daar onze weg vervolgd richting de oude kerk: Ulrika Eleonorakerk. Deze kerk gelijkt wel wat op de oude kerken die we gister zagen. Vooraan aan de straat staat een stevige klokkentoren. De westelijke toren van de kerk staat een beetje scheef door de stormen die het heeft moeten verduren. In tegenstelling tot de Unesco oude kerk is deze rood. Een robuste deur met een enorm sluitsysteem geeft toegang tot de kerk. Binnenin een mooi gedecoreerde kerk. Houten zitbanken die worden afgesloten door middel van versierde deurtjes. Aan het plafond, zowel in de inkomhall als in de kerk zelf, hangen, zoals vaker in de Scandinavische kerken, modelbootjes. Het orgel is naast het altaar en de preekstoel. Het altaar is erg eenvoudig. Achteraan de kerk bevindt er zich een tweede verdieping zitbanken. Fijn dat we deze kerk wel van binnen konden bezoeken. Onze indruk van Kristinestad: gezellig, lieflijk en erg rustig.

En we hadden erg veel geluk met het weer: zonnig.
Na dit bezoekje op weg naar Vaasa. Dreigende luchten hangen boven de wegen. We reden nu door een totaal verschillend landschap. De bossen hebben plaatsgemaakt voor grote serres en glastuinbouw. Vaak met uitgestrekte akkers als buren. Ondertussen zijn we op de Strandvägen/ Rantatie (strandweg) aanbeland.

Deze weg voert langs de kust. Al krijg je deze niet al te vaak te zien.
Vandaag staat niet Vasaa zelf op het programma maar de Kvarkens Skärgård/Merenkurkun Saaristo/ Kvarken Archipel-route op het programma. Deze vertrekt eigenlijk iets voorbij Vasaa met als start de langste brug van Finland. De Replotbron/Raippaluodon silta of Replotbrug is de naam van deze brug en ze is 1045 meter lang. Het is een stalen tuibrug die een verbinding vormt tussen het vasteland van Finland (Vasaa) en het eiland Replot in de Botnische Golf.

Het eiland maakt deel uit van de Archipel. Deze archipel heeft een gevarieerde natuur en veel hiking-trails. Het is, als eerste en zover bekend als enige in Finland, natuurgebied dat toegevoegd is aan de UNESCO-werelderfgoedlijst.

Samen met het gebied Höge Kusten in Zweden maakt het dat dit gebied over de 2 landen is uitgespreid. Verder is hier ter hoogte van het eiland de smalste strook van de Golf tussen Zweden en Finland. Er is nergens ter wereld een plek waar je zo goed kan zien hoe een land is gestegen na de laatste IJstijd. Ter hoogte van deze vlakte was het ijs het dikste van Noord-Europa en drukte op het land. Door het smelten van het ijs, viel die druk weg en kwam het land naar boven. (ongeveer 286 meter). Dit heeft zijn sporen nagelaten die duidelijk herkenbaar zijn en wat het tot werelderfgoed maakte. We stopten even op een parkeerplaats om een paar foto’s van de brug te maken en reden daarna de route over het eiland. Dit eiland had eigenlijk 2 “benen” dus elk been even afgereden en wat foto’s gemaakt. Het begon ondertussen te miezeren. Bij het terugkeren richting brug was het ondertussen al na 20u. Gezien de weersomstandigheden (meer regen) even gestopt om een pizza te eten.

Voor mij is dat geen echt eten, maar het smaakte wel en ik moest niet koken in de regen. Na de brug halt gehouden op de parkeerplaats waar we eerder foto’s maakten van de brug. Camper opengeklapt, hondje uitgelaten en bedje in. Het was een vermoeiende dag.