12 augustus naar huis

Van de kleine kinderen in de campers naast ons, de vissers en de watersporters evenals de feestende jeugd geen hinder ondervonden en goed geslapen. Iets na zessen wakker geworden en gedruppel gehoord. Gelukkig bleef het maar bij weinig druppels. Timber droog uitgelaten en buiten ons laatste ontbijt van deze reis kunnen nuttigen. Terwijl Leon het dak inklapte nog even met Timber gaan wandelen voordat de lange rit van start ging. De druppels begonnen toen weer te vallen. Rond half acht vertrokken richting Hamburg. Op weg naar de autosnelweg komen we nog enkele ooievaars tegen.

Dat is altijd beter dan een dode vos of dood ree naast de weg zoals de dag voordien. Het was een slimme zet om gisteren niet verder te rijden en zo moe de vrijdagavondspits te vermijden. We konden zonder file voorbij Hamburg. Ook richting Bremen ging het vlot.

Aan de overkant was het wel erg druk. Iets voorbij Bremen dan getankt en even (droog) koffie gedronken.
Vandaar ging het in de regen via Cloppenburg (Peek pas later gevonden) richting Meppen. Hier moesten we even een omleiding volgen omwille van werken. De grensovergang met Nederland gebeurde in de stromende regen. Het leek wel of we storm Hans terug mee hadden gebracht. Iets voor Emmen dan gaan eten. In de auto deze keer. Maar tegen het einde leek het te gaan opklaren en effectief Timber droog uitgelaten. Tot dan waren regen en drukte, zowel aan onze kant maar vooral aan de overkant constanten.
Na het eten was er dan zon in de richting van Utrecht. Het werd iets minder druk aan onze kant maar richting noorden was er toch best wat file. Aan de overkant zien we in de buurt van Hank honderden motorrijders vanaf de parking de autosnelweg op rijden. Nog snel een appel en wat koffie en thee om dan in rechte lijn huiswaarts te keren. Iets voor Etten-Leur zien we ook hier een ooievaar. Grappig. Vandaag was ook de dag van de Defender. We zijn er meer 10 tegengekomen. En zo rijden we verder richting Roosendaal om ter hoogte van Zandvliet België binnen te rijden.

Om onze rit over de snelwegen af te ronden volgen er nog 3 tunnels en zo komen we het Waasland weer binnen. Vanaf de brug van Vrasene/Verrebroek gaat het naar het benzinestation om nog 1 maal deze reis vol te tanken en zo het totale verbruik (in liters en centen) te kunnen bepalen. Op de baan richting Kieldrecht weten we het weer: we rijden liever over de Scandinavische grindwegen dan over die baan. Vermits de kinderen thuis mee willen genieten van een erg lange traditie aan onze kant (frieten in of bij het frituur eten bij terugkeer in België) rijden we eerst naar huis om ze op te halen. Aan het begin van onze straat worden we toegewuifd door de buren die dit ook deden bij ons vertrek. Fijn. We laden snel het hoogstnoodzakelijke uit en begroeten de kinderen. Daarna een eerst keer met Timber weer zijn vaste toer: hij heeft het druk met overal zijn stempel achter te laten en is duidelijk toch een beetje uit zijn doen en gefrustreerd. Even snel een babbel met de buren en daarna richting frituur. Het is fijn om weer met z’n allen aan de tafel te zitten en ervaringen uit te wisselen.

’s Avonds worden we nog getrakteerd op een mooie zonsondergang. Het is nu echt voorbij.

11 augustus richting Neumunster

Ondanks de oordopjes word ik toch tegen 4 uur wakker. Na wat draaien en keren val ik gelukkig weer in slaap. Tegen half 7 loopt de wekker af. Tijd om voort te doen want er moet weer een flink stuk worden gereden worden vandaag. Rond half negen kunnen we vertrekken. We rijden Laholm uit langs de andere kant en passeren zo de krachtcentrale. Aan de rivier staan heel veel vissers met hopelijk meer geluk dan Leon tijdens de vakantie. Na een tijdje rijden we Skåne binnen. Deze regio wordt de graanschuur van Zweden genoemd.

Veel van het graan staat er nog en ook hier zien we nog de, vooral natte, resten van Hans. Eens Malmö voorbij, is het aftellen naar de grote Öresundbrug. Deze brug is bekend van de serie “The Bridge”. We passeren de laatste afrit in Zweden en komen zo bij het tolhuis.

We betalen met de kaart omdat we geen tag hebben. Zo rijden we naar de brug. Het blijft toch een impossant bouwwerk en terwijl we er overrijden doe ik mijn best wat foto’s te maken, ook al reden we hier toch al een paar keer over. Het bordje “Denemarken” geeft ons het signaal dat ons Fins-Zweeds avontuur nu echt voorbij is.

Na een paar uur ook het Scandinavisch. Na de brug volgt de tunnel en zo rijden we vanuit de donkerte de omgeving van Kopenhagen binnen. Het immens aantal wolkenkrabbers die te voorschijn komen zijn echt overdonderend. We drinken snel even wat koffie en thee te drinken.

Na de drukte nog langs de tol van en over de Grote Beltbrug. Wij betalen met “kort”, de expresslijn is voor nummerplaatherkenning. We staan versteld over de snelheid waar de vrachtwagens deze poortjes nemen, ze vertragen amper. Na de brug vervolgen we onze, toch wel erg saaie weg.
Eens goed en wel op de juiste weg richting Odense besluiten we om te gaan eten. Jammer genoeg zijn er werken op de eerste parking en dus maar een beperkt aantal plaatsen. We rijden verder. Na een dik half uur vinden we een andere. Ook deze is best vol, eerder volzet, dus zetten we ons achter een vrachtwagen. We lunchen en terwijl ik met Timber ga wandelen kijkt Leon nog even onder de motorkap. We kunnen weer. Het is toch erg druk op de baan. Aan de overzijde zelfs stilstaand verkeer. Nog even langs de tolvrije kleine Beltbrug en zo rijden we richting Flensburg en is het aftellen tot de grens met Duitsland. Ook hier nog veel graan dat moet worden geoogst maar we merken toch wel al actie op sommige akkers. Het valt ons op dat we opmerkelijk veel ziekenwagens met sirene zien en horen rijden. We tellen er 5 of 6 vandaag. Dat is op 1 dag meer dan in de gehele tijd in Finland.
Tegen half 5 passeren we de Duitse grens. Aan de overzijde is er strenge controle voor wie Denemarken binnenrijdt. Dit was ook al zo in 2014. Vorig jaar namen we een andere grensovergang en merkten we daar niets van. We rijden nog even op de snelweg en slaan dan af richting Neumunster. Het plekje dat we vorig jaar hadden, hebben we nu ook ingepalmd. Voor de laatste keer aan een meer. We wandelen eerst met Timber een stukje rond het meer. Daarna koken we aan de picknicktafel die er staat, eten we en wordt de vaat gedaan.

Nadien lopen we even naar het begin van het domein voor een ijsje. Het is hier erg mooi weer en het plekje is gegeerd door watersporters. Bootjes worden te water gelaten, mensen staan hun supboard op te pompen of juist af te laten, er staan vissers. Kortom het is niet echt rustig. Hopelijk is de jeugd die aankomt met de nodige drank wat stil vannacht. Nog een mooie zonsondergang en een wandeling met Timber en het is bedtijd.

10 augustus richting Malmö

Een droge morgen. Goed geslapen en wakker door de wekker. Snel een grondige wasbeurt (even in het meer wordt overgeslagen omwille van te natte zwemkledij), daarna nog wat bessen plukken. Na het ontbijt de gedroogde kleren opgeborgen en dan op pad richting Gräsmark om bij de brandweer ons water aan te vullen zodat we zeker toekomen tot thuis. Vandaaruit richting benzinestation om de auto vol te gooien.

We kunnen nu echt weg uit deze mooie omgeving en rijden richting Sunne. We zien nog steeds veel meren. Maar het zijn vooral de wolken die dit keer de hoofdrol spelen. Op mijn verzoek rijden we even om. Nu we toch in de buurt zijn, wil ik even langs de camping van Staf Coppens: camping Grinsby te Årjäng. We rijden de grindweg op en merken vooral uitgaand verkeer van campers en caravans met Nederlandse en Belgische nummerplaat. Eens ter plekke zien we een erg vol en druk campingterrein. We nemen snel een foto en zijn weer weg.

Die drukte, dat is niets voor ons. We proberen te begrijpen dat anderen dat wel leuk vinden. Eens het grindweggetje weer uit (we kwamen er nog een Landrover Defender 130 op tegen) vervolgens we onze weg richting zuid- Zweden.
Rond het middaguur eten we op een parking langs de weg en even later stoppen we bij een groot winkelcentrum.

Een sanitaire stop, het legen van onze wc en de verdere zoektocht naar verschillende smaken vriendjes voor Leon. Toen we in het verleden in Scandinavië, meer bepaald Zweden, waren, vonden we steeds onbekende smaken Fisherman’s Friends.( Vriendjes). Nu blijken we ze niet meer te vinden, enkel nog de smaken die we thuis ook hebben. Wel vind ik er nog kanelbullar. We zullen ze later als vieruurtje opeten op een parking. Heb je al ooit in je ene hand een kanelbulle en in de ander een stuk appel gehad? Als je dit eet, heb je instant appeltaart. Goede combinatie.

We hebben vandaag geluk met het weer. Het blijft droog en de zon is van de partij.

Dat maakt het rijden is moeilijker als je zuidwaarts gaat, maar toch. Tegen 17u45 besluiten we ter hoogte van Rågelund te gaan koken en alvast onze warme maaltijd te nuttigen.

Onder een stralende zon en met de zee aan onze zijde hoor je ons niet klagen. Na de vaat rijden we nog een dik anderhalf uur verder om ter hoogte van Laholm op de parkeerplaats van Lagagården (een leeg evenementencentrum) onze nacht door te brengen. Het ligt wel dicht bij een drukke weg. We hopen op een rustige nacht.

9 augustus Gräsmark

De regen was de gehele nacht van de partij. Op het terrein zijn veel plassen erbij gekomen. We eten weer in het huisje. Das toch echt een luxe bij regenweer, hoeft onze luifel niet worden uitgezet. Maar langzaam komen er gaten in de wolken. Tegen half tien zijn we terug bij Petra en Aart. De heren gaan om de aanhanger.

Ik zet even thee en koffie want we waren de vorige dag onze thermossen vergeten. Daarna gaat we met 3 dames op de bovenverdieping aan de slag. Een kamer wordt schoongemaakt, de berging/ valse kamer erachter ook. Tussen de buitenmuur en de muur van de kamers is er telkens een ruimte van ongeveer een meter breed ter hoogte van de vloer. Het zullen mooie dressings of bergruimtes worden. Dochterlief probeert met wat handig klimwerk achter de deur van de kleine slaapkamer in de geheime berging te geraken. Terwijl zij het slot open krijgt en duwt, trekken wij. Gelukt. Die deur is nu ook open. De aangetroffen creepy kinderschoenen worden opgeruimd evenals het zagemeel en de muizenkeutels.

Het zagemeel is eigenlijk het isolatiemateriaal dat in Zweden wordt gebruikt bij die oudere huisjes. Op deze manier gaan we verder tot de heren verschijnen met de aanhanger. Dan worden koelkast, kookvuur, 2 TV’s, een dampkap en microgolfoven in de aanhanger geladen. Zo rijden ze verder naar de grote stuga waar nog een TV, microgolfoven en stereo-installatie worden in ingeladen. Ik red de glazen schaal uit de microgolf en neem nog wat drinkglazen mee die er worden aangetroffen. Aart vond nog een singeltje in de stereo. Heren naar het containerpark, Petra en ik terug naar huis. Petra aan de afwas en ik voort boven opkuisen. Tegen de tijd dat de heren terug zijn (aanhanger weer afgeleverd) is de bovenverdieping ook schoongeveegd. Lunchtijd. Nadien nog even een tocht met Timber. Nadien was het tijd voor Leon om zijn gereedschap op te ruimen en ik onze spullen die in huis lag. Ondertussen beantwoord ik de appjes van ongeruste vrienden en familie in verband met storm Hans die over Zweden en Noorwegen huishoudt. We hebben geluk in deze regio: op wat regen na is er eigenlijk niets te merken. Bij het openen van de nieuwssites merken we wat er aan de hand is en begrijpen we de ongerustheid.
Nog snel een fika en dan bessen plukken met behulp van de bessenkam. Dat werkt niet zo top, waarschijnlijk om dat alles erg nat was. Daarna afscheid nemen na 2 ongelofelijk toffe dagen. Wij reden nog snel naar de winkel om te zorgen dat we voldoende eten hadden voor de terugreis. Daarna trokken wij weer naar de camperplek maar dit keer aan de shelter. Het benedenpleintje moest leeg blijven.

Snel koken en eten want tegen half zeven kwamen de Zweedse buurtbewoners. Zij komen daar elke woensdag om 18u30 samen om hoefijzers te werpen. Een heuse wedstrijd. Wordt erg serieus genomen. Met het meetlint worden de startplekken aangeduid, met een onderscheid tussen volwassenen en kinderen. We houden ze even in het oog en gaan erbij staan als Petra en Aart met dochter en honden arriveren. Petra en Aart doen mee. Leon let op de honden en bij mij is iets wegwerpen gevaarlijk voor de omstaanders. Je weet nooit waar het terechtkomt. Ondertussen proberen we een gesprek in het Zweeds, het wordt een combinatie van Zweeds en vooral Engels. Enkele mensen zijn Noren die er vaak in hun huisje zijn. Op zeker moment slaagt Aart erin om zijn hoefijzer rond de paal te gooien. En krans. Top. Ik ga nog rond met een pak koekjes dat door iedereen gesmaakt wordt. Het is een erg mooie afsluiter van onze vakantie en voor Petra en Aart een mooi begin voor hun inburgering aldaar. Nadien is het gewone en kruipen snel in ons bed.

8 augustus Gräsmark

Jammer ook nu weer veel regen maar wel een erg stille nacht. We besluiten om voor het ontbijt even in het meer te duiken zodat we weer opgefrist zijn.

Blijkbaar bijzonder want het Zweeds koppel neemt er een foto van. En ja, het regent ondertussen, dus bad en douche tegelijkertijd. We drogen ons in het huisje en starten met daar het ontbijt klaar te maken en ook op te eten. Makkelijk zo een huisje.

Timber uitlaten en dan naar Petra en Aart 1,2 kilometer verder. We rijden het met gras begroeid weggetje op voorbij een huisje en een schuurtje tot aan hun camper.

Verder kunnen we niet want die staat midden op de weg. Blij weerzien na meer dan een maand. Aart neemt ons mee op rondleiding over het perceel tussen de stugor en de schuurtjes. Veel, en daarbij veel werk nog. Petra maakt thee en koffie en dan is er tijd voor fika. Ook dochterlief komt erbij zitten. Na de koffie nog even verder op het terrein en daarna even richting meer.

Het is dan redelijk droog. We blijven lunchen en overtuigen Petra dat we echt willen helpen met hun plannen. Terwijl er binnen wordt afgewassen gaan Leon en ik even met Timber wandelen. Leon, Petra en ik trekken dan naar de schuur om die leeg te halen. Aart zorgt voor de stookhoop en de dochter poets verder in huis. Daags voordien haalden zij 3 het huis leeg. Er is dus al veel opgestookt en er staat al veel klaar voor de container.
We beginnen met zaken te verzetten, planken en ladders die breken gaan naar buiten. Voor de schuur vindt Leon met Aart een metalen ladder. Zo trekken ze met 2 het schelft op en onderzoeken de bovenverdieping van de schuur. Leon blijft boven en geeft aan wat weg mag, Petra en ik vervoeren naar de stookplek. Ondertussen regent het weer. Rondlopen met natte sokken wordt het ook vandaag.

Tegen de koffiepauze van de namiddag is de bovenverdieping van de schuur leeg. En blinkt dank zij hun dochter de benedenverdieping van het huis. Vermits de regen ook de volgende dag van de partij zal zijn, lijkt het ons in de bossen iets te gevaarlijk vooral dan in verband met gladheid. We besluiten nog een dag te helpen. Vermits witgoed en ander elektromateriaal niet op de container mee mag, regelt Aart een aanhanger voor de volgende dag en zal Leon met onze camper rijden om het af te voeren richting containerpark.
We laten het voor die dag en krijgen als voorstel om pizza te gaan eten in het dorp als dank voor onze hulp. Het is ondertussen even droog. We kleden ons snel om in de camper en rijden dan achter Aart naar het dorp. Eerst wordt er water gehaald bij de brandweer. De pizza’s smaken maar vooral ook het niet hoeven te koken na die lange, natte dag was wel fijn.

Na het eten gingen zijn naar huis en wij weer naar dezelfde camperplek. Dit keer stond er een Nederlands buscampertje aan de shelter. Wij onszelf terug geïnstalleerd aan het huisje. Terwijl we onze tanden aan het poetsen waren kwam er nog een auto (NL) het terrein op rijden. 3 kinderen vliegen er uit, boel kabaal. Papa al even zo maar met een pak grillworsten in de hand. 5 minuten later zijn ze weer weg. We denken dat ze eigenlijk aan de shelter op de grillplek wilden grillen. Daarna werd het stil op wat muziek vanuit de buscamper.

7 augustus richting Sunne/Gräsmark

In een appje van Petra en Aart (klasgenoten cursus Zweeds) krijgen we te horen dat code rood afgegeven wordt voor Värmland. Het doel van onze dag. Het heeft de hele nacht geregend, zelfs de wielen van de auto staan in plassen.

Ook bij het klaarmaken van het ontbijt blijft het miezeren. Water wordt buiten gekookt door een moedige Leon, ik zorg voor de rest in de camper. Ook het ontbijt wordt binnen genuttigd en zelfs de vaat gebeurt in het pompbakje binnen. Een zeldzaamheid. Daarna toch maar stapschoenen aan en jas en Timber uitlaten. We vertrekken over het bospad waarover we kwamen en ook daar staan veel plassen. Wolken hangen laag maar het lijkt iets op te klaren.
Om het niet wandelen van de dag voordien goed te maken heeft Leon gisteravond wat plekken gezocht waarlangs we kunnen rijden afhankelijk van het weer. De eerste 2 plekken zijn mooie natuurreservaten maar geen aangeduide wandelingen. Als je niet echt de hele dag tijd hebt om te wandelen omdat je nog wat kilometers moet rijden dan heb je wel liefst een aangeduide wandeling omdat je dan afstand en tijd kan inschatten. We zoeken verder en rijden intussen meer boven of door de wolken dan eronder.

Regelmatig volgt een stevige bui. Het wolkendek levert soms toch mooie beelden op.
Om te komen bij het Hamra National Park moeten we eerst 14 kilometer over een grindweg. Wel een goede aanduiding en een mooi gebied waar we doorrijden. Ter hoogte van het Myrentrén (en myr = wetland) even rondgekeken: er is een wandeling van ongeveer 3 kilometer door de wetlands. Eerst een hapje eten en droog vertrokken. Een goede start door het bos richting vogeluitkijktoren. En dan kan daarna een plankenpad niet ontbreken. De planken zijn niet allen meer van de beste kwaliteit blijkt later.

Mooie mospartijen fleuren de wandeling op. Ondertussen beginnen er druppels te vallen. Hangen de wolken ook hier laag en volgt er een stevig onweer. Dat het water in onze schoenen loopt, of van de regen of van de begroeiing voelen we op de duur niet meer. De wetlands zijn erg wet op dat moment, en wij ook. Gelukkig is er verderop de wandeling wel een nieuw plankenpad aangelegd, zo kunnen we toch nog redelijk doorstappen. Eens weer aan de auto is het echt wel nodig om ons om te kleden. Er staat ook een toiletgebouwtje zodat het ook wel redelijk droog kan. Mijn sokken moet ik uitwringen en het water uit mijn schoenen gieten. Zelfs Leons Meindl hielden het dit keer niet droog.
We vervolgen onze weg met ongeveer een gelijk scenario zoals in de voormiddag: wolken en buien. Lange tijd hangen we achter een Duitse volkswagencamper. Hij rijdt 60 waar je 90 mag en gaat nergens even aan de kant om anderen door te laten. Het lukt toch om hem in te halen, dat geldt ook voor de vele andere auto’s die inmiddels achter hem aanrijden. Even klaart het op en passeren we een parking. Auto aan de kant, kookplaat op ons aanrecht en snel eten klaarmaken. Vandaag pyttipanna: een Zweeds gerecht met blokjes van aardappel, rundvlees en ui. Wegens geen groenten draai ik er nog snel een paprika en courgette door. Het spiegelei er bovenop zal voor een andere keer zijn.

Vermits er aan de parkeerplaats ook picknicktafels staan eten we daar met zicht op een meer. Na het eten snel afwassen en met Timber even een wandelingetje door het bos naast de parking. Eens we in de auto zitten vallen er opnieuw druppels. Als we wegrijden komt ook de Duitse camper op de parking gereden. We kunnen er weer tegenaan.
Langzaam maar zeker komen we dichter bij ons doel. We appen met Petra en beslissen om pas de volgende ochtend af te spreken. Wij rijden naar de door hen aangeraden camperplek. Een erg rustige plek aan het meer. Er staat al een Zweeds koppel op met een tent, auto en fietsen. Zij hebben zich geïnstalleerd aan de houten shelter met vuurplek. Wij kiezen voor een plek aan het houten huisje. Aanrecht/tafel ter hoogte van de grind. We besluiten om onze natte kleren in het huisje op te hangen en gebruiken de kranten die we daar vinden om in onze schoenen te steken. Even relaxen op het bankje aan het meer en bed in. Hopelijk blijft het droog.